Pas de la casa, 26 jan 10.37
Zon uitzicht is ook niet echt heel erg vervelend ofzo

Tien jaar hebben sommige mensen er op moeten wachten. Ik zelf toch zeker 6.
Waarvan het laatste half uurtje en het doorstaan van 'In The Air Tonight' (but seriously!!) misschien wel het zwaartste waren.
Maar het was het natuurlijk allemaal meer dan waard.
Ben kwam, zag en won Paradiso.
Niet op zn sloffen, maar met blote voeten, hij speelde zelfs met zijn tenen.
Letterlijk.

Natuurlijk kan ik in superlatieven verhalen van die vette synthesizer die we ongetwijfeld op een volgend eplaat gaan terughoren, de pleistertjes rond zijn vingers, dat het koor in Not The Same nergens meer op zijn plek kan zijn dan in de voormalige kerk Paradiso, hoe lekker die bassist Jared ook eigenlijk wel is, dat ik nimmer een zo gemeend wewantmore-achtig geroep in Amsterdam heb gehoord, ik nu per se ook sambaballen wil, het eigenlijk sowieso best wel knap vind als iemand en sambaballen en piano tegelijk speelt en dan ook nog fgoon doorzingt, ik kippevel kreeg midden in het springen bij Army en hoe heerlijk het toch eigenlijk is om elk liedje (behalve 1) mee te kunnen zingen.
Maar dat lijkt me nogal onnodig. Snapt u zelf ook allemaal wel.
En zo niet; wat doet u hier dan nog. Eigenlijk.



Aan de gigagrijns op Ben z'n hoofd te zien, hoeven we gelukkig niet nog eens 6 tot 10 jaar te wachten tot ie weer langskomt in onze eigen poptempel.
En ik persoonlijk ga daar al helemaal niet op wachten.
Nog 6 nachtjes.
Dan mag ik nóg een keer.

Ben er weer!
Later meer!

Tramhalte, 19 jan 18.22
Hee! Een EXTRA concert?

Ik dacht zo vaak
Waar is die sneeuw gebleven
Als 't warme voorjaar weer begon
Is al die kou nou eensklaps weggedreven
Welnee, de sneeuw ligt lekker in de zon
Toon Hermans




Ik ben dus even een weekje naar de zon. Of de sneeuw.
Hopelijk allebei.
Tot volgende week!

Winter en sport.
Twee woorden die, als het aan mij lag, niet in mijn vocabulaire voor zouden komen. Bij winter denk ik namelijk niet aan anton pieckachtige poederwitbesneeuwde plaatjes maar regen, wind en grijze straten. En sport...nouja. Breek mij de bek niet los.
Een combinatie van die twee woorden is dan ook gedoemd te mislukken.

Velen zijn aldus terecht in shock als ik meld dat ik heb ingestemd met een wintersportvakantie. Want hoezeer sport en winter mij tegenstaan; vakantie maakt zon beetje alles goed. Ik kreeg een sms-je over deze vakantie toen ik net uit een jeep stapte die van een ijskoude berg in Montana kwam dus ik was al in d estemming. Plus men had mij voorgespiegeld dat wintersport in Andorra een soort van Titiseewas, maar dan met sneeuw. En Titisee was toevallig keileuk. Dan wil daarbij ook nog best wel naar sneeuw kijken.

Maar dat is dan schijnbaar dan helemaal de bedoeling weer niet. Het kan niet bij kijken blijven. Welnee. "Men' had bedacht dat IN de sneeuw zijn alleen niet voldoende was voor mij. Ik moest op een plank de berg af. En omdat skieen kennelijk voor mietjes is ofzo, moest ik snowboarden.
Dus op een warme woensdagavond eind november toog ik met lood in mijn schoenen naar Zoetermeer want daar was een snowboardleraar. Een collega zit een beetje in de snowboardscene (dat bestaat dus echt) en kende iemand die mij wel voor weinig even een uurtje op een plankje wilde leren staan.

Nou ja staan, het was meer zitten. Bleek. Want je kan op een helling niet op een plank staan zonder richting beneden te glijden. Duhuh. En als je dan beneden bent, moet je dat plankje weer losmaken, naar boven zeulen en gaan zitten om em weer vast te maken, jezelf dan ophijsen en daar ga je weer.
Ja. Heel. Erg. Leuk.
Maarnietheus.

Nou hou ik eigenlijk sowieso niet van snelheid en dat heb je wel nodig bij snowboarden. Anders val je om. En bij skien is het trouwens ook belangrijk. Mijn vakantievrienden zeiden na mijn teleurstellende eerste kennismaking met de wintersporten dat het eigenlijk pas leuk wordt als je het een beetje kan. Maar ik kan dus geen een sport goed. Weet u nog dat meisje dat altijd als laatste werd gekozen bij gym? Psies.
Moet ook iemand zijn.
Dus het duurt nog jaren voordat ik dat een beetje leuk ga vinden waarschijnlijk. En we gaan maar een week.

Dat wintersporten wordt het goon niet voor mij.
Terwijl mijn vrienden met een bloedsnelheid van de bergens sjezen, ga ik in Andorra goon lekker op een (verwarmd) terras zitten met een boek en een beker warme choco met rum. Ik haak wel in bij de apres-ski.
Dat lijkt mij voor alle partijen gewoon het allerbeste.

Trouwens.
Er ligt toch geen sneeuw.
Dus waar hebben we het eigenlijk over.

Hilversum, 15 jan 18.12
We zijn weer begonnen!

Jajajajajajaja.
Alaska.

Daar moet ik heen!




No.
Let me rephrase that.
Alaska.
Daar ga ik heen!

Nog even over die kikker van hiernaast:

A smart girl was crossing a road one day when a frog called out to her and said, "If you kiss me, I'll turn into a handsome prince".

She bent over, picked up the frog and put it in her pocket. The frog spoke up again and said "If you kiss me and turn me back into a handsome prince, I will stay with you for one week."
Smart Girl took the frog out of her pocket, smiled at it and returned it to the pocket.

The frog then cried out, "If you kiss me and turn me back into a prince, I'll stay with you and do ANYTHING you want."
Again Smart Girl took the frog out, smiled at it and put it back into her pocket.

Finally, the frog asked, "What is the matter? I've told you I'm a prince, that I'll stay with you for a week and do anything you want. Why won't you kiss me?"
Smart Girl said, "Look, I'm a smart girl. I don't have time for a boyfriend, but a talking frog..... now that's cool!"

Ok, Zelfs u moet toegeven dat ik soms best wel geestig uit de hoek kan komen.
Dat zeg ik niet omdat ik mezelf nou zo'n een enorm groot komisch talent toedicht, maar goon omdat mensen wel eens lachen als ik iets zeg. Ook al had ik het niet eens echt geestig bedoeld.
Het komt uiteraard ook wel eens voor dat ik zelf erg hard moet lachen om mijn eigen grapjes. Komt veel vaker voor dat er dan bijna verder niemand lacht.
Maar vanavond had iets grappigs waar we allemaal wel 10 minuten achter elkaar heel erg hard om moesten lachen.

We zitten op de bank en op het televisiescherm verschijnt reclame.
Het is die verschrikelijke wouter-het-kan-altijd-fouter LOI reclame. Niet die in die gondel met die rat, maar een andere. Nu heeft ineens Wouter heeft een hond. Of nee, een witte labradorpup. Om psies te zijn.

'Ahhh' Zegt T. 'Hadden ze nou echt geen andere hond kunnen nemen dan die van de Page reclame? Dit is toch zielig?"
'Ja,' antwoord ik. 'Die moet voor eeuwig in reclamespotjes blijven spelen. Is een typisch geval van hondetypecasting.'
Op de bank wordt in lachen uitgebarsten.
Maar dat was niet het grapje wat ik wilde maken.
"Deze hond krijgt alleen nog maar wc-rollen'

*paukenslag*

Oh. Nooit grappig?
Nou. Misschien had-je-er-toch-bij-moeten-zijn.
Jammer zeg. Voor u.