na een bijna week magere postjes zou ik over vanalles kunnen schrijven



over de toffe docu's die ik op het IDFA zag

over vreemde ontmoetingen met bekenden van bekenden van bekenden

over hoe blij ik ben dat ik toch naar Ryan Adams mag

over sportscholen

over de overeenkomsten tussen Robbie Williams en Bob Dylan

over mijn bewondering voor meneer Nijgh

over de nieuwe cd's die ik aanschafte

over dobbelen en inpakken en andere kansloze spellen

over dat je best op iemand kan zijn zonder echt echt echt verliefd te zijn

Maar dat doe ik niet.

Tijd voor bed.

Weltrusten!

Dag meneer Nijgh!

Dankuwel voor alle mooie teksten & liedjes!





Zo te sterven op het water met je vleugels van papier

Zomaar drijven, na het vliegen in de wolken drijf je hier

Met je kleuren die vervagen

Zonder zoeken zonder vragen

Eindelijk voor altijd rusten

En de bloemen die je kuste

Kleuren die je hebt geweten

Alles kan je nu vergeten

Op het water wieg je heen en weer

Zo te sterven op het water met je vleugels van papier

als een vlinder die toch vliegen kan tot in de blauwe lucht

als een vlinder altijd vrij en voor het leven op de vlucht

wil ik sterven op het water

maar dat is een zorg van later

ik wil nu als vlinder vliegen

op de bloemen , blaren vliegen

maar zo hoog kan ik niet komen

dus ik vlieg maar in mijn dromen

altijd ben ik voor het leven op de vlucht

als een vlinder die toch vliegen kan tot in de blauwe lucht

Om te leven dacht ik je zou een vlinder moeten zijn

Om te vliegen heel ver weg van alle leven? alle pijn

Maar ik heb niet langer hinder van jaloersheid op een vlinder

Als zelfs vlinders moeten sterven laat ik niet mijn vreugd bederven

Ik kan zonder vliegen leven

Wat zou ik nog langer geven

Om een vlinder die verdronken is in mij

Om te leven hoef ik echt geen vlinder meer te zijn





ps; is er soms een feest daarboven? Het mag nu wel weer even afgelopen zijn met dat slechte nieuws.

bleeeeeeeeeghh!!!!

Dag Boudewijn!

Dankjewel voor je mooie verhalen!

Nou ja zeg.

Je moet tegenwoordig ook alles zelf in de gaten houden.

Zo post ze 3x op een dag, en zo is ze een paar weekjes weg.

Blijkt vandaag Bar op dit moment weer aan het schrijven.

Naar aanleiding van de voorstelling van gisteren ben ik dus nog niet klaar met NNT. In december spelen ze Sympathy for The Devil en daar wil ik ook heen! Niet alleen omdat het door NNT gespeeld word maar meer nog vanwege het verhaal. Het verhaal van iemand die zijn ziel aan de duivel verkoopt in ruil voor..ja voor wat eigenlijk? Het verhaal van Faust, van Robert Johnson, van de film Crossroads

Enig nadeel is alleen dat het NNT helemaal in Groningen zetelt en dus ook alleen daar die voorstelling speelt. Hmm.. Discman mee en de Stones maar hard aanzetten dan...



 

Please allow me to introduce myself

I'm a man of wealth and taste

I've been around for a long, long year

Stole many a man's soul and faith

And I was 'round when Jesus Christ

Had his moment of doubt and pain

Made damn sure that Pilate

Washed his hands and sealed his fate

Pleased to meet you

Hope you guess my name

But what's puzzling you

Is the nature of my game

I stuck around St. Petersberg

When I saw it was a time for a change

Killed the Czar and his ministers

Anastasia screamed in vain

I rode a tank

Held a general's rank

When the Blitzkrieg raged

And the bodies stank

Pleased to meet you

Hope you guess my name, oh yeah

What's puzzling you

Is the nature of my game, oh yeah

I watched with glee

While your kings and queens

Fought for ten decades

For the Gods they made

I shouted out

"Who killed the Kennedys?"

When after all

It was you and me

Let me please introduce myself

I'm a man of wealth and taste

And I laid traps for troubadors

Who get killed before they reached Bombay

Pleased to meet you

Hope you guessed my name, oh yeah

But what's puzzling you

Is the nature of my game, oh yeah, get down, baby

Pleased to meet you

Hope you guessed my name, oh yeah

But what's confusing you

Is just the nature of my game

Just as every cop is a criminal

And all the sinners saints

As heads is tails

Just call me Lucifer

'Cause I'm in need of some restraint

So if you meet me

Have some courtesy

Have some sympathy, and some taste

Use all your well-learned politesse

Or I'll lay your soul to waste, um yeah

Pleased to meet you

Hope you guessed my name, um yeah

But what's puzzling you

Is the nature of my game, um baby, get down

Woo, who

Oh yeah, get on down

Oh yeah

Oh yeah!

Tell me baby, what's my name

Tell me honey, baby guess my name

Tell me baby, what's my name

I tell you one time, you're to blame

Ooo, who, who

Oh, yeah

What's my name

Tell me, baby, what's my name

Tell me, sweetie, what's my name

Ooo, who, who

Oh, yeah

Ik was vanavond weer es in de plaatselijke schouwburg. Het NNT speelde Othello (uweetwel, van Shakespeare). Een klassiek stuk in een nieuw jasje. Ik wist van te voren niet echt wat te verwachten maar vond de andere voorstellingen die ik van NNT gezien had, al erg fijn. Othello was zo mogelijk nog mooier.

Eigenlijk was alles fijn aan dit stuk. Het was ontroerend, grappig en spannend tegelijk. Dat alles natuurlijk dankzij de prima prestaties van de acteurs. Vooral hoofdrolspelers Ludo Hoogmartens en Eric van Sauers vielen op (de laatste niet alleen met zijn spel, maar da's weer een ander verhaal), aan Ricky Koole is alles leuk (*jaloers*) en mijn gezelschap van de vaond was vooral onder de indruk van de verschijning van ene Loek Peters, die Cassio speelde. Ik was ook zeer te spreken over de kostuums. Enhet decor. En grappige vondsten als vallende duiven, biereclames die het geheel her & der de boel opleukten. En alles dus eigenlijk.

Cultuurbarbaar die ik ben, wist ik niet precies hoe het verhaal van Othello gaat en dus was ik redelijk geroerd door het einde. De staande ovatie was gemeend. En ik sta niet graag op als ik zo'n dikke drie uur in bijna ademloos in een stoel heb gezeten.



Arise, black vengeance, from thy hollow cell!

Yield up, O love, thy crown, and hearted throne,

To tyrrannous hate, swell, bosom with thy fraught,

For 'tis of aspics' tongues!

...O! blood, blood, blood!



Een toneelstuk beschrijven is eigenlijk net zoiets als het op tv uitzenden. Je kan nooit overbrengen hoe het in de zaal was. Dus hier eindigt mijn lofzang op Othello van het NNT. Het enige dat ik nog kan doen is u naar dat stuk sturen. Dus hupsakee! Dat theater in!

Ik heb zojuist een abbonement op de sportschool genomen







jahaha!

daar schrikt u van he?

Morgen ben ik slank!!

Het IDFA komt er weer aan en ik heb mijn oog al laten vallen op een paar mooie docu's.

Bowling for Columbine (Michael Moore)

?Hoe paranoïde is Amerika??, vraagt documentairemaker Michael Moore (ROGER & ME) zich af. Is het traditie, geschiedenis, angst? Aan de hand van het Columbine-drama waarbij twee scholieren het vuur openden op hun schoolgenoten en later zichzelf doodschoten, reflecteert Moore op het gebruik van geweld en wapens in en door Amerika. Ondanks het serieuze onderwerp weet Moore met zijn ironische toon en eigenzinnige vragen de nodige lucht te brengen in zijn zoektocht naar antwoorden.

Monica in Black & White (Fenton Bailey/Randy Barbato)

Drie dagen lang neemt Lewinsky plaats op het toneel van een theater. Tegenover haar zit een publiek van studenten, wetenschappers en andere nieuwsgierigen. Ze mogen haar alles vragen. Alsof deze Lewinsky-show nog niet genoeg drama biedt, peppen de filmmakers hem op met (zwart-wit) beelden van de generale repetitie, archiefmateriaal van hoogtepunten uit de affaire, commentaar van tientallen Lewinsky-deskundigen en vele binnen - en buitenopnamen van de oorden waar de affaire zich voortsleepte.

De club van lelijke kinderen (Mischa Kamp)

Arzu, Mireille, Daniëlle, Nazli en Roos hebben samen D.C.V.L.K. opgericht: De Club Van Lelijke Kinderen. Ze zitten nu niet meer bij elkaar in de klas, maar willen elkaar toch graag blijven zien, om te kletsen en lol te maken. De club heeft een echt clubhuis, clubpasjes, en natuurlijk clubregels (geen ruziemaken, goed met elkaar omgaan, meehelpen, gek doen, en niet pesten). Maar hoe leuk de vijf meiden het ook hebben, al snel treden de eerste scheurtjes in het clubverband op. Ze komen niet meer allemaal op de wekelijkse bijeenkomsten en de vriendschappen blijken toch niet zo hecht als ze gehoopt hadden.

Don't Look Back (D.Pennebaker)

Bob Dylan kijkt recht in de camera en speelt zijn grootse rol van het verwende joch. DON?T LOOK BACK is één van de grote films uit de jaren zestig. Misschien is er geen andere film die de complexe essentie van die periode beter heeft gevangen: schoonheid, talent, arrogantie, ijdelheid, lyriek.

Nader tot Maxima (Albert Elings/Eugenie Jansen)

Op het huwelijk van Willem-Alexander en Máxima kwamen duizenden mensen af, mét hun camera?s. Dat bracht regisseur Albert Elings op het idee om een film te maken die de collectieve ervaring van de dag weergeeft, een film die niet door één persoon te maken valt. NADER TOT MÁXIMA werd gemonteerd uit materiaal van meer dan 120 niet-professionele filmers, die elk op persoonlijke wijze de bijzondere dag in beeld brachten.



Helaas worden deze (en andere) door mij begeerde films op zulke onmogelijke tijden vertoond, dat ik er geen eentje kan gaan bekijken. Gelukkig kan ik juist degene die bovenaan mijn verlanglijstje stond, wel gaan zien: Een film die hier in Nederland onbegrijpelijk genoeg niet in de bioscopen heeft gedraaid. Een film met Wobbie! Jippie!

Dit is em, m'n nieuwe bril. 't Is nog even wennen, want ik ben op dit moment al 12 jaar brilloos. Daarvoor droeg ik vanaf mijn vierde jaar een bril. En niet met plezier.

Want kinderen met brillen zijn niet cool. Dat weet iedereen.

De ellende begon al met zo'n pleister op m'n oog. En het werd er daarna niet beter op. Om voor mij niet meer traceerbare redenen (alhoewel ik vrees dat het hoge schattigheidgehalte er iets mee van doen zou kunnen hebben) waren mijn brilletjes altijd zo rond als die van John Lennon. Maar John Lennon kende ik toen nog niet en daarbij droeg ik een tijd lang ook nog es twee staartjes. Mijn uiterlijk vertoonde verdacht veel overeenkomsten met die van Catootje van Jan Jans en de Kinderen. Verre van cool dus.

Het enige stoere aan Catootje was eigenlijk Jeroen (poep aan je schoen!). Maar ik kende geen Jeroen. Dus cool was ik niet. Ook zonder staartjes niet.

Ik was aldus ook erg blij toen ik op m'n 16e lenzen kon gaan dragen. Eindelijk zou ik cool worden!

Dat dat zo'n vaart niet liep, merkte ik pas later. Cool word je niet, dat ben je.

Inmiddels is het niet zo erg meer om niet de coolste van de klas te zijn. En een bril is toch wel handig. Ik heb zelfs van iemand gehoord die het wel stoer vond; een bril.

Maar een modelletje Catootje gaat me net iets te ver. En ook staartjes zult u niet zo snel bij mij aantreffen. Gelukkig ken ik inmiddels wel een paar hele leuke Jeroenen. Ben ik toch een heel klein beetje cool.