In 1994 was ik 20, had ik heel kort, om niet te zeggen gemillimeterd haar, met een lange, hennakleurige pluk aan de voorkant, droeg ik bijna alleen maar zwart of tie-die-achtige shirts en een hele hoop ondefinieerbare bandjes om mijn pols, ik liep op Dr. Martens, gebruikte geen make-up en was ik skinny. In 1994 las ik vage boeken over buitenaardse zaken en andere levenstheorieen, begon ik met een studie (die ik daadwerkelijk zou afmaken), woonde samen in een soort afbraakpand, rookte bijna de hele dag jointjes en shag en was over het algemeen nogal boos op de wereld. In 1994 luisterde ik naar Rollins Band, Pink Floyd, RATM, Tool, keek ik elke avond Beavis & Butthead op MTV, ging ik minimaal 2x per week naar een concert en bracht een hele zomer door op festivalweides, maar kocht zelden een cd.

Inmiddels ben ik 33, heb ik lang haar met krullen, draag ik laarzen met hakken, rokken, jurken en alle kleuren van de regenboog, heb ik (ondanks 10 kilo minder dan 3 maanden geleden) curves, en hanteer ik bijna dagelijks een mascararoller. Ik lees chicklit, reis- en culinaire verhalen, woon alleen in een eigen huis, heb een echte baan, rook een half pakje lucky strike light en ben behoorlijk tevreden. Ik luister naar melodieuze piano- en gitaarpop, ga gemiddeld 1 keer per maand naar een concert maar ook wel eens naar een theater, ken alle liedjes van Acda en deMunnik uit mijn hoofd en koop meer cd's dan nodig is sinds de mp3 is uitgevonden. Beavis & Butthead bekijk ik nu op DVD.

Vandaag begint in Belgie Rock Werchter.
Vier dagen in de modder of de brandende zon (het is nooit iets er tussenin), van drie kanten tegelijk geluidsprikkels in je oren, geen fatsoenlijke wc in de buurt, koud douchen, een dieet van niet doorgebakken frites, lauwe koolzuurvrije cola of zoete wijn en kleffe hamburgers, halflekke luchtbedden, onverstaanbare Belgen, onvindbare vrienden zonder telefoonbereik ('ik zie je na rage against the machine rechts van de PA' ) en zes uur slaap in 1 weekend.

Ik dacht eerst dat ik daar te oud voor was geworden, dat ik er niks aan zou vinden. Maar ik zag net een promo voor een docu van Bram v Splunteren over de Red Hot Chili Peppers (vanavond 20.30 Ned3, VPRO) en ineens moest ik denken aan de eerste keer dat ik ze zag. Op Rock Torhout, met die beroemde sokken. Weet niet of dat in 1994 was, misschien eerder, misschien later. Maakt ook niet uit. Het was cool, dat weet ik wel. Een veld vol muziekliefhebbers die uit hun dak gingen, ondanks de bloedhitte (of was het toch modder)
En ineens wilde ik dat ik niet met frisgewassen krullen en blinkend rode laarsjes op mijn bank in Amsterdam zat met een verantwoorde maaltijd op schoot, maar ik in oude jeans, bemodderde schoenen, een verwassen band-shirtje en gebreide trui op een weide in Belgie hing, kauwend op te bleke frites, lauwe cola drinkend, ja zelfs luisterend naar Muse als dat toevallig net op het podium zou staan. En dan met diezelfde vrienden van van 1994, die hun signaturedansje doen, hard meezingen met stomme liedjes, me naarbinnengensneaked eten proberen aan te smeren en net zo'n grijns op hun gezicht hebben als ik. Dat leek me ineens het allerallerleukste van de hele wereld.

Eigenlijk is er helemaal niet zo veel veranderd sinds 1994.

De Kunst Van Het Reizen - Alain de Botton

Wat gebeurt er als je uit je dagelijkse werkelijkheid in een totaal andere wereld wordt gezet? Wat als de verveling toeslaat? Als je liever in bed blijft dan naar de door de reisgids aanbevolen monumenten te gaan kijken? Deze en tientallen andere vragen beantwoordt De Botton, met behulp van gidsen als Flaubert, Ruskin, Humboldt en Van Gogh.

256 Pagina's
ISBN10: 9046700453
Uitgever: unieboek

Van Valt-af.nl::
c. is 33 jaar en weegt 64.80 kg en wil op 14 juli 2007 64.00 kg wegen.
Op dit moment is c. al 10.10 kg afgevallen.

Jaja. Streefgewicht.
Het is natuurlijk Hartstikke Goed en vooral Leuk dat er broeken afzakken, bloesjes dicht kunnen en hemdjes slobberen. Maar er is -uiteraard- ook een nadeel.
Heb ik ein-de-lijk een bikini-waardiglichaam.
Is het geen bikiniweer.

Het kan ook nooit een keer normaal.

Weber, 24 juni 03.28
The Dancin' Motherf*ckers! De beste band ter wereld.

Stel.
Je bent een half jaar geleden op reis geweest en hebt tijdens die reis een hele hoop leuke mensen van all over the planet leren kennen. Je mailt es wat, je msn-t es wat en na verloop van tijd oppert een van die mensen dat het toch best wel leuk zou zijn als we elkaar nog eens zagen. Infrastructureel probleempje is wel dat ongeveer driekwart van die mensen zich aan de andere kant van de wereld bevindt.

Gelukkig blijkt een aantal zo reislustig te zijn dat ze wel naar een ietwat centraler gelegen plaats willen komen. Londen. Ik vind Londen niet zo ver. Je bent er vanaf mijn huis in principe sneller dan in Zuid-Limburg.
Enthousiaste mailtjes worden over en weer gestuurd, accomodaties voorgesteld en in optie gezet, dus wat doe je dan? Psies. Je boekt een fijn ticket.
Hoe eerder, hoe goedkoper natuurlijk dus ik bevestigde mijn komst naar de stad van Big Ben en rode bussen. Ik had er zin in.

Maar ineens droogde de tot dan toe vrij gestaagde mailstroom een beetje op. Tot ik op een gegeven moment helemaal niets meer hoorde van de organiserende factoren.
Hmm.
Na een week of wat mailde ik maar es van joehoe, hoe staat het er mee? Hebben we al een slaapplek? Mijn inbox bleef akelig leeg.
Na nog week doelloos bij de digitale brievenbus te hebben rondgehangen, stuurde ik een ik een shoutout met de strekking, als ik niets hoor dan kom ik niet.
Die mail deed wel een bel rinkelen bij de organisatie die zich op dat moment in Dublin bevond. Blek dat er nu nog maar 3 reunisten over waren. En of ik nog steeds van de partij was? Oh.

Ondertussen hadden mijn vriendjes en vriendinnetjes hier ook een leuk plannetje bedacht.Een heel leuk uitje deed zich voor. In hetzelde weekend als de Londen-meeting. En omdat we deze zomer allemaal uitvliegen naar diverse uithoeken of hard aan het werk zijn, zullen we elkaar waarschijnlijk niet heel vaak zien. Dus dat was ook nogal een verleidelijk verhaal. Niet naar Londen gaan werd een steeds aanneemelijker optie.

Maar ja.
Het is natuurlijk nogal decadent om een ticket te boeken en dan goon niet te gaan.
Vind ik.
Aan de andere kant zijn de algehele financiele gevolgen van zon weekendje Londen ook niet echt te overzien. Londen low budget is natuurlijk geen optie. Dus mij kennende is het goedkoper om net te doen of dat hele ticket nooit bestaan heeft. En die reislustige types komen heus nog wel eens in Amsterdam.

Beetje jammer maar helaas.
Tot ik er achter kwam dat je bij Easyjet voor 26 euro je ticket kan overboeken op iemand anders' naam. Aha!
Dus ik meteen dat ding op marktplaats gezet.
Maar liefst 20 mensen bekeken mijn advertentie de afgelopen 2 weken.
Ik denk niet dat er heel veel mensen naar Londen willen. Wat op zich gek is, want het is in het Live Earth weekend en er is iets van de start van de Tour de France gaande (waarom dat in Engeland is en hoe ze dan op die fietsjes het kanaal overtrappen ; ik heb geen idee).
En toen bedacht ik dat als ik toch al op makrtplaats aan het rondsloeren ben, ik dat hier ook nog wel even kan doen. You never know.

vrijdag 06 juli Amsterdam naar Londen Luton
flight 2158 V11:45 A11:55

zondag 08 juli
Londen Luton naar Amsterdam
flight 2163 V15:45 A17:55

Dus bent of kent u iemand die voor weinig naar Londen wil vliegen, mail me dan even.
claver[at]claver.nu
Ik wens u verder een uitstekend weekend.

Onderstaand zou zo maar deel 4 kunnen zijn, maar een trilogie bestaat nou eenmaal maar uit 3 delen (zie hier).
Dit is dus de epiloog.

En toen waren er nog de figuren die riepen "Ja, we hebben nu inmiddels een idee van wat je niet wilt. Maar wat wil je dan wel?"
Daar moest ik even over nadenken.
Want wie weet nou tegenwoordig nog wat ie wil?
Nou, ik dus. Blijkt.

Je moet bij relatieplanet zo'n profiel invullen. En dat heb ik gedaan. Om uw nieuwsgierigheid te bevredigen en bovendien u de genante vertoning te besparen u te moeten inschrijven op die planeet om er zo op slinkse wijze toch achter te kunnen komen, wat ik dan eigenlijk psies wil, zal ik voor deze ene keer mijzelf helemaal bloot geven en dat profiel hier plaatsen. En geloof me, dat voelt naakt. Gek genoeg.

Ik weet nog even niet of ik dit postje tot in de virtuele eeuwigheid laat staan, maar dat zien we later dan wel weer.
Dus doe er for the time being eventueel uw voor- danwel nadeel mee.


Vacature De Leukste Man Van De Planeet (DLMVDP)


DLMVDP is een ondernemende, zelfbewuste, vrijmoedige man/jongen die mij aan het lachen maakt. Hij heeft bourgondische inslag, is misschien zelfs wel een keukenprins, maar niet per se decadent in zijn keuze in food & beverages.
DLMVDP weet niet altijd alles beter, maar vertelt me gelukkig wel over dingen die ik nog niet weet of ken. Hij heeft een bovengemiddelde interesse in muziek in al haar prachtige verschijningsvormen. Hij is communicatief een beetje vaardig en misschien niet echt een fanatieke lezer, maar ziet heus wel eens een boek van binnen. DLMVDP is niet bang voor 'cultuur', al danniet met hoofdletter C.
Verder heeft DLMVDP niet per definitie een 'goede baan' of is loaded, maar heeft ie wel een idee van welke richting hij met z'n leven op zou willen. En ook al blijft het misschien alleen bij dromen over die ideeen, hij gaat in ieder geval niet elke dag met lood in zijn schoenen naar zijn werk. DLMVDP heeft (een) passie en steekt daar tijd in.

Wat bieden wij (oa):
Donkerkrulharige 33-jarige vrouw in de hoofdstad zonder kinderen en/of huisdieren. Van oorsprong brabantse, wat vnl. in aanwezigheid van andere zachte g's nog te beluisteren valt. Liefhebber van muziek, theater en taal in uiteenlopende verschijningsvormen. Afwijkende voorkeur voor nederpop, incorrecte televisieprogramma's, cowboys en Elvis wat tot op zekere hoogte onderdrukt kan worden. Zegt meestal wat voor haar mond komt zonder over de gevolgen na te denken, wat door sommige mensen als geestig (of zelfs bijdehand, afhankelijk van je uitgangspunt) ervaren zou kunnen worden. Lacht om woordgrapjes en mensen die ergens tegenaan lopen of omvallen.
Doet er langer dan gemiddeld over om zich aan iemand te binden, maar eenmaal gewonnen voor vrijwel eeuwig en altijd, zonder voorwaarden de jouwe. Goede gastvrouw met keukenskills maar pure zorgdrang moet eerst worden opgewekt. Tevens vrij lage irritatiegrens bij bejaardengetreuzel, onopgevoede kindertjes en huisdiergeuren.
Geen vast contract, wel in bezit van baan, huis, auto, zelfspot en mening.

Post Scriptum:
Het kan natuurlijk zo zijn dat je jezelf, mij, en het leven in zijn algemeenheid nogal serieus neemt. Kan zomaar. Daarom voor de niet-zo-goede verstaander nog even dit:
Bovenstaande is geen definitieve checklist, geen vaststaand eisenpakket, bestaat niet uit onwrikbare criteria voor kennelijk door vele vrouwen veelgeroemde 'Prins Op Wit Paard'. Ik hou niet van paarden en prinsen zijn mij iets teveel onderhoud.
Wat dus eigenlijk gewoon betekent dat, mocht je je herkennen in een of meerdere van de genoemde eigenschappen, je van harte wordt uitgenodigd te reageren. Meer dan 1 regel tekst wordt daarbij hogelijk op prijs gesteld...

Persoonlijk
Beroep             iets in media
Opleidingsniveaa      hbo
Burgerlijke staat      alleenstaand
Religie          geen geloof
Aantal kinderen         geen

Uiterlijk
Postuur       normaal
Gewicht       60 - 65
Lengte        1.70 - 1.75
Huidskleur       blank
Haarkleur       bruin
Haarlengte       lang
Kleur ogen       bruin
Kleding      modern/casual

Aanvullend
Ik heb huisdieren      nee
Ik hou van huisdieren      nee
Soort woning     appartement

Activiteiten
Ik bezoek concerten      veel
Ik bezoek het theater      regelmatig
Ik bezoek de bioscoop      soms
Televisie kijken doe ik     soms
Ik bezoek het café      regelmatig
Ik bezoek de discotheek       niet
Mijn hobby's zijn:      schrijven, onbenullige tv programma's becommentarieeren, eten bereiden en het ook nog opeten, roadtrippin', Amerika, heel hard zingen in de auto

Favorieten
Eten      Ja graag! tapas, pasta, vis, NY SuperFudge, dubbelzoute drop, Real American BBQ, volkorenboterham Old Amsterdam, macadamianootjes.
Muziek      In alle soorten & maten. Zwak voor gitaar- en pianovirtuozen. Kippe(n)vel van contrabas. Ben Folds-fan. Liever geen beats zonder lyrics.
Sport      Vele pogingen tot hardlopen. Maar niet als het koud is. Of regent. Sportschool-fobie.
Boek      Stapels. Huis zonder boeken vertrouw ik stiekem niet. Prille liefde voor culinaire- en reisverhalen.
Film      Sucker voor mierzoete romcoms, slecht met horror en opgepompte actiehelden. Mag graag naar docu's kijken, maar plengde ooit een traan bij Forrest Gump.
Televisieprogramma      Alles. En dan bedoel ik ook echt alles. (ok, geen soap of medische toestanden) Maar da's allemaal maar beroepsdeformatie natuurlijk).





Zo.
Het is wel weer even genoeg.
Van teveel tekst is tenslotte ook nog nooit iemand opgeknapt.
Gelukkig zijn er ook vrouwen die het allemaal wat compacter kunnen formuleren. Op muziek nog wel. Alanis bijvoorbeeld.

En toen waren er nog de figuren die riepen "Ja, we hebben nu inmiddels een idee van wat je niet wilt. Maar wat wil je dan wel?"
Daar moest ik even over nadenken.
Want wie weet nou tegenwoordig nog wat ie wil?
Nou, ik dus. Blijkt.

Je moet dus bij relatieplanet zo'n profiel invullen. En dat heb ik gedaan. Om uw nieuwsgierigheid te bevredigen en bovendie u de genate vertoning te besparen u te moeten inschrijven op die planeet om er zo op slinkse wijze toch achter te kunnen komen, wat ik dan eigenlijk psies wil, zal ik voor deze ene keer mijzelf helemaal bloot geven en dat profiel hier plaatsen. En geloof me, dat voelt naakt. Gek genoeg.

Ik weet nog even niet of ik dit postje tot in de virtuele eeuwigheid laat staan, maar dat zien we later dan wel weer.
Dus doe er for the time being eventueel uw voor- danwel nadeel mee.

Vacature De Leukste Man Van De Planeet (DLMVDP)


DLMVDP is een ondernemende, zelfbewuste, vrijmoedige man/jongen die mij aan het lachen maakt. Hij heeft bourgondische inslag, is misschien zelfs wel een keukenprins, maar niet per se decadent in zijn keuze in food & beverages.
DLMVDP weet niet altijd alles beter, maar vertelt me gelukkig wel over dingen die ik nog niet weet of ken. Hij heeft een bovengemiddelde interesse in muziek in al haar prachtige verschijningsvormen. Hij is communicatief een beetje vaardig en misschien niet echt een fanatieke lezer, maar ziet heus wel eens een boek van binnen. DLMVDP is niet bang voor â??cultuurâ??, al danniet met hoofdletter C.
Verder heeft DLMVDP niet per definitie een â??goede baanâ?? of is loaded, maar hij heeft wel een idee van welke richting hij met z'n leven op zou willen. En ook al blijft het misschien alleen bij dromen over die ideeen, hij gaat in ieder geval niet elke dag met lood in zijn schoenen naar zijn werk. DLMVDP heeft (een) passie en steekt daar tijd in.

Wat bieden wij (oa):
Donkerkrulharige 33-jarige vrouw in de hoofdstad zonder kinderen en/of huisdieren. Van oorsprong brabantse, wat vnl. in aanwezigheid van andere zachte gâ??s nog te beluisteren valt. Liefhebber van muziek, theater en taal in uiteenlopende verschijningsvormen. Afwijkende voorkeur voor nederpop, incorrecte televisieprogrammaâ??s, cowboys en Elvis wat tot op zekere hoogte onderdrukt kan worden. Zegt meestal wat voor haar mond komt zonder over de gevolgen na te denken, wat door sommige mensen als geestig (of zelfs bijdehand, afhankelijk van je uitgangspunt) ervaren zou kunnen worden. Lacht om woordgrapjes en mensen die ergens tegenaan lopen of omvallen.
Doet er langer dan gemiddeld over om zich aan iemand te binden, maar eenmaal gewonnen voor vrijwel eeuwig en altijd, zonder voorwaarden de jouwe. Goede gastvrouw met keukenskills maar pure zorgdrang moet eerst worden opgewekt. Tevens vrij lage irritatiegrens bij bejaardengetreuzel, onopgevoede kindertjes en huisdiergeuren.
Geen vast contract, wel in bezit van baan, huis, auto, zelfspot en mening.

Post Scriptum:
Het kan natuurlijk zo zijn dat je jezelf, mij, en het leven in zijn algemeenheid nogal serieus neemt. Kan zomaar. Daarom voor de niet-zo-goede verstaander nog even dit:
Bovenstaande is geen definitieve checklist, geen vaststaand eisenpakket, bestaat niet uit onwrikbare criteria voor kennelijk door vele vrouwen veelgeroemde 'Prins Op Wit Paard'. Ik hou niet van paarden en prinsen zijn mij iets teveel onderhoud.
Wat dus eigenlijk gewoon betekent dat, mocht je je herkennen in een of meerdere van de genoemde eigenschappen, je van harte wordt uitgenodigd te reageren. Meer dan 1 regel tekst wordt daarbij hogelijk op prijs gesteld...

Persoonlijk
Beroep             iets in media
Opleidingsniveaa      hbo
Burgerlijke staat      alleenstaand
Religie          geen geloof
Aantal kinderen         geen

Uiterlijk
Postuur       normaal
Gewicht       60 - 65
Lengte        1.70 - 1.75
Huidskleur       blank
Haarkleur       bruin
Haarlengte       lang
Kleur ogen       bruin
Kleding      modern/casual

Aanvullend
Ik heb huisdieren      nee
Ik hou van huisdieren      nee
Soort woning     appartement

Activiteiten
Ik bezoek concerten      veel
Ik bezoek het theater      regelmatig
Ik bezoek de bioscoop      soms
Televisie kijken doe ik     soms
Ik bezoek het café      regelmatig
Ik bezoek de discotheek       niet
Mijn hobby's zijn:      schrijven, onbenullige tv programma's becommentarieeren, eten bereiden en het ook nog opeten, roadtrippin', Amerika, heel hard zingen in de auto

Favorieten
Eten      Ja graag! tapas, pasta, vis, NY SuperFudge, dubbelzoute drop, Real American BBQ, volkorenboterham Old Amsterdam, macadamianootjes.
Muziek      In alle soorten & maten. Zwak voor gitaar- en pianovirtuozen. Kippe(n)vel van contrabas. Ben Folds-fan. Liever geen beats zonder lyrics.
Sport      Vele pogingen tot hardlopen. Maar niet als het koud is. Of regent. Sportschool-fobie.
Boek      Stapels. Huis zonder boeken vertrouw ik stiekem niet. Prille liefde voor culinaire- en reisverhalen.
Film      Sucker voor mierzoete romcoms, slecht met horror en opgepompte actiehelden. Mag graag naar docu's kijken, maar plengde ooit een traan bij Forrest Gump.
Televisieprogramma      Alles. En dan bedoel ik ook echt alles. (ok, geen soap of medische toestanden) Maar da's allemaal maar beroepsdeformatie natuurlijk).


Zo.
Het is wel weer even genoeg.
Van teveel tekst is tenslotte ook nog nooit iemand opgeknapt.
Gelukkig zijn er ook vrouwen die het allemaal wat compacter kunnen formuleren. Op muziek nog wel. Alanis bijvoorbeeld.

Onderstaand epistel is het derde deel in een heuse trilogie.
De eerste twee delen vind je hiero en daaro


Dus ik op zoek.
Maar zoals eerder bleek, was de allerleukste van de allemaalste niet zomaar even te vinden in mijn directe leefomgeving. Trouwens ook niet daarbuiten. Gelukkig is een van de andere vele voordelen van niet meer in de oertijd leven, dat we beschikking hebben over het wonder van internet. En omdat internet toegang biedt tot kennis en zaken waar je anders misschien wel nooit van gehoord zou hebben, is het een ideale plaats om anders verdektopgesteld gebleven meneren te vinden. Nog handiger is ook dat dit soort types zich overzichtelijk bij elkaar verzamelen. Er is een hele planeet aan loslopende mannen beschikbaar. Dus waarom daar niet eens mijn geluk beproefd.
Ik schreef me in bij het fameuze relatieplanet.

Nicknamepje, fotootje, tekstje, feitjes invullen en you're set. Je kan gewoon invullen wat je leuk vindt en waar je op afknapt en het shoppen kan beginnen. Nu ben ik toevallig enorm goed in winkelen dus dat ging meteen heel goed. Het systeem kan in 1 oogopslag zien welke mannen features hebben die aan je ingevulde verlangens voldoen. Daar komt dan een aantal matches uit; een rijtje fotos van wazige grijnzen, onderwatergezichten, mannen bij auto's, motoren en vaknatie-uitzichten , jongens met cocktails of gitaren, en, gek genoeg, een hoop portretten waar meisjes afgeknipt zijn. Een beetje windowshoppen dus.

Want je kan je zelf wel vanalles wijsmaken, dat je niet oppervlakkig bent bijvoorbeeld, maar de eerste natuurlijke selectie gebeurt altijd op basis van het exterieur. Ik ben geen uitzondering (of doe daar een poging toe) en dus bekeek ik plaatje na plaatje. Al snel schepte ik er een heimelijk genoegen in om al een verhaaltje te hebben bedacht voordat ik het bijbehorende verhaaltje en feitenlijstje had gezien.
Niet dat ik het heel vaak bij het rechte eind had, mijn mensenkennis is voornamelijk gebaseerd op de tekst die mensen uitkramen, maar na verloop van tijd kan je het gemiddelde profiel wel zo'n beetje uittekenen.

Want uiteraard hebben ze allemaal hun 'zaakjes goed voor elkaar, zowel financieel als emotioneel' en veel vrienden, houdt iedereen van een avondje stapen, maar ook van op de bank liggen met een dvdtje en een goed glas wijn, van wandelingen langs het strand en stedentrips. De muzieksmaak is breed, ze houden van koken en een uitdaging, ze hebben stuk voor stuk Komt een Vrouw Bij De Dokter gelezen en kijken graag naar De Wereld Draait Door of de tv juist helemaal nooooooit aan. En ohja; ze zoeken allemaal een lieve, spontane vrouw met een eigen leven en humor, die het liefst ook nog een beetje sportief is en vorige relaties helemaal achter zich heeft gelaten. Uiterlijk is niet zo heel belangrijk, maar ze moet wel uitstraling hebben en, het allerlallerallerallerbelangrijkste; er moet wel -jawel- een 'klik' zijn!
Goh.
Ik moet de eerste nog tegenkomen die zit te wachten op een nors, inzichzelfgekeerd secreet dat avond aan avond op de bank zit te treuren om liefdes die zijn geweest of nooit meer komen gaan.
Veel interesseberichtjes heb ik niet verstuurd.

Gelukkig had ik zelf ook een profiel geschreven en daar kwamen zelfs reacties op. Best wel veel nog, tot mijn verbazing.
Nou zou je denken dat een gestage instroom van interesse een egoboost teweeg brengt, zeker na het lezen van deel 1 en 2. Niet is minder waar. Want het zal ongetwijfeld heel arrogant (of kritisch of weetikveel hoe je het noemen wil) zijn, maar van toch zeker 70% dacht ik; 'excuse me, maar in welk leven denk jij dat wij een match gaan vormen?'

Bijvoorbeeld.
Een man die schrijft dat ie een leuk leven heeft en bij de gemeente Almere werkt met hobbies als fietsen/wandelen in de natuur en voetballen. Ik heb een heel ander idee van leuk leven, maar dat geeft niks. Een man die na 1 mailtje wil dat ik bij hem kom eten in Den Bosch en mij niet 'spontaan' vindt als ik terugschrijf dat ik van mijn vader niet zomaar bij vreemde mannen mag eten en trouwens ook niet zomaar in de auto stap om er vervolgens achter te komen hij alleen een cheap fuck zocht. Of misschien wel een serial killer is. Een man die mailt dat ik vast 'prettig gestoord' ben en dat ie daar op valt. Ja, dat was inderdaad precies the look i was going for met mijn tekst; gestoord. Een man die in zijn profiel schrijft dat zijn ex net de deur uit is, wat warmte en liefde in zijn leven kan gebruiken en dat hij mij wel een heel lieve uitstraling vindt hebben. Ohja reboundguy. De dagen dat ik mij ter beschikking stelde als interimvlees (nee, dat is -helaas- niet een zelfverzonnen uitdrukking) zijn wel zo'n beetje voorbij. Een man, pardon jongen, van 21 die vraagt of ik naar een afterparty met hem wil. Het antwoord op mijn vraag 'een afterparty waarvan' is hij mij nog steeds schuldig. Een man die alleen zijn jaarsalaris in een mailtje vermelde. Ik raak niet onder de indruk van 200.000 per jaar, danku. Mannen met teksten als hee schatje wat doe je vanavond, mannen die hun berichten beginnen en afsluiten met hoihoi, mannen die in 5 zinnen 15 spelfouten maken (echt geteld), mannen die zich zelfs in het engels niet uit kunnen drukken, mannen die me na 1 reply vargen of ik vandaag 'bijdehandjes' heb gegeten, veertigers die 'loverboy' als nickname hebben gekozen, vijftigers met 3 kinderen in de pubertijd, en ja, zelfs een zestiger die graag zijn tweede jeugd wil beleven. Met mij.
En dan heb ik het nog niet eens over sommige foto's, met als toppunt de jongen die van gamen, zuurkool en sportkijken hield en een foto stuurde met een grote pukkel op z'n neus.
Is het dan heel erg dat ik me slightly beledigd voel?

Natuurlijk zijn heus niet alle mannen op relatieplanet stom. Met een aantal wisselde ik lollige mailtjes uit en soms zelfs msn-adressen. Je zou het na voorgaand relaas niet eens meer durven hopen, maar ik geef mensen toch graag een kans. Of zij mij. Kuch.
Maar op 1 of andere manier kwam er uit die mail en chatwisselingen nooit iets dat tot iets constructiefs leidde. Of ze begrepen mijn grapjes niet of ik snapte die van hen niet, ze kwamen dodelijk saai uit de hoek, probeerden zich een weg naar -wederom- an easy fuck te slijmen, of de gesprekken liepen al snel uit op algemenigheden waarna ik na verloop van tijd de desbetreffende man maar weer uit het msn-lijstje mieterde. Block en delete. Net zo makkelijk.
Slechts met 1 figuur heb ik eens afgesproken. Eigenlijk als een soort testcase, om te kijken hoe dat nou gaat, zo'n internetdate. Dat resulteerde in een vrij ongemakkelijke avond waarop we bijna ruzie kregen over het feit dat Nederlandstalige muziek oppervlakkig was (ik vind dus van niet, mocht dat niet duidelijk zijn). Nooit meer iets van gehoord.

En dan zijn er natuurlijk nog die paar waar het wel mee lukte via msn. Meneren met wie ik vrijwel meteen een echt leuk gesprek had. Niet eens dat het in eerste instantie ergens over ging, maar dat je op eenzelfde level communiceert, grapjes niet uit hoeft te leggen en ze mij niet al na 4 zinnen bijdehand vinden (of bijdehandheid op prijs stellen) of ik hen saai. De wereldberoemde, veelgeroemde klik zo u wilt. En een aantal van hen (wel 2!) zijn uiteindelijk niet alleen virtueel gebleven. Bleken het nog steeds leuke mannen. Helemaal niks mis mee, zien er leuk uit, hebben tekst, leuke grapjes, een onderhoudende muzieksmaak, een baan. Zo'n beetje alles wat een normale vrouw wil in een man, zeg maar.
Maar toch.
Toch zijn zij het ook niet.
Je moet uiteindelijk ook nog verliefd worden.

Dus.
Ik weet wel dat u als lezertje een happy ending of in ieder geval briljante apotheose verwachtte aan het eind v

Iemand vroeg mij van de week waarom ik sta ingeschreven bij zoiets overbodigs als relatieplanet.
Het enige antwoord daarop is natuurlijk; 'Omdat ik een man zoek'.
Kennelijk is het niet sociaal wenselijk om zulks zomaar hardop uit te spreken. De ontvanger van het antwoord was namelijk nogal verbaasd. Om niet te zeggen geschokt. Hij is niet de enige.

Buiten dat je inschrijven op een datingsite door een hoop andere (vaak al jaren niet meer single zijnde) mensen nog steeds als 'sneu' wordt gezien, frons ik zelf eigenlijk ook mijn wenkbrauwen over het feit dat ik een man zoek.
Ik ben namelijk best leuk in de omgang, niet dom, lelijk of dik, kleed me niet afwijkend, heb een eigen huis, een in het algemeen interessantbevonden baan, een auto die niet zomaar stukgaat, hele leuke vrienden, ik onderneem activiteiten en uitjes, heb veelal gefundeerde meningen over current affairs en andere onbenulligheden, lach om andermans grapjes (ok, vooral die van mezelf maar everyone has flaws), je kan mij in diverse decors neerzetten of ergens mee naar toe nemen zonder meteen echt voor lul te staan, ik kan koken en eet niet alleen maar sla, sleep geen onoverkomelijke onverwerkte trauma's met me mee en ik ben beleefd en aardig tegen schoonouders. Je zou je dus na deze waanzinnige waslijst van pluspunten bijna gaan afvragen waarom er niet een hele batterij aan mannen zich voor mijn deur heeft opgesteld.
Maar diezelfde waslijst schijnt ook meteen het euvel te zijn.

Niet dat ik persoonlijk nou vind dat ik gods gift to manhood ben. Nee, stel je voor. (en u leest waarschijnlijk al te lang mee om dat uberhaupt nog als waarheid aan te nemen). Maar daar gaat het ook even niet over. Want weer iemand anders vertelde mij wel dat ik lijd aan het zogenaamde 'sex&thecity-syndroom'. Nou, kijk eens aan. Een syndroom. So far for perfectness. Phew.
Anyway, het S&TC syndroom betekent dat mijn leven al zo compleet is, dat ik er eigenlijk geen meer man bij nodig heb (en waarom dit dan s&tc-syndroom heet, werd me niet duidelijk). Dit in tegenstelling tot vrouwen in de oertijd, die alleen maar een beetje zaadjes en besjes verzamelden en het manvolk nodig hadden om op eetbare beesten en beren te jagen en ze te beschermen tegen allerlei gevaren van buitenaf. Wat later, toen de stropdas was uitgevonden , was het niet gepast voor vrouwen om buitenshuis met besjes te lopen klooien, moesten ze dus vooral een man hebben om brood op de plank en blousjes in de kast te brengen. Anders kregen ze het koud en honger. En hun kinderen ook.
Maar die tijden zijn voorbij. Ik voer dagelijks zelf taakjes uit waardoor ik elke maand geld op mijn rekening krijg, waarvan ik dan weer zelf besjes of een berenvel kan kopen. Kwa honger en outfits heb ik dus inderdaad geen man nodig en is de oertijd (en de jaren 50) definitief geschiedenis.

Maar gek genoeg is het wel juist een overblijfsel uit de oertijd waardoor ik toch vind dat ik een man nodig heb. (ja, nodig ja). Want je kan het dus allemaal prima voor elkaar hebben in je eentje; de mens hoort toch in een soort kudde te leven zoals in die oertijd. Gezellig bij elkaar. Met elkaar ook vooral. Niet per se voor materiele voorzieningen, maar voor een gevoel van veiligheid en intimiteit.
En dat merk je pas als je een poos niet in zo'n kudde of groepje leeft. Dan heb je ondanks jebesjes en berenvellen, toch een gevoel dat je iets mist. Goed, ik heb helemaal niet te klagen over vriendenaantallen en als ik wil kan ik elke dag van de week met weer een ander personage iets ondernemen. Maar dat is het dus niet.
Het komt er uiteindelijk goon heel erg simpel op neer dat ik wil dat iemand mij het leukste onderdeel van de kudde vindt. En andersom natuurlijk. De leukste van allemaal.
Hoe moeilijk is dat nou eigenlijk?

- to be continued -

Onderstaand epistel is het tweede deel in een heuse trilogie. Deel uno vind je hier

Nou best wel moeilijk dus.
Want vind die allerleukste van de allemaalste maar eens. Waar houdt ie zich op?
Het is niet dat ik nog nooit een leukerd gezien heb op voordehandliggende plaatsen. Op je werk, in de kroeg, via vrienden, op een feestje, of schijnbaar in de supermarkt of de file (die gevallen ken ik niet persoonlijk terwijl ik laatst nog 2,5 uur in een file gestaan heb, maar ik lees ook wel eens de Viva). Ja, daar zie je heus wel leuke mannen. Klopt. Maar daar hoort dan vaak ook weer een leuke vrouw bij.
Als ze echt leuk zijn dan.

Of erger nog; je denkt dat een zomaar loslopend exemplaar de allerleukste is, maar dat is dan stiekem niet zo. Blijkt al snel dat ie goon een van die leuken is, die waar er heel veel van zijn; gewone leuke. Of erger; dat ie zelfs helemaal niet zo heel leuk is. Kan ook. Dat blijkt meestal na een maand of 2 ofzo. Of na eeen jaar of 7. Of het allerergste natuurlijk; jij vindt hem de allerleukste, maar hij jou niet.
It happens.

Ik word nog wel eens beticht van te kritisch zijn, waar het mannen betreft. Ik vind dat zelf heus meevallen. Natuurlijk heb ik zo mijn voorkeuren, maar niemand word toch op iemand die saai, raar, dom of gewoonweg niet aantrekkelijk is? Nou, misschien heel gek, maar ik ook niet.
Ok, het duurt toevallig bij mij langer dan gemiddeld (zegt 'men') voordat ik iemand echt de allerleukste van de allemaalste vind. Ik ben goon niet zomaar op iemand en het hart is een serieus orgaan dat je niet zomaar even een kant op kan dirigeren omdat dat toevallig ff hanidg uitkomt
Toch zou dat op zich geen hindernis moeten vormen, is mijn persoonlijke opvatting. Want als iemand eenmaal de allerleukste etc is, dan duurt het daarna bij mij ook weer jaren om van dat idee af te komen. Zelfs als alles er op wijst dat betreffende man toch echt niet de leukste man van de planeet is.
Dus 'te kritisch' vind ik ook niet echt een antwoord op de vraag waarom ik geen man heb.

Goed. Even reesuumee. Het is dus niet dat ik er niet voor open sta, het is dus niet dat ik te afstotelijk ben om uberhaupt iemand interesseren, het is dus niet dat ik per se iemand nodig heb om een groot gapend gat in mijn leven te vullen en het is dus niet dat ik nog nooit een Leuke Man van dichtbij gezien heb en ook niet dat ik het uberhaupt nog nooit geprobeerd heb. Wat is het dan wel?

Wie het weet mag het zeggen, maar in plaats van mijn tijd te steken in het vinden van het antwoord op die vraag (wat uiteraard geheel onterecht ineens toch wat onzekerheid met zich mee kan brengen. want misschien heb ik ergens een detail over hetyhoofd gezien en ligt het toch wel aan mij, maar heeft goon nog nooit iemand tegen me durven zeggen waar het aan ligt? Oh oh oh, de paranoia.), leek het mij ineens een beter plan om daadwerkelijk op zoek te gaan naar De Leukste Man Van De Planeet. Want ik ben nog wel zo realistisch dat ik, ondanks mijn fantastische voorkomen etcetera etcetera, etcetera, ook wel snap dat zo'n man niet zomaar lukraak aan komt bellen op een dag.
En trouwens. Als je iets echtechtecht wilt, moet je tenslotte zelf zorgen dat je het krijgt.

- to be continued -