Ik had wel 15 verschillende onderwerpjes voor dit logje. Maar er gebeurt zoveel in een weekend, dat ik het uiteindelijk tot 2 thema's wist terug te dirngen.
Kinderen en de Blues.
En ze hadden niks met elkaar te maken.
Vooralsnog heb ik zelf liever de blues, dus vandaar dat ik daar maar over begin.
Kinderen kan altijd nog. Zeggen ze.

Vrijdag reisde ik af naar het zonnige zuiden. Niet dat daar iemand de blues had, maar mijn geboorteplaats bleek de uitverkoren plek te zijn waar de enige echte nederlands/amerikaans bluesclub die ons land rijk is, het laatste optreden van de 'Grip' tour beleefde. Of misschien wel vierde.
Want Lohues & The Louisiana Bluesclub bewezen maar weer eens dat blues niet per se door een treurende ouwe neger met een mondharmonica hoeft te worden gespeeld om het echt en fijn en leuk te laten klinken. Integendeel. Een vrolijke drentse krullenbol, zijn neef met gitaar en een pianist uit Spaarnwoude weten er ook wel weg mee. Zeg ik nog even niks over de drummer en de bassist. Damn. En ik heb er niet eens echt verstand van.

Nou weet ik ook wel dat ik licht bevooroordeeld ben waar het de muzikale kunsten van voornoemde heren aangaat, maar ik heb nog even rondgekeken
tijdens dat optreden. En wat objectieve meningen ingewonnen. Ik zag alleen maar goedkeurende koppen en hoorde positieve geluiden. Ik heb diverse figuren zien overgaan tot aanschaffen van een geluidsdrager. Dus dat is goed. Ik zou daarom ook alle muziekliefhebbers onder u willen aanraden een optreden van de bluesclub mee te gaan maken maar zoals gezged was het net de laatste gig.
Dus jammer voor u, zeg.
Maar niet getreurd. Want gelukkig heeft het multitalented opperhoofd van de bluesclub weer een ander project op stapel staan waar ik persoonlijk veel van verwacht. Dus dat zal ter zijner tijd hier geheel bevooroordeeld aangeprezen worden. En dan aan het begin van de tour, hopelijk.

Bovendien lag er zaterdag ook alweer iets blues-achtigs in het verschiet waar ik u nog wel naar toe kan sturen. Tenminste als u vindt dat The Doors iets te maken hebben met blues en u het niet erg vindt dat hun nummers vertolkt worden door anderen. Om psies te zijn; Als u het niet erg vindt dat Paul de Munnik doet of ie Jim Morrisson is.
Ik persoonlijk vind dat niet erg. Ik vind namelijk dat Paul deMunnik lekker kan zingen. En fijn piano kan spelen ook. Vond het wel een beetje erg dat Dave Rensmaag (die u kan kennen als gitarist van vandikhout) ook 2 nummers deed of ie Jim was. En ik vind niet dat Dave Rensmaag lekker kan zingen. Gitaar spelen kan ie verder best wel. Daar moet Dave zich maar bij houden. En ik heb er niet eens verstand van.

Maar goed. Als u er van houdt, dan is het best de moeite, die Doors tribute. Even op www.acdaendemunnik.nl opzoeken waar & wanneer. Ik raad u dan wel aan het geheel te gaan bekijken en -luisteren op een andere lokatie dan het redelijk sfeerloze Amstelveen. Want kreeg je van Doorsmuziek al niet zin om een belachelijke hoeveelheid zwaarbedwelmende drugs in te nemen (yeah) of je minimaal helemaal een ongeluk te roken, dan drijft P60 (en sommige van haar bezoekers) je vanzelf wel tot het verschrikkelijk kansloos dronken worden met behulp van heel erg goedkope alcohol.
Ahem.

Dat deed ik dus niet.
Want er was er nog vandaag. Vandaag zat de blues em in het feit dat ik de hele dag in een van de zonnige buitenwereld afgesloten montageset moest zitten. Om te kijken hoe we aflevering 2 van Volgens Mama in elkaar konden zetten. Aflevering twee ja. Want aflevering 1 is vanavond uitgezonden. Ben ik zowaar vergeten te melden aan u, de trouwe lezer. Jammer zeg.
Maar! Morgen(maandag) om 16.30 op SBS heeft u nog een kansje. En volgende week zondag om 20.00u is dan aflevering 2. Die is nog leuker dan aflevering 1 natuurlijk.

Hmm. Ging het toch bijna wel over kinderen.
Dan morgen toch maar een verhaaltje over mijn eigen kindje.
..
Jaja. Ik snap het.
U verheugt zich nu al.

Tess, 7 dagen min 4 uur oud
30 oktober 2005

Another day at the office
27 oktober 2005

Nou.
Dat viel alweer mee.
Ging zomaar de zon aan.

Het lijkt verdomme wel april!

Ja.
Nu mag het licht wel weer aan, hoor.
Het lijkt verdomme wel november.

Tess, 20 uur oud
24 oktober 2005

Gala, champagne en oesters in een sjieke outfit op vrijdag.
Rotterdam, rosado, bruine fruitschotel en jeans op zaterdag.
Bank, thee, chocoladekoekjes en een nieuwe joggingbroek op zondag.

Zo zouden meer weekenden moeten zijn.

En toen had ik dus een huis gekocht.
Wat natuurlijk heel leuk en stoer enzo allemaal is.
Dit huis had ik speciaal uitgezocht op de feature low maintenance. Met weinig onderhoud enzo. Wat er dus eigenlijk op neerkwam dat ik er niet zo veel aan hoefde te doen. Niks geen muurtjes uitbreken, vloertjes leggen, plafonnetjes sausen of kamers behangen. No mista! Niks van dat al. Sopje er doorheen, dozen erin, meubels erbij, dozen in meubels legen, klaar.

Dacht ik. Want een huis, daar moet je dus altijd wat aan doen. Met onderhoud en alles. Blijkbaar.
En daar heb ik een probleem mee. Ik ben namelijk heel slecht in iets aan een huis doen. Kwa onderhoud. Dat komt omdat ik onhandig ben. En erger nog; ongeduldig. En dat is wel funest voor iets aan een huis doen, ongeduld. Dat gaat meteen keihard de mist in. Zicht minder dan 5 meter.

Het begon er al mee dat er natuurlijk diverse dingen aan de muur moesten komen. En dat kan dus echt niet allemaal met een spijker, zoals ik in al mijn naiviteit had bedacht. Okee, een haakje voor een decoratieve cowboyhoed gaat nog wel, maar moeilijker is het al als je gordijnen wilt. En keukenkastjes. En een grote spiegel. En tot overmaat van ramp ook nog lampen in de slaapkamer. Enzo.
Omdat ik dus onhandig en ongeduldig ben, is een gat boren en een plug erin doen (want dat is in feite wat er moet gebeuren, dat weet ik ook wel) al een vrij hachelijke onderneming. Toch ging ik het eerst zelf proberen. Behalve ongeduldig ben ik namelijk ook eigenwijs. Het resultaat was een onbruikbaar gat zo groot als een pingpongbal en een hoop gruis op de grond. Plus geen idee waar die plug nu in moest steken.
Nou zou ik zelf ook liever een hele stoere vouw zijn die als de eerste de beste Nico psies weet wat je met een waterpomptang of een klopboor of imbusssleutel (ik weet niet eens hoe je het schrijft) moet doen. Die met zo'n daisyduke tuinbroek aan en een ruitjesbloes dan even een huis in elkaar zaagt en timmert. Zonder vloeken en zweten uiteraard. Maar dat is nou eenmaal niet zo. Gaten boren is in mijn huishouden goon een mannenklus.

Toeval wil dat ik juist op dat moment even geen man voorhanden had.
Gelukkig was vriendinnetje R. net met eentje getrouwd en was ze welwillend om hem part-time uit te lenen. Onder toeziend oog uiteraard, a good man is hard to find, tenslotte. Man B. kwam, zag, hing gordijnen op, maakte werkende lampen aan de muur, hing planken en kastjes op en hing nieuw douchegarnituur op. R. en ik schroefden een cdkastje in elkaar. Hoera. Ik woonde. En ik hoefde niks meer aan mijn huis te doen.

Sure.
Want een weekje of wat later blik viel mijn op een metertje op de ketel/geiser/dat ding dat warm water regelt. Die stond onder het rode streepje. Oh. Dat is vast niet goed.
Nee dat klopte, wisten een stuk of wat mensen die ik er van verdacht er verstand van te hebben. Het ding moest ontlucht danwel bijgevuld worden. Of allebei, daarover liepen de meningen uiteen.
Mijzelf kennende zei ik daarop dat ik er maar eens 'zo'n mannetje' bij zou halen. Maar hoho. Riepen ze allemaal in koor (of eigenlijk nog meer afzonderlijk van elkaar) "Welneeeeeee!! Dat kan je goon zelf joh!!" En gingen vervolgens omstandig uitleggen welke knop je dan moest draaien en waar je een tuinslang aan moest zetten. Jaja. Zij kennen mij blijkbaar niet zo goed als ik. Snap ik niks van, van buizen en knoppen. Ingewikkeld. En bovendien: ik krijg die kraan niet eens open. Laat staan dat ik weet welke kraan er met welke slang.... Kan ik dus niet zelf. Moet mannetje bij komen.

En waar haal je zo'n mannetje? Juist. Van de stikker aan de onderkant van het ding dat het warme water regelt. En bellen kan ik toevallig wel weer heel goed. Maar het nummer op die stikker klopt natuurlijk niet meer. En op internet en het foonboek is het bedrijf ook niet te vinden.
Ondertussen durf ik niet de verwarming aan te doen want strax gaat dat warmwaterding stuk. Douchen durf ik nog net en afwassen gaat op ransoen.

En dan was er gisteren nog dat akkefietje met het lampje dat ik dan wel zelf had opgehangen boven de spiegel in de slaapkamer. Of nou ja, opgehangen. Ik had het zelf bevestigd aan de kast, met zo'n grijparmpje. Je hoefde niet te boren, alleen te draaien tot het vastklemde, dus ik had bedacht dat ik dat wel zelf kon. Haha! Ik ken mij kennelijk toch psies net zo goed als die geiser-experts natuurlijk.
Want gisteren ging ik onder begeleiding van S. even een aanval van outfitstress te lijf ging. Ja, dat moet al onder begeleiding, ja! Kastdeuren werden open- en dichtgesmeten, jasjes, shirtjes rokken, laarzen werden kriskras door de kamer gesmeten. Het was een verhitte strijd.
Op een gegeven moment meende ik iets raars re ruiken. Beetje chemisch. S. rook ook iets, maar we zagen niks verontrustends en dachten aan iets in een potje op het plankje bij de wasbak.

Toen de ergste stress geluwd was en S. naar huis was, kon ik naar bed. Ik wilde het lichtje boven de wasbak uitknippen. Maar waar was het schakelaartje? En waar kwam eigenlijk die rare walm vandaan. Toen zag ik het. Door mijn intesieve kastdeurmanouevres was het plastieken schakelaartje gaan schuiven, psies voor het lampje gezakt en al bijna helemaal veranderd in dikke zwarte gesmoltenplastiek slierten. De electriciteitsdraden in het schakelaartje waren al zichtbaar en het was een kwestie van minuten geweest voordat die ook aan de hitte van het lmapje ten prooi zouden zijn gevallen.
Oops.

Dusch. Wat wil ik nu eigenlijk vertellen met dit verhaal.
Behalve dan dat ik zelf een onwijs ongeduldige kluns ben, natuurlijk.

Ohja. Dat ik dus even niet langer de zelfstandige vrouw uit wil hangen omdat dat nou eenmaal verwacht wordt van huiseigenaressen door de maatschappij en andere instituten die makkelijk praten hebben. Fuk dat misplaatste feminisme. Daar heb ik allemaal helemaal geen tijd voor en al helemaal geen zin in.
Het kan me niet schelen dat het helemaal niet hip jong urban happy single white female in de randstad is. Of dat ik teksten uit de jaren 50 bezig. Pech als de Viva het niet goedkeurt. Of de LINDA. En de Cosmo.
Allemaal heel erg jammer dan.

Want één ding weet ik zeker.
Ik heb een man nodig. Kwa onderhoud. En wel nu.

Zonnig station Ommen
14 oktober 2005

Dat iTunes is eigenlijk ook maar een raar fenomeen.
Om over shuffle nog maar te zwijgen.

Ik zou namelijk nooit zomaar 's ochtends om 11:00 uur op mijn vrije dag en ook nog eens uit vrije wil zo'n playlist samenstellen. Uit mijn speaker kwamen zojuist achtereenvolgens: flipperdeflapperdeflipper (wat een dolfijn, om trots op te zijn), ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd, Kisskiss van Tarkan en wat lawaai van de Scissor Sisters.
Dan heb ik al wel weer genoeg gehoord voorde rest van de dag.

Pfff.
Het word tijd dat Apple iTunes met ingebouwde mood-o-meter uitvindt.