Gavin DeGraw
Michael Tolcher
Howie Day
Jesse Malin
Marc Broussard
Christopher Jak
Teitur
Josh Kelley
Jason Mraz

Zomaar een rijtje namen. Ooit wel eens iets van hen gehoord? Nee? Niet?
Ik ook niet. Tot voor een maand of wat geleden tenminste.
Kwam hun namen tegen door een wat uitdehandgelopen surfsessie. Uweetwel hoe dat gaat. Je komt ergens een naam tegen, je googled wat, leest wat, hoort wat, klikt een linkje aan, hoort nog iets, leest wat, klikt nog verder , etcetera enzovoorts. Totdat ik een hele iTunes vol met liedjes en namen had staan waarvan ik eigenlijk geen idee had wat ik er nou psies mee moet. ~of wat wat ook weer was.

t' Enige dat ik weet is dat ik het allemaal wel aangenaam en aardig vindt klinken.
Hier een beetje Ryan Adams-achtig, daar een beetje Jack Johnson-invloed. En die eerste leek best wel op Jamie Cullum, terwijl de laatste dan toch weer iets meer van John Mayer weghad. Allemaal jongetjes met gitaar of pianao in ieder geval. Just how i like them!
En okee, Howie Day en Jesse Malin deden heus wel een redelijk harde bel rinkelen want ze verkopen tenslotte plaatjes in ons land en/of stonden in een voorprogramma van een wat bekendere naam. Maar voor de rest dus no clue.

Dus ik ging met m'n lijstje maar es naar de allerlallergrootste platenwinkel die ik ken. Maar daar hebben ze helemaal geen plaatjes van deze jongens.
Wat stom. Zo wordt het natuurlijk nooit wat.
Er is al zoveel muziek, en ik lijk zo weinig tijd te hebben om het allemaal te beluisteren. En dan neem je de moeite om er voor naar een winkel te gaan, je wilt er ook nog heus wel geld aan uitgeven; kan het niet. Belachelijk.

En jahaa. Ik weet ook heus wel dat ik die plaatjes allemaal goon via het wereldwijde web kan bestellen. Maar dat is toch niet zo leuk als zelf kopen. Bovendien kan je dan niet eerst even proefluisteren of het echt echt echt wel wat voor mij is.
Dusch. Nu vroeg ik me soort van eigenlijk af, of een van u mij iets meer kon vertellen over de heren op bovenstaand lijstje (de urls ken ik al dankuvriendelijk). Of dat u wellicht zelfs in het bezit bent van een plaatje van een van hen. En mij ladus kon verstellen waarohwaar u het vandaan had.

En anders zit er waarschijnlijk echt niks anders op. Dan moet het wel. Zie ik geen andere oplossing.
Dan zal ik toch echt zelf in een echte real life amerikaanse platenwinkel die cd's moeten opkopen. Voor goedkoop.
Jezus. Wat een straf zeg.

Ik wil u even attenderen op een tv-programma.
(neehee, nu niet meteen denken dat ik mezelf zit te pluggen. Ik heb er niks mee te maken! Echt waar niet! Helaas, deze keer.)
Het gaat om een programma van de net geheel gerestylde Vlaamse zender één.
Het programma heet Wit in Vegas.

Het idee van Wit in Vegas is als volgend: Acht stelletjes reizen van Key West in Florida naar Las Vegas in Nevada. In acht afleveringen doorkruisen ze de zuidelijkste staten van Amerika. Het setje dat het meest van elkaar weet, alle lollige opdrachtjes het best uitvoert en niet voortijdig wordt weggestemd door de medekandidaten, neemt in Vegas de onderweg verzamelde bruidsschat in ontvangst en wordt in de echt verbonden. Yihaa.
Een soort van Peking Express meets Ontdekjeplekje meets Love Letters. En dan op z'n Belgisch.

Ik vind dit een leuk programma. Buiten het feit dat die gekke Marcel Vanthilt het presenteert (kent u em nognognog? Old skoel MTV!) is het gezellig vormgegeven, krijg je mooie plaatjes van amerika te zien en zit er in ieder geval 1 ram-irritante kandidaat in voor de ergenisfactor (televisiematig gezien natuurlijk erg belangrijk voor het medeleven thuis op de bank. vind ik). Daarbij zijn de opdrachten die de kandidaten moeten doen van een soort ouderwetse knulligheid.

In de eerste aflevering moesten bijvoorbeeld een paar nietsvermoedende floridaiaanse oudjes (incl roze permanentjes!) aan de hand van fotoos van de kandidaten uitzoeken wie bij wie hoorde. Zonder dat ze er ook maar enige invloed op konden uitoefenen, werd het stelletje met de minste stemmen al meteen op de nominatie gezet om naar huis te gaan. Het duo met de meeste stemmen mocht daarop gaan snorkelen bij een onbewoond eiland maar de anderen moesten daarna in het bloedhete Key West zoveel mogelijk toeristen in een fietstaxi vervoeren. Na 4 uur zwetend rondfietsen zonder doel hadden ze met zn 12-en maar liefst 1000 hele euros verdiend.
1000 euro. Met zn 12-en. Briljant.
Ik wou dat ik het zelf verzonnen had.
En dan zeg ik nog even nisk over het spel waarbij ze vis moesten vangen. dat was ook lollig.

Wit in Vegas wordt elke maandag uitgezonden rond 21.00. Op één dus.
Ik stel voor dat u gaat kijken.
En mocht bovenstaand verhaal u niet hebben overtuigd: morgen zit er een Elvis look-a-like in! Dat zag ik heus wel in de vooruitblik vorige week.

Zo. dat is dat.
En nu ga ik eens bedenken waar ik moet zijn voor de Nederlandse versie van Wit in Vegas.
Dat lijkt me ineens heel erg belangrijk voor mijn carriere enzo.

Hij zit in het 4zitje naast me in de trein. De Verschrikkelijk Hippe Zakenjongen.
De Verschrikkelijk Hippe Zakenjongen heeft het heel druk. Met Dingen. Hij moet bijvoorbeeld heel dringend denkbeeldige pluisjes van zijn schoenen afvegen. Daartoe legt hij een Spits op het bankje tegenover hem en legt daar zijn voet op.

De Verschrikkelijk Hippe Zakenjongen heeft hele dunne sokken aan. Kousjes eigenlijk. Zie ik heus wel. Ik vind het geen weer voor dunne kousjes (het is majoo-weer) Maar goed. Zal wel hip zijn.
De Verschrikkelijk Hippe Zakenjongen heeft in ieder geval wel een hele hippe telefoon. Waar hij dringend allerlei types in nep-nederlands mee moet bellen. "heehaai jerome. Listen, ik ben een half uurtje lator want ik moest echt even heel heavy praten met youknowwho upstairs (?) yesss (..) allrighy(?) keebaaaaai?. Op net iets te hoog volume.
En als ie daarmee klaar is moet ie ook nog met die hele kleine zilverkleurige telefoon bliepgeluiden maken. Of misschien was het wel zo?n dinges. Hoeheethet. Zo'n palmtop. Voor belangrijke dates en afspraken.

De Verschrikkelijk Hippe Zakenjongen is echt heel hip en modern. Hij heeft ook een strakgesneden pak aan. Ik heb op zich dus helemaal niets tegen een man in pak. Integendeel. Sommige pakken halen sommige mannen enorm op. Maar voor mij hoeven ze heus niet allemaal zo?n pak aan als die jongens in Oceans Twelve. Zo een glimmende. De Verschrikkelijk Hippe Zakenjongen heeft wel zo?n pak aan, van een soort glanszilver. Maar hij heeft helemaal niet het hoofd (laat staan het lijf) van Brad Pitt.

Dat weerhoudt De Verschrikkelijk Hippe Zakenjongen er in het geheel niet van zich te gedragen alsof ie gods gift to women is. In het korte stukje van Amsterdam naar Weesp heeft ie al zeker twee keer naar voorbijkomende vrouwen geknipoogd. Daar heeft ie ook nog tijd voor gehad tijdens zijn drukke werkzaamheden. Ik doe erg mijn best om niet zijn blik te vangen.
Eigenlijk irriteer ik me mateloos aan De Verschrikkelijk Hippe Zakenjongen.

Dan krijgt De Verschrikkelijk Hippe Zakenjongen waarschijnlijk een beetje honger. En dorst.
Verschrikkelijk Hippe Zakenjongens zijn ook goon mensen natuurlijk. Met behoeftes enzo.
Hij pakt zijn enorm up to date koffertje erbij. Waar uiteraard eerst een iPod uit komt.
Daarna vist hij een boterhamzakje op. Een plastic zakje met een bruine boiterham met kaas. En een pakje Wicky.
Wicky.
Wicky sinaasappellimonade.

En toen wist ik ineens even niet meer of ik nou keihard moest gaan lachen of toch maar vertederd moest raken.
Mannen.
Echt.
Ik begin er steeds minder van te begrijpen.

Vanavond zou ik er écht op tijd in liggen.
Echt heus.






Mislukt. Of, zoals ome Henny V. zou zingen: kwou nog vroeg naar bed maar oh da ging nie meehiejeer.

Nog 17 nachtjes slapen.

Geen idee of de rest van logland er ook naar linkt en ik heb ook geen zin om er voor te gaan surfen enzo, maar het schijnt dus vandaag, 24 januari, de slechtste dag van het jaar te zijn.
Oh.
Als dat zo is, dan heb ik heel erg veel goede hoop voor de rest van het jaar. Dan zou 2005 nog best wat kunnen worden. Want zo slecht was het vandaag nou ook weer niet.

Ik vond het wel een beetje koud. Dat wel.
Ik hou echnie van koud. Dikste jas aan, sjaal om, muts op. Wanten. Brr.
En daarom noem ik nu 11 liedjes waarvan bij mij de zon gaat schijnen.
Alle 11 zomer, zeg maar.
Als u die dan even draait, wordt het vanzelf wel weer een beetje warm.

Ice Cream Day- Racoon
How Bizarre - OMC
I Get Around - The Beach Boys
Your body is a Wonderland - John Mayer
Peregrino - Zuco 103
Brown Eyed Girl - Van Morrison
Hot Fudge - Robbie Williams
Crystal Frontier - Calexico
Sweet Home Alabama - Lynyrd Skynyrd
Buddy Holly - Weezer
Bixo - Manu Chao

(...) there's a whole world out there to entertain us..(...)
- huhuhuhheheheheehuhuh...he said anus...hehehehuhuhuh.



Hehehuhuhhehe.
Kijk. Dát vind ik nou grappig.

Ik zou nog vertellen over mijn reisje.
Nu lijkt me daar wel een leuk moment voor.

Ik ga namelijk naar Amerika. Hurray Amerika! Ik ben op Amerika.
Iemand zei laatst dat dat natuurlijk kwam omdat er cowboys wonen. Maar misschien ben ik wel op cowboys omdat ze in Amerika wonen. Dat kan ook namelijk.
Afijn. U wilt natuurlijk weten waar ik precies heen ga in Amerika. Want Amerika is best wel groot. Met al die United States enzo. Dat weet ik zelf ook heus wel.

Dus ik blijf ook niet op een plek, dan zie je bijna niks. Ik doe een rondreisje. Eerst naar San Francisco. Daar begint de reis. We gaan eerst naar Yosemite en en Fresno. Vandaar gaan we naar Death Valley. Daar moet ik per se een zonsopgang zien. Of zonsondergang. Afhankelijk van hoe laat we daar zijn dan dus. Verder moet ik onderweg ergens ook nog een cowboy ontvoeren want daarna komen we aan in Las Vegas. En daar moet ik natuurlijk wel trouwen met Elvis erbij. Dat is heel belangrijk.



De honeymoon brengen we vervolgens door in Zion en Bryce Canyon, de volgende stops op de route. En daarna gaan we dan naar Flagstaff want vanaf daar kun je dan weer de Grand Canyon in. En das natuurlijk ook mooi. Via Sedona, Laughlin en Palm Springs komen we dan uiteindelijk aan Los Angeles.

Daar moet ik natuurlijk heel nodig bij een heel stom tv-programma in het publiek zitten en de verplichte studios bezoeken mar vooral ook kijken of Brad Pitt thuis is. Nog even verzinnen wat ik dan ondertussen met mijn vers aangetrouwde cowboy doe. In LA blijven we een paar dagen om daarna terug naar San Francisco te gaan. Daar moet ik ook nog een paar dagen zijn want ik moet natuurlijk ook nog naar Alcatraz en de zeehondjes en Fishermans Warf en..en..enzo.

Nou dat dus.
Ik heb er heel veel zin in. Maar dat had u al door.
En de mensen die neuzelen over dat het wel een heul vol programma is en strak schema, zou-je-dat-nou-wel-doen yadayadayada kunnen een hele dikke vinger krijgen. Hiero!
Laat mij nou goon ook es even leuk de japanner uithangen als ik daar zin in heb. ha!
En no worries, jullie krijgen echt heus wel een leuk verslagje. Dan. Ter zijner tijd. Een keer. In februari dus.


En als u mij dan nu even wil verontschuldigen.
Ik heb het druk met voorpret.

Ray Charles - Genius Loves Company

Als je wel eens bij een filiaal van Starbucks bent geweest, dan heb je vast ook gezien dat ze daar altijd een soort van cd van de maand verkopen. De laatste keer dat ik bij een Starbucks was, stond dit plaatje van Ray Charles in de standaard. Maar omdat ik bij Starbucks altijd meer gefocussed ben op andere dingen (koffie, chocolate mint bliss of mijn eeuwige zoektocht naar de perfecte mok) viel ie niet zo op. Pas toen ik em hier ook ergens in een bakje zag staan dacht ik weer: hee! dat ziet er fijn uit! Ray en Norah Jones! Ray & Willie Nelson, Ray & ...nou ja..afijn..een duettenplaat dus.
meer kan ik er iegenlijk niet over zegen, alleen dat ie zo prettig in het gehoor ligt. En dat ik dat nummer met Elton John bijna altijd oversla. Maar dat moet u zelf maar even bepalen.

Oh. U wilt nog een voorbeeldje ook? Ray en James Taylor klinken zo. Ik zeg: Hollen naar de platenwinkel dus!

Let's Go USA

Resource for the independent traveller
uitgever: Macmillan
1046 bladzijden
ISBN 1-405-0082-1

NOTE TO SELF

de meeste wonderen
herken je pas achteraf