Ik wil er eigenlijk helemaal geen aandacht aan besteden; Het Huwelijk. Ik zit nu al ongeveer aan mijn lex&maxtax. Maar op een of andere manier ontkom ik er niet aan. Er zijn zelfs mensen die vragen wat ik zaterdag ga doen, alsof het een Officiële Nationale Feestdag betreft. Nou ja.

Nu ben ik toevallig wel van plan om naar de hoofdstad te gaan, overmorgen. Niet eens speciaal om Wim-Lex en zijn Argentrien (zoals een van onze kandidaatjes haar zo charmant wist te omschrijven) en al het gedoe er omheen te gaan bekijken. Nee, ik heb eindelijk een afspraak met een vriendje dat ik al veel te lang niet heb gezien maar die via het wondere wijde web ineens weer op mijn pad kwam. Leuk! Nu maar hopen dat de NS me goed gezind is en dat niet half Nederland toch maar wel richting Amsterdam gaat. Dat geheel terzijde uiteraard.

Hoewel ik er eigenlijk helemaal niks mee van doen wil hebben, zit ik zaterdagochtend om 10.00 uur sharp natuurlijk wel klaar om het hele gebeuren te aanschouwen. Ik hou namelijk erg van live-televisie. Vooral nationale evenementen kunnen mijn goedkeuring wegdragen en natuurlijk wil ik dé jurk zien. Het zal wel ff doorbijten worden vanwege saai, langdradig & meer van hetzelfde maar gelukkig hebben ze bij de VARA iets heel gezelligs bedacht om het geheel wat dragelijker te maken. Bingo Royal!

Tof!

Voor uw infotainment; de woorden die de VARA mij toebedeelde zijn; 'jurk', 'getuige', 'vader', 'valentino' en 'hoogwaardigheidsbekleders'. De aanwezige collega's werden verblijdt met oa 'Prins Bernhard', 'jawoord', 'erehaag', 'bijbeltekst en 'Van Vollenhoven'.

U begrijpt; die diepvrieskip is voor mij!

(wegens gebrek aan inspiratie vandaag even wat algemeningen)

Solliciteren is geen leuke bezigheid!

Dropsleutels zijn lekker!

Roken is ongezond!

maar daarom niet minder lekker!

Sommige mensen zijn oervervelend!

Martin van Vanduhuh kan niet zingen!

De huisrose van Albert Heijn is best binnen te houden!

Macjes zijn beter dan PC's!



Dusch.

Het Kabouterbevrijdingsfront heeft weer toegeslagen.

Ik wacht nog steeds op een Laaf VernietigingsLeger.

We hebben iets nieuws op kantoor. Op de toiletten hebben ze tegenwoordig geen gewone knip-aan-knip-uit-lichtknopjes maar echte lichttimers. Als je een grote of kleine boodschap gaat doen en dat niet in het donker wil laten plaatsvinden, draai je bij binnenkomst aan de knop en gaat het licht aan. Vast een leuke kosten- en milieubesparende gadget, maar ik vind het maar een vreemde zaak.

De knop kan maximaal worden ingesteld tot een kwartier. Dat betekent dus dat je volgens bedrijfsnormen niet meer dan 15 minuten op de wc mag doorbrengen. Of je moet nog een keer doordraaien. Dat kan ook.
Nou is het ook weer niet zo dat ik echt lang op de kantoorpot wil zitten, maar het gaat om het prinicipe. En er is iets wat me nog veel meer stoort aan die timers.
Ze maken geluid. En hoe. Een eierwekker is er niks bij.

Zodra je de knop omdraait begint de tijd te lopen en wordt een toiletbezoekje een soort race tegen de klok. Tiktiktiktiktik. Snel snel, broek losknopen. tiktiktitktik. Snel plaatsnemen. tiktiktiktiktik. Hup hup, lozen wat er te lozen valt. tiktiktiktiktik. Rats, rats, wcpapier. tiktiktiktiktik. Doortrekken & wegwezen, het toilet eenzaam tikkend en helverlicht achterlatend.

Voor de zekerheid heb ik de timer bij binnenkomst al op 8 minuten lichtvoorziening ingesteld. Ik weet namelijk niet zeker wat er precies gebeurt als de tijd om is en de teller op nul komt te staan. Behalve dat het licht uitgaat (dusch) vrees ik voor snoeihard rinkelende bellen en een intercombericht op alle verdiepingen: 'toilet 12 in het donker!!! Hulptroepen graag naar toilet 12 op de eerste verdieping!!!'
U begrijpt, dat tiktiktik klinkt mij nogal onheilspellend in de oren.

Ik weet het niet hoor, met zo?n nieuwe voorziening. Allemaal leuk bedoeld enzo, maar ik kan snotvergeme niet eens meer relaxed gaan pissen!

Eindelijk hoezee!!! De verhuizing is een feit!

Welkom op mijn nieuwe adres dusch.

Er is niet veel veranderd, eigenlijk niks zelfsch, maar ik ben er erg content mee.

Pas dus vooral uw eventuele links, bookmarks en andere virtuele ezelbruggetjes aan naar en verheug u op meer meningen, muizenissen & moodswings in

the world according to claver

En oh ja; deze verhuizing kwam geheel tot stand door het schier onuitputtelijke geduld van mijn igoeroe & vraagbaak in barre cybertijden JW. Mijn dank is groot, zal immer groeien maar niet in natura kunnen worden verzilverd.

Is toch heel anders wakker worden op zondag, als er om half acht des morgens naast je bed een nietsonziende en vooral erg luidruchtige Pokemonstrijd losbarst.



Gaaap.

Gezelligheid alom. Voor het eerst in mijn leven IKEA op zaterdagmiddag bezocht. Ik was al vaker in dit meubelparadijs, maar nog niet eerder met een bijna compleet gezin. En dus al helemaal niet op zaterdagmiddag. Niet dat ik zelf iets nodig had, maar ik ben immer bereid anderen te vergezellen op een fijn winkeltochtje van 't een of ander. Andere uitjes mogen ook. Kan nooit erger zijn dan de Kalverstraat op zaterdagmiddag, dacht ik nog.

Aangekomen bij de zweedsche meubelboer dromden wij, bedwelmd door oliebollenwalmen (waarom & voor wie staat er eind januari een oliebollenkraam bij de ingang van een meubelparadijs?) met de andere woonaccessoirebehoeftigen naar binnen en volgden wij braaf de pijlen 'zo zie je alles'. Ik was van te voren geinstrueerd dat we die pijlen moesten volgen, wilden we toorn van de jongste zoon des huizes ons niet op de hals halen. Wij zagen dan ook alles. Vooral alles wat wij niet wilden hebben. Ik hoef geen badkamerspullen, geinige lampjes of onduidelijke rekjes waarvan ik niet eens kan zien waar ze psies voor bedoeld zijn. Er waren ook wel spullen die ik best wil hebben hebben, maar waar ik geen plaats voor heb.

Behalve het feit dat zaterdagmiddag niet de uitgelezen dag is om es rustig op je gemak welke woonboulevard dan ook te bezoeken (ik kreeg op een gegeven moment stellig de indruk dat er ergens een voor mij verborgen afdeling is waar alles gratis of tenminste sterk afgeprijsd was, zo hard probeerde men mij in te halen danwel van het pad 'zo ziet u alles' te duwen. Blijkbaar zagen wij niet alles.) heeft IKEA natuurlijk nog een heel groot manco. Als je tussen al die woonomgevinggoederen iets van je gading gevonden hebt, moet je die spullen vervolgens zelf uit het magazijn halen (om nog maar te zwijgen van het zelf in elkaar zetten als je eenmaal thuis bent aangekomen). Mijn gezelschap had haar zinnen gezet op kast SIGGE en ervaren IKEA-diehards als ze zijn hadden ze heel heldhaftig het nummer van de magazijnplank van het desbetreffende opbergsysteem opgeschreven. Terwijl ik op zoek ging naar het door mij gewenste artikel liet ik ze achter bij gang 29, schap 05.

Toen ik even later terug kwam, hadden zij een probleem. Planken, zijkantjes, steunpilaren en een niet nader te verklaren maar er zeker wel bijbehorende metalen steunplaat hadden ze bijelkaar. Maar waar waren de metalen bevestigingpinnen (ofzoiets)? In ieder geval niet op schap 05 van gang 29. Daarnet hadden hadden ze er nog twee meisjes mee uit het gangpad zien komen dus dat zullen dan wel de laatsten zijn geweest. Een gezinslid werd afgevaardigd naar een servicebalie en terwijl jongste zoon zich vermaakte met het levensgevaarlijke 'spring es van een pallet af' wachtten de achterblijvers onrustig af. Al een kwartier later kwam afgevaardigde hevig verontwaardigd en brieschend terug. De metalen bevestigingspinnen konden tegenwoordig gevonden worden in gang 11, schap 04.

Oh.

Na deze schijnbaar traditionele IKEA-ervaring (we hoorden andere Kast SIGGE-geinteresseerden ook al gepikeerd tegen elkaar mompelen 'het is hier altijd hetzelfde'), sloten wij uiteraard aan bij de rij waar een beginnend kassamedewerkster klantenserviceje speelde. Ook heel gezellig. U begrijpt, het was een enerverende middag. En dan heb ik niet eens gemeld dat we bij het weggaan nog bijna in een echte file op de rolband richting parkeergarage terechtkwamen. Moeilijk hoor, zo'n karretje met bureau GOLIAT erop duwen. Ben erg benieuwd wat mijn gezelschap van kast SIGGE maakt. Hij was in de aanbieding. Namelijk.

Oh ja. To whom it may concern; uiteraard maakte ik nog wat 'dingen die ik niet nodig heb maar die wel handig zijn en waarvoor ergens heus nog wel een plaatsje te vinden is' buit. Twee klapstoelen en twee (niet in dessin overeenstemmende) dekbedhoezen voor mijn onderwaterslaapkamer die voor later als ik groot ben in de planning staat. Dan weet u daar ook weer van.

Ik weet niet wat het is. Op een of andere manier heb ik een soort vermogen om liedjes die maar niet uit mijn hoofd willen, over te brengen op een ander. Word ik 's ochtends wakker met een vreselijke chanson van Marco B. en murmel ik die bij binnenkomst op kantoor een keertje voor me uit, geheid dat ik een half uurtje later hetzelfde deuntje vanachter een ander bureau hoor komen. Dan hebben zij het ook in hun hoofd. En het is echt niet dat ik nou zo'n briljant stemgeluid heb (integendeel, hoor ik u al denken), of heel hitgevoelig ben...Niets van dat al. Ik weet het ook niet waar het vandaan komt. Laat staan waar het toe leidt. Ik weet alleen, dat de enige remedie tegen liedjes die in je hoofd zitten is het heel hard een paar keer meezingen. Maar dan moet je wel de tekst kennen.

Juist.

Een tijdje terug schreef ik al over de tv-serie Out of This World. Sinds die avond waart de leadermuziek al ergens vaag in de catacomben van mijn hoofd rond, maar wegens het gebrek aan kennis van de tekst was het uiteindelijk weer naar de achtergrond verdwenen. Geheel toevalligerwijs hadden wij het eergisteren aan de lunchtafel over series uit de jaren tachtig en kwam ook weer genoemde serie ter sprake. Waarop terstond het 'Swinging On A Star' deuntje mijn hoofd weer binnensloop. Vreselijk irritant, want wie kent nog de text van zo'n jaren tachtig tune? Ik kwam niet verder dan:

Would you like to swing on a star
Carry moonlight home in a jar
And be better off than you are
nananananana

Na een aantal keer mompelen, u raadt het al, hoorde ik vanuit andere hoeken van het kantoor hetzelfde deuntje neurien. Kennelijk was Out Of This World een populaire serie. Dacht ik.

Maar wie schetst mijn verbazing toen collega R, die tegenover mijn bureau gepositioneerd is, opeens in luid gezang uitbarstte. Hij kende de hele tekst van Swinging On A Star! Woord voor Woord!

En toen bleek dat dat hele nummer helemaal niet speciaal bij die tv-serie hoorde, maar gewoon een bestaand liedje is. Gezongen door Bing Crosby, ergens in de jaren veertig van de vorige eeuw. En dat de tekst van dat liedje eigenlijk veel leuker is dan de hele serie. Nou ja zeg!

Would you like to swing on a star
Carry moonbeams home in a jar
And be better off than you are
Or would you rather be a mule?

A mule is an animal with long funny ears
Kicks up at anything he hears
His back is brawny but his brain is weak
He's just plain stupid with a stubborn streak
And by the way, if you hate to go to school
You may grow up to be a mule

Or would you like to swing on a star
Carry moonbeams home in a jar
And be better off than you are
Or would you rather be a pig?

A pig is an animal with dirt on his face
His shoes are a terrible disgrace
He has no manners when he eats his food
He's fat and lazy and extremely rude
But if you don't care a feather or a fig
You may grow up to be a pig

Or would you like to swing on a star
Carry moonbeams home in a jar
And be better off than you are
Or would you rather be a fish?

A fish won't do anything, but swim in a brook
He can't write his name or read a book
To fool the people is his only thought
And though he's slippery, he still gets caught
But then if that sort of life is what you wish
You may grow up to be a fish

A new kind of jumped-up slippery fish
And all the monkeys aren't in the zoo
Every day you meet quite a few
So you see it's all up to you
You can be better than you are
You could be swingin' on a star

Een log beginnen voor jezelf is leuk. Dat u daar even van weet. Het is fijn om te schrijven over gewone, alledaagse dingen die me opvallen, zaken en gebeurtenissen waar ik een mening over heb of waarvan ik vind dat ze aan de wereld kenbaar moeten worden gemaakt. En als dan blijkt dat andere mensen dat leuk vinden om te lezen en reacties geven, dan wordt het eigenlijk alleen maar leuker. Zeker als het er steeds meer blijken te worden.

Er kleeft echter ook een nadeel aan een stijgend bezoekersaantal. De bijbehorende statistiekjes worden namelijk evenredig verslavend. Het blijkt toch wel erg spannend om die nummertjes te volgen.

Het bijhouden van een log is daarom soms nog best een verantwoordelijkheid. Je moet iedere dag maar weer met een of meerdere onderhoudende stukjes op de proppen komen om de lezertjes tevreden te stellen en ze terug te laten komen. Doe je dat niet, dan kelderen de cijfertjes drastisch. Zag ik de afgelopen dagen. Van 105 pageviews op dinsdag naar 69 gisteren. Vandaag worden er maar 60 verwacht.

Ik was eigenlijk van plan om de proef op de som te nemen en goon een tijdje niets te plaatsen. Es kijken hoe lang het duurt voordat er helemaal niemand meer komt. Goon, ff op zwart gaan. Op zich ook wel cool. En naar nacht-tv (lees; testbeeld) ?kijken? tenslotte ook nog altijd zo?n 2000 mensen. Maar dat wilde ik mezelf niet aandoen Want buiten het feit dat ik eigenlijk altijd wel wat te melden heb, neemt de verslaving aan de statistiekjes, heel gek, niet evenredig af met een dalend bezoekersaantal.

Maar soms gebeurt er, zoals ik al eens eerder meldde, buiten het beeldscherm vanalles waardoor ik even de tijd niet vind of vrij wil maken om iets te posten En ik wil ook niet valsspelen door snel een testje, een leuk plaatje of een linkje van het een of ander, voorzien van een geinig commentaar, te posten. Zodat de bezoekers iets te lezen heeft en mijn url verschijnt op de loglijst(altijd goed voor een paar pageviews extra).

Ik heb me dus zelfs al stiekem afgevraagd hoe andere loggers dat toch doen. Zouden die gewoon nooit naar buiten gaan, andere dingen te doen hebben? Nee, dat kan het niet zijn, ze hebben wel altijd vanalles beleefd waar dan weer een stukje over wordt geschreven. Misschien maken ze er wel tijd voor. Vinden ze dat ze een verplichting tegenover de vaste lezertjes hebben. Ik ben er voor mezelf nog niet uit.

Hmm...zou op zich nog best spannend kunnen zijn. Zal clavers verslaving aan de statistiekjes het winnen van gebrek aan tijd om te schrijven? Heeft ze wel een soort van verantwoordelijkheidgevoel voor haar vaste bezoekers of denkt ze alleen aan het keer op keer refreshen van de statspagina?

Wat een cliffhanger!! Nu moet u wel terugkomen!



.

Hoewel ik al bijna heb afgeleerd om te gaan juichen voordat het feest is, zijn er aanwijzingen dat ik aankomend weekend ein-de-lijk mijn eigen domeinnaam in gebruik kan nemen. Hoezee!

Het zal pofferdorie es tijd worden.

En verder ben ik verkouden.

Dat u daar ook ff van weet.

Dusch.