Op zich had er verder niks mee te maken dat ie een poosje geleden een plaat opnam met die andere Ben. Nee echt niet. Want mijn favo ochtendshow draait zijn singeltje namelijk om de haverklap en ik word altijd een beetje vrolijk als ik dat liedje hoor.
En das best knap zo 'sochtends vroeg.

Iemand die dat voor elkaar krijgt, moet dan best wel de moeite zijn om op een maandagavond voor op de fiets te klimmen. Leek ons.
Ook al was ik zelf een beetje nukkig en was het nog best koud buiten.
Paradiso was warmbenauwd en stroomde het net leeg van mensen die naar The Editors waren geweest. Ik had zelf al de hele dag al naast een editor gezeten dus ik had niks gemist. We mochten een rosado om op temperatuur te komen.

Op het podium van het bovenzaaltje stonden een pianodinges, twee gitaren en een microfoonstandaard. Allemaal bedekt met bloemen.
We kregen een aangenaam hippiegevoel en vroegen ons af waar Ben zou gaan staan. Of zitten. En hoopten stiekem op een special guest appaerance van de andere Ben.

Dat gebeurde natuurlijk niet.
Even later stapte er wel een klein mannetje dat niet ouder dan 20 leek, het podium op. Met zijn grote krullenbos en gitaar had ie nog het meest weg van een weldoorvoede Bob Dylan en met een vleugje Paul Simon. Het mannetje speelde lieve en vrolijke gitaarliedjes. En tussendoor vertelde hij een grapje of een verhaal. Zolas ik het leuk vind.
Een uur lang leek het geen maandagavond in januari, maar een zwoele junimiddag in het park.
Move over Jack Johnson. Ben Lee wordt het helemaal volgende zomer. Wat ik u brom.

Ik heb nog mijn best gedaan om een leuk filmpje te maken voor u. Maar de kwaliteit bleek iets te beroerd om het juniinhetparkgevoel over te brengen.
Daarom kunt u nu goon op het plaatje klikken voor wat beter geluid.
Sluit daarna maar even de ogen.

Voor je het weet is het weer lente.

Afgelopen zondag schreef ik dus dat ik een paar maanden op politie-achterbanken ging meerijden voor het programma Wegmisbruikers.
Ik schreef toen ook dat ik een beetje zenuwachtig was omdat ik dan steeds heel vroeg moest opstaan. En dat ik niet wist of dat wel ging lukken.
Maar maandag zat ik netjes vanaf heel erg vroeg op de achterbank.
En dinsdag ook.
En woensdag.

En op donderdag wist ik het zeker.
Dat op achterbanken zitten en verder niet zo heel erg veel doen, behalve aan mensen vragen of ze misschien herkenbaar in beeld willen komen nadat ze hadden zitten bellen terwijl ze reden, of stiekem over een verdrijvingsvlak gereden hadden, of 100 waar je maar 80 mag, dat was dus es ff helemaal niks voor mij.
Ik bleek het ook helemaal niet zo heel stoer en tof te vinden om met 100 kilometer per uur door de bocht te sjezen, of met 220 over de snelweg te gassen. In een brakke Seat.
En bovenal trek ik het eigenlijk voor geen meter dat er mensen zijn die het leuk vinden om anderen 130 euro armer te maken voor kleine niet echt gevaarlijke vergrijpjes, alleen maar 'because they can'.
En dan in hun pauze wel macaroni met satesaus eten.
Alsof dat geen vergrijp is.

Eigenlijk had ik dat woensdag al bedacht.
En of ik een god of andere oppermacht verzocht had, psies nadat ik dacht 'nou. ik ga dit dus niet 4 maanden doen want dan moet ik elke dag huilen en dat wil ik niet', ging de telefoon.
Of ik beschikbaar was voor een werkje, vroeg een oud-werkgeefster.
Ik vond van wel. Ineens.
Dat hoefde ik alleen nog maar even tegen de Wegmisbruikers te vertellen.

Vandaag heb ik voor hen een klein beetje montage gedaan.
En morgen ben ik officieel, precies voor 1 dag, In Between Jobs. Letterlijk.
Woensdag begin ik namelijk met een spiksplinternieuw programma (klik & huiver maar eens goed:)) dat nog niet eens een naam heeft.
Heb er zin in. En ik ben heusnie zenuwachtig, nee.
Soms is mijn leven geen hel.
Soms heb ik goon keihard Heul Veul Mazzel.

25 januari 2005
a day at the office, Hengelo

Ik woon op de tweede verdieping van een gebouw dat huisnummer 23 draagt.
Bij de voordeur van nummer 23 zitten 3 bellen.
Voor elke verdieping eentje. Logisch.
Bij de bovenste en de onderste bel zitten naambordjes geplakt. Bij mijn bel niet.
Het is namelijk de bedoeling dat iedereen eenzelfde naambordje krijgt. Die naambordjes worden gemaakt door de VVE. Ik heb maanden geleden zo'n bordje besteld maar ik denk dat de VVE een trage instantie is.
Nou zit ik op zich niet dringend om zon bordje verlegen want iedereen die bij mij lansgkomt weet toch al hoe ik heet en dat ik op 23-II woon en aldus op welke bel ze moeten drukken om mij de deur te laten openen.
Het is allemaal niet zo moeilijk.

Denk je.
Want het gebeurt regelematig dat er mensen bij mij aanbellen terwijl ze bij mijn boven- of benedenburen moeten zijn. Kan gebeuren natuurlijk, maar toch snap ik het niet.
Dat je niet weet hoe de mensen heten bij wie je gaat aanbellen is nog tot daar aan toe. Maar hoeveel klassen op de lagere school moet je nog een keer overdoen als je niet kan bedenken dat als je bij iemand op verdieping 1 of 3 moet zijn en er zijn 3 bellen, je in ieder geval NIET hoeft aan te bellen bij de TWEEDE BEL!
Want dan zal die wel van de TWEEDE VERDIEPING zijn, he Einstein??!
Damn.

Nu is mijn benedenbuurman net verhuisd naar onbekende lokatie.
Lekker rustig aan het verkeerdeaanbelfront, zou je zeggen. Maar niet heus.
De benedenbuurman heeft namelijk ongeveer zijn hele huisraad te koop gezet op marktplaats of eBay of weet ik veel wat voor plaatselijk sufferdje.
Ik dnek dat hij met half Nederland heeft afgesproken dat ze die spullen vanmiddag komen ophalen.
Er is nu al drie (3!) keer verkeerd aangebeld.
Een keer voor een kast, voor een bureau, voor tafeltjes. Whatever.
Ik ben verbaasd dat die buurman nog zoveel meuk in zn huis heeft.

Zojuist werd er voor de vierde keer gebeld.
Of hier pietersma woonde. "NEEHEE!" schreeuwde ik bijna.
Want ik wil de deur niet opendoen voor iemand die niet eens bij mij op visite komt. Het is namelijk vrieskou buiten. En dus ook best koud op onze overloop of hoe heet zon gang.
"U moet op 1 zijn, zeker? U heeft nu op twee aangebeld. Daar hangt toch geen bordje met Pietersma?" Vroeg ik nog.
Nee, daarom juist. Er hing geen bordje.
Dat was de enige reden waarom ze op twee had aangebeld.

Jezus.
Sommige mensen zijn goon echt dom.

On a happier note.
Die reclame van Sony voor iets van een tv. Ja die met die gekleurde balletjes die door de straten stuiteren.
Daar wordt iedereen toch een beetje blij& tevreden van? Stuiterdestuiterdestuiter.
En dan vooral dat Simon & garfunkel-achtige muziekje erbij.
Nee? Geen idee?
Voor wie de afgelopen maanden, weken, dagen geen teevee keek of altijd net even koffie ging halen tijdens de commercialbreak:
Luister naar Jose Gonzalez met Heartbeats en word ook een beetje blij & tevreden!

Dan is er nog iets anders wat ik even moet vertellen.
Want ik was nooit fan van Spinvis.
Dat schijnt als muziekliefhebber niet eens te kunnen of niet te mogen of weet ik wat. Spinvis is voor sommigen heilig. Maar ik hoorde dat nooit zo.
Ik hoorde dan heus wel dat het best wel knap was wat de man deed met aparte geluidsfragmenten en instrumenten en weet ik wat. Maar die teksten waren zo wazig dat het bij mij niet echt aankwam. Ik vond die spinvis maaar een rare. Niet briljant ofzo.

Maar nu hoorde ik vandaag ineens een liedje van Spinvis. Dat ietwat droge stemgeluid herkende ik meteen. Maar het had een hele leuke melodie en een aparte tekst die voor mij wel een soort van logica had. Ineens begreep ik Spinvis. Ook al had ie alle losse zinnen bijelkaar geschraapt in een tram, zei de radio erbij. Ik werd er zowaar een beetje blij en tevreden van.
Dus als u nou ook even Luister naar Ik Wil Alleen Maar Zwemmen...
Kunt u dubbel blij & tevreden zijn.

Als het buiten min vijf is en binnen al niet veel warmer.
Als je vindt dat de hele wereld tegen je is omdat je waarschijnlijk dik, dom en lelijk bent en je krijgt verdacht veel aanwijzingen die dat feit beamen.
Als er niemand een fijn kopje thee voor je zet als je thuis komt na een lange lange lange dag.
Laat staan eten voor je heeft gekookt.
Dus dat de magnetron vandaag je beste vriend is.
Als je ineens een beetje in de war bent, en eigenlijk ook even helemaal niet weet waarom alles eerder wel redelijk normaal was.
Als je al 4 jaar met succes gestopt bent met roken maar alleen de vrieskou je ervan weerhoudt bij snackbar aan de overkant een pakje Luckies te gaan halen.
Als doorslaan ineens ook maar een betrekkelijk succes blijkt.
En je eigenlijk goon het liefst wil dat er even iemand op de bank komt zitten om tegenaan te mekkeren, want je weet heus wel dat het dan daarna wel weer gaat.


Dan is er gelukkig altijd nog maandag met Tyra Banks.
Thank god.
You're still in the running towards becoming America's Next Top Model.

Wat ik dus nog vergeten was officieel te melden; ik heb weer es een ander baantje.
Het programma Wegmisbruikers (sbs) wilde mij wel een paar maanden op de achterbank mee laten rijden. Ja, ik weet ook wel dat zulks ha ha ha heel geestig is; dat ze voor zo'n programma iemand aannnemen die zelf geen rijbewijs heeft. Onk onk. Heel leuk.
Anyway.
Morgen begin ik.

Normaalgesproken ben ik niet echt heel zenuwachtig voor een nieuwe klus. Gezonde spanning; okee. Je weet maar nooit met wie je opgescheept komt te zitten en wat de werkzaamheden psies zijn en hoe is de lunch eigenlijk. Enzovoorts. Normaal vind ik dat altijd wel leuk en zie ik het allemaal wel als ik daar aankom.
Maar nu is het ff other cake. Voor het eerst. Het is niet dat ik bang ben dat ik het werk niet leuk vind, of niet kan (nee ook niet zonder rijbewijs, nee). En ik heb ook geen vrees voor mijn collega's of het gebouw waar ik wel eens heen moet. En dat de opper-regisseur mij niet meer gebeld heeft met wat nou eigenlijk mijn taakje is, of dat ik sowieos geen idee heb wat nou psies de bedoleing is; ach.

Dat zijn niet eens de belangrijkste zaken waardoor de zenuwen mij dus parten spelen op dit moment. Het gaat om de tijden waarop het werk zich afspeelt. Die zijn namelijk nogal vroeg. En dan niet zomaar een beetje vroeg, nee onchristelijk vroeg!
De mannetjes met wie ik de weg op moet, vinden het namelijk leuk en nuttig om al in de spits de weg op te gaan. En oor hen begint de spits soms al om 6 uur! En dan is die 6 uur niet bij mij op de ring A10 ofzo. Neenee. Hengelo! Assen! Tegelen! Arnhem!

Normaalgesproken ben ik in het geheel geen tegenstander van een beetje ons land rond te crossen. Maar als prinsesje lig ik doorgaans pas ver na middernacht op mijn erwt. Ik ben aldus niet zon enorm ochtendmens. En nu ik een paar weken vakantie heb gehad, is mijn ritme kwa ochtendactiviteiten helemaal ver te zoeken.
Morgen beginnen ze om 0900 in Eindhoven. Om 7 uur verzamelen wij ons te Hellverscum.
Ik moet om 5.15 opstaan. Vijf uur vijftien.
En nu ben ik dus bang dat ik me verslaap. Of te laat kom.
Ik ben er zenuwachtig van. Dat helpt goed als je wilt slapen.

Ik ga maar eens in bed liggen.
De polls over hoe laat ik in slaap val zijn nu geopend.

22 januari 2005
john paul george & ringo..en elvis!

Kan iemand ondertussen eindelijk eens een keer die enge James Blunt van de radio schoppen.
Ik heb zelf persoonlijk helemaal niks tegen singer/songwriters. Integendeel zelfs.
Mag graag naar een man met liedjes kijken en luisteren. Ik ben dr fan van.
Maar die James Blunt maakt er maar een potje van. Met zn gekweel. En gezemel.

Je kan de radio niet aanzetten of daar heb je em weer met joooooor bjoetiefooohooollll. Hou toch op man. Of man? Is het eigenlijk wel een man? Zo hoog zingen de hele tijd kan ook niet goed zijn voor je mannelijkheid. Ofzo!
En nu dat bjoetiefoehoel naar de achtergrond verdwijnt worden we geteisterd met het zo mogelijk nog walgelijker G'baaai maai lufferrrr.
Ik zeg daarover: Huuuh!
En op teevee hetzelfde verhaal; die gast met zn depressieve kop ongewassen haar op een strand op elke fukkin zender. Loop toch meteen de zee in man, als het leven zo kut is!

Janee.
James Blunt moet wegwezen.
Uit mn ogen/oren
En snel een beetje.

20 januari 2005
Kees in de Kleine Komedie