't is klotenweer klotenweer
kloot kloot klotenweer
't is klotenweer klotenweer
kloot kloot klotenweer
't is klotenweer

En ik ga mooi naar het zuiden.
ha!










(dit postje staat trouwens in de plaats van een ander, beter en veel langer verhaaltje. Maar net toen ik daar de laatste hand aan wilde leggen, stopte safari er even mee. Allies kwaait! En 't ging nog wel over chatten enzo. Dusch verheug u maar vast. Komt nog wel. )

Sommige mensen maken er een sport van.
Het bloed onder je nagels vandaan.
Dat vind ik geen leuke mensen.
Die mensen moeten opzouten. Kssht!
En nou wegwezen!

Voor het geval iemand het zich afvraagt: Ja. Ik heb er ook een mening over.
Ik heb even geluisterd naar allebei. Uit laten praten, helemaal. twee keer zelfs. Voors en tegens afgewogen, alle argumenten in ogenschouw genomen en de boel op een rijtje gezet. Dikke streep eronder. Klaar.

Dus ik weet het nu heus wel zeker.
Brain is goon echt wel beterderder dan Ex.
En leuker. En cooler ook. Toevallig.
Dusch.

Het nadeel van het regelmatig bezoeken van voorstelling, concerten en andere optredens zijn de kaartjes. Blijkbaar wil ik altijd graag zien wat veel anderen ook willen zien, of de Nederlandse zalen zijn goon te klein, want het lijkt wel steeds vaker voor te komen dat iets binnen een mum van tijd is uitverkocht.
Vet balen, zeg maar.
Daarom moet je er steeds als een speer bij zijn en in de gaten houden wat waar wanneer er in de voorverkoop gaat. Zomaar bedenken dat je deze week, of de hemel verhoedde; vanavond, naar een concertje of een voorstelling wil is er niet bij. So far for spontane uitjes.

Zo las ik eind december ergens dat Norah Jones aankomende zomer door Europa zou touren. Hieperdepiep en dat wil ik wel eens van dichtbij beluisteren! Dus op zoek naar de tourdata. Mooi, want Norah bleek nog lang niet te komen. Rieleks! Vijftien en zestien juni in de Bierhal. Pas. Dus met de creditcard in de hand op naar ticketservice. Yeah. Right.
Think again, claver. Uit-ver-kocht! Meer dan een half jaar van te voren!
Voor theater/cabaretvoorstellingen heb ik 2 jaar geleden noodgedwongen al een strategie bedacht. Elk jaar op 1 augustus gaat de voorverkoop van de kleine komedie van start. Op die datum wandel ik het pand van het UITbureau aan het Leidseplein binnen, blader in chronologische volgorde door het boekje en bestel voor het hele jaar plaatsbewijzen. 'tkostwahmardanheddeokwah, zeggen we dan in Brabant.

Hoewel een beproefde methode, vind ik het eigenlijk gewoon belachelijk natuurlijk. Ik wil namelijk in augustus nog niet hoeven beslissen of ik op de derde vrijdagavond van het volgende jaar juli zin heb om naar een bepaald bandje te gaan kijken. Ik wil niet de sites van paradiso, HMH of welke zaal dan moeten bookmarken om 1 keer in de zoveel tijd te checken of ik niet weer eens te laat ben voor kaartjes van het een of ander at ik best graag had willen zien. En ik wil al helemaal niet mijn agenda volplannen voor het hele jaar. Ik ben best van een beetje schema, maar je kan ook doorslaan.

De trend van heel erg ver vooruitplannen lijkt nu ook definitief te zijn doorgedrongen bij kleinschalige evenementen en sociale gebeurtenissen. Iedereen leeft met een agenda in de hand. Zo is er voor 5 en 6 juni een heuse weblogconferentie geschematiseerd. Vind het best een leuk& gezellig initiatief enzo, en ik snap ook heus dat er een en ander aan organisatie aan vooraf gaat maar kom op hee, een half jaar? Andere loggers zijn misschien al blij dat ze alvast iets in hun agenda kunnen zetten ofzo, maar ik weet verdomme niet eens of ik wel een baan heb tegen die tijd, laat staan of ik dan tijd heb om helemaal naar Glimmen te gaan. Maar ja. Voor de zekerheid schrijf je je dan alvast maar in. Want je wilt ook niet achter het net vissen, de boot missen of zuks. Stel je voor dat je op die datum wel kan en wil gaan en het is uitverkocht, aiaiai. Je zal toch eens iets missen, zeg. Pfff.

Iets Leuks Doen wordt dus eigenlijk steeds minder leuk. Buiten het feit dat het klauwen vol met geld kost (45 euro voor jerry lee lewis: ketjinggg! en das nog zonder reserveringkosten, administratiekosten en weetikveelwatvoorkosten) moet je er ook nog een hoop voor doen en laten. Opletten, reserveren, ophalen, zorgen dat je op tijd vrij bent, heengaan. Fjoe. Vermoeiend gedoe. Je zou er toch bijna van thuis op de bank van blijven zitten.
Maar helaas. Daar is het dan weer net te leuk voor.

Nou ja zeg.
Word ik ineens voor nepfan uitgemaakt. Ik was namelijk afgelopen vrijdag in Panama.
Want daar speelden Acda & de Munnik en Nuhr. Zomaar, omdat ze daar zin in hadden.
En omdat ik daar niet meteen acuut&onmiddellijk enthousiast een juichend verslag van heb gepost, ben ik een slechte fan. Zeggen ze.

Maar goed. Omdat u het blijkbaar graag weten wil. Het was ouderwets leuk&gezellig. De helden speelden oude liedjes in hun meest uitgeklede vorm (zonder dans- en showorkest, zo hoor ik ze het liefst), er was drank, er waren Buren en grapjes en een apenfeestje na afloop. En het zag er ongeveer zo uit:



En dat was het. Goon leuk. Klaar ermee.

Helaasch, Kan even niks posten. Heb het druk.
Ik moet namelijk aandachtig voor de buis zitten.
't is namelijk weer Robbie Williams Weekend bij MTV!

Hieperdepiephoezee!! Het Verdwenen Gele Boekje is terecht!!!

Met dank aan Sjorsch die ook een verhaaltje over deze briljante plaat potste en daarin beschreef dat je het boekje ook uit kan vouwen tot een poster.
Oh ja.
En ik maar op zoek naar een geel vierkantje.

Voordat u het vraagt: Hij lag dus, uitgevouwen en wel, onder een tijdschrift op m'n bureau. Ik verkeerde de hele tijd in de veronderstelling dat het een flyer voor een toneelstuk was.
Sommige dingen zijn goon echt niet wat ze lijken.

De pop-up flitst op in de rechterbovenhoek van je beeldscherm. En even, heel even, misschien maar een fractie van een seconde, begrijp je maar niet hoe HIJ aan je mailadres komt.




"You have received a new hotmailmessage from Ben Folds"




Dan realiseer je je dat je al heel lang niets meer gehoord hebt van die mailinglist waar je je voor had op gegeveven.
Pfff. Stomme fan dat je d'r bent!

Vrijdag moest ik in Artis zijn. Het regende. Hele dikke druppels grijs en koud water..
En er kwam geen einde aan.
Net zoals als vandaag eigenlijk. Sindsdien heb ik onderstaand deuntje in m'n hoofd.

Dikkertje Dap, klom op de trap
's morgens vroeg om kwart over zeven
om de giraf een klontje te geven.
Dag giraf, zei Dikkertje Dap
weet je wat ik heb gekregen
Rode laarsjes voor de regen
't Is toch niet waar? zei de giraf
Dikkertje, Dikkertje, Dikkertje, Dikkertje ik sta paf

O, giraf, zei Dikkertje Dap
'k moet je nog veel meer vertellen
Ik kan al drie letters spellen
A, B, C, is dat niet knap
Ik kan ook al bijna rekenen
ik kan mooie poppetjes tekenen
Lieve deugd, zei de giraf
kerel, kerel, kerel, kerel ik sta paf

Zeg giraf, zei Dikkertje Dap
mag ik niet eens even bij je
stiekem van je nek af glijden
Zo maar eventjes voor de grap
Denk je dat de grond van Artis
als ik neerkom heer erg hard is
Stap maar op, zei de giraf
stap maar op en glij maar af

Dikkertje Dap, klom van de trap
met een griez'lig grote stap
Op de nek van de giraf
Zette Dikkertje zich af...
Roetsjj, daar gleed hij met een vaartje
tot het eindje van het staartje
Boem! Au!
Dag giraf, zei Dikkertje Dap
morgen kom ik toch weer hier met de trap


Zo. En nou wegwezen!
Klaar met met die kinderliedjes.
Ksssht!

Ik maakte gisteren een fout.
Ik ging namelijk naar een concert van Bløf. En dat moet ik maar niet meer doen.

Ik zag en hoorde de Zeeuwen al wel vaker live hun liedjes spelen. Bijvoorbeeld in paradiso, toen hun plaat 'Blauwe Ruis' net uit was. Dat was toen een heel behoorlijk optreden waarbij ik vooral onder de indruk was van de stem van zanger paskal en de lichtshow, meen ik me vaag te herinneren.
En 't is niet dat wat ik gisteren zag echt slecht was, of dat ze niet hun best deden. De stem van paskal was zoals altijd ehm..(hoe zal ik dat eens zeggen zonder meteen hits te krijgen op een verkeerd woord)..sexy te noemen, over zijn gitaarspel heb ik het ff niet. En drummer Norman sloeg er ook leuk op los. Op die andere twee heb ik ff niet zo gelet, maar het geheel klonk dus goon zoals altijd. En misschien was dat het ook wel wat mij na verloop van tijd ging irriteren.

Want na een poosje wat dichter bij een speaker te hebben gestaan, wist ik ineens weer waarom ik eigenlijk zelden een plaat van Bløf opzet. Het is namelijk zoveel. Zoveel van hetzelfde. Juist dat waar mijn Blauwe Helden wel vaker van worden 'beschuldigtd' (hebjenoujezin? wannabe-eindredacteur!), namelijk dat elk liedje op het vorige lijkt ("hebben ze ook liedjes die niet over vondelpark gaan?"), daar kreeg ik last van bij Bløf.
Dan heb ik het niet eens over de teksten van de liedjes, want dat was voor mij sowieso altijd al een beetje in het duister tasten, maar het is geheel dat zo uniform lijkt. Buiten de hits die ik van voor naar achter mee zou kunnen brullen, leken andere liedjes te verzanden in 1 grote brij van geluid en woorden. Ik betrapte me er zelfs op dat toen er werd verteld dat het toch wel erg eng was om zomaar een nieuw liedje voor een zaal te spelen en dat de band erg benieuwd was naar de reacties, ik dacht "oh. was dat nieuw?" Ik had niet eens echt in de gaten gehad dat er een ander nummer was begonnen.

Kortom. Ik vond twee-en-twintig-euro-vijftig (!) wel een beetje veel voor steeds meer van hetzelfde. Daar had ik hede ten dage toch minstens twee andere leuke bandjes voor kunnen zien volgens mij. Maar ach. De ervaring en kennis voor de toekomst is ook wat waard.
En u hoeft zich verder geen zorgen te maken, hoor. Het was, (lang leve het gezelschap!) gelukkig wel een erg leuke avond verder. Maar dat was het zonder Bløf ook wel geweest. Dusch.