Niet om het een of ander ofzo.
Maar heeft u toevallig verstand van slaappillen?

No worries mate, het is niet zo dat ik nu al niet meer kan slapen van de spanning & sensatie. Maar hallo. Twee-en-twintig (22) uur in een vliegtuig is nou niet mijn idee van een gezellig dagje uit.
Ik hou sowieso niet zo van in vliegtuigen zitten, maar na alle bestemmingen die ik dit jaar al heb bereikt per zilveren vogel (de teller staat op 11, kreeg ik daar maar flyer blue miles, voor dan was nu echt wel Silver Member!), neem ik de gok dat ik deze overleef er ook wel bij. Er wacht tenslotte een Beloning aan het eind van de reis.

Maar goed. Het zijn dus wel 22 uren. Twee-en-twintig uren een beetje op een stoel hangen en af en toe een loopje naar de wc. Hele saaie uren dus. En natuurlijk sla ik een kilo of 10 aan tijdschrijften in, natuurlijk is er bij elke stoel zon movie on demand systeem, natuurlijk is er ook heus wel wat te zien vanuit een raampje en natuurlijk neem ik mn laptop mee om zomaar wat voor me uit te tiepen. Ofzo.
Maar toch. Een normaal mens heeft toch ook wat slaap nodig in twee-en-twintig uur. En ik al helemaal, wan het lijkt me bijvoorbeeld ook best wel leuk om niet helemaal totaal verkreukeld en opgezwollen aan te komen bij De Beloning.
En laat een lekker een potje beauty-sleep er nou net even niet inzitten in Economy Class. Zeker niet als je al niet zo van vliegen houdt en je bij elke verandering van het motorengeluid stiekem denkt; nu is het gedaan met de pret. Om over turbulentie maar te zwijgen. Dat is niet ff lekker vertrekken naar Dromenland.

Dus ik dacht aan een slaappil. Niet zozeer om nou 10 uur achter elkaar te gaan liggen ronken (want daar word je ook opgezwollen en verkreukeld van), maar goon, om toch een beetje te snoozen.
Maar ik heb nog nooit een slaappil genomen en eigenlijk vind ik ze een beetje eng. Want stel dat ik er eentje neem en die werkt heel goed en dat ik dan verdwaal op het vliegveld van Kuala Lumpur ofzo? Moet ik de rest van mijn leven rijst eten en in hele kleine kleertjes lopen! Of dat ik em neem op het tweede deel van de vlucht en dat ik dan amper in staat ben om iets uit te brengen als in aankom in Sydney?
Dat is ook een beetje het doel voorbij streven.

Dus ik zou graag eens uw ervaringen en tips over lange vluchten willen weten.
Die kunt u kwijt in het reactiedinges.
Ga ik ondertussen alvast even vooruitdromen.

Dit postje is een follow up. Want ik had beloofd dat u de eerste was die het zou lezen.
En u was sowieso wel benieuwd hoe het afliep, dacht ik.
Uweetwel, met die Leukste Man Van De Planeet.


Ik denk namelijk dat ik em gevonden heb.
Ademt u gerust verder.
Want het kan bijna niet anders dan dat dit echt De Leukste Man Van De Planeet is. Hij is lief, slim, grappig, heeft een aangename muzieksmaak, lacht om mijn grapjes ook al zijn ze stom, vindt zijn baan en zijn leven leuk, vindt vooral mij heel leuk en mooi en geweldig, hij kan gitaarspelen en lassogooien (maar echt, want ik heb dat gezien), is begaan met milieu en dieren enzo en -niet onbelangrijk- hij is Een Lekker Ding. Een duidelijk geval van De Leukste Man van de Planeet dus.

Maar de leukste zou natuurlijk niet de allerallerallerleukste zijn als er niet een minpuntje aan zat. Klein minpuntje maar, hoor. Minor detail verder.
Want de leukste man van de planeet is namelijk letterlijk de Leukste Van De Planeet. Niet de leukste van Amsterdam, niet van Nederland, niet van Europa zelfs. Nee. De leukste man woont in Australie. En Australie is dus echt wel aan de andere kant van de planeet.
Damned.

Ik zag hem voor het eerst in New York. Dat klinkt natuurlijk al eigenlijk te mooi om echt waar te zijn, maar zo was het. In een gang van het hotel was het. Iets minder mooi, maar nog steeds heel mooi natuurlijk. We wachtten tot er iemand zou komen die ons zou gaan uitleggen wat eigenlijk precies de bedoeling van de komende reis zou zijn. Het duurde nogal lang en ik had een hell of a shoppingday achter de rug. Er stonden nog meer mensen in die gang, waarvan 1 meisje wel heel erg de aandacht trok door sterke verhalen op te dissen over een fake ID. Ik vind; als je uberthaupt een fake ID nodig hebt, dan mag je helemaal niet een grote mond hebben, dan moet je gewoon netjes op tijd naar bed gaan en naar grote mensen luisteren. Kennelijk heb ik bij een gedachte als bovenstaande geen neutraal gezicht. Want De Leukste Man (waarvan ik dat moment natuurlijk nog niet wist dat ie dat was) ving mijn blik en glimlachte. Oh. Oei. Eh. Hallo.

Na de paspoortrompslomp die bij het inschrijven voor een contiki trip komt kijken, verloor ik de glimlachende Aussie uit het oog (want heus wel dat ik dat accent meteen herken, ha!), en toog ik naar mijn kamer waar mijn zieke roomie wachtte om naar het ziekenhuis te gaan (zie hier voor zinloze details daarover). Maar de volgende ochtend, vlak voor het aanvangen van de reis, zag ik em weer. G'day again.
Of ik echt uit Amsterdam kwam, wilde ie weten. Dat had ie namelijk opgevangen uit een gesprek dat ik eerder met een duits meisje voerde (gutgut, wat ben ik toch internationaal). Of zei ik dat maar om te verhullen dat ik uit een klein plaatsje kwam, waar waarschijnlijk toch nooit een hond van gehoord had. En dan weer die glimlach erbij. Op mijn antwoord dat ik daar nooit over zou jokken, werd de glimlach een grote grijns en lichtten zijn ogen op. Wow. Amsterdam. One of his favorite city in the world. En dat ik vast ook wel sigaretten had. Ja, dat ook.

Het duurde precies drie dagen voordat we voor drie-en-een halve week onafscheidelijk werden. Af en toe leek het op een schoolreisje, compleet met roomies omkopen met bier, snachts stiekem naar je eigen kamer sneaken in de hoop dat je niemand op de gang tegenkomt en jokken tegen de reisleider over kamerindelingen. Maar vaker leek het of we eigenlijk met zn tweeen op vakantie waren en de anderen vluchtige voorbijgangers. Winkelen in Toronto, koffiedrinken op Whistler Mountain, 1 iPod met 2 earphones om de andere buspassagiers buiten te sluiten, fortunecookies in Vernon, zonsondergang in Vancouver Harbour.
En toen moest hij terug naar Down Under en had ik nog een week Vanvouver sland te gaan. Overbodig te melden dat het afscheid tranentrekkend hartverscheurend was.

Hij smste dat ie thuis was aangekomen, maar ongelukkig was. Ik kocht een halve Canadese mall leeg ter compensatie. Ik belde voor ikwilnietwetenhoeveeleuroperseconde van Italie naar Australie op de meest ongelukkige tijdstippen. Hij stuurde een cd op die nooit aankwam. Elke dag was er mail en msn. En altijd 'i miss you heaps'. Maar ja. Dat is toch niet echt het allerleukste. Niet The Real Thing. Komt er niet eens in de buurt.
We googleden vanalles over workpermits, waaruit bleek dat hij hier een heel jaar en ik daar helemaal niet mag werken (omdat ik heel oud ben en hij een broekie). Hij zegde zijn baan en zijn huis op. We hadden het over Vegas en dat je in Amsterdam op maandag gratis mag trouwen.
En toen kreeg hij ineens zijn dreamjob aangeboden. An offer he couldnt refuse.
Dus.

Nu is hij een huis in Sydney aan het zoeken. Ok, niet as we speak, want hallo met 8 uur tijdsverschil is het daar 5 uur in de ochtend. Geen tijdstip om op de huizenmarkt rond te struinen. Maar met een beetje mazzel heeft ie dat over een week of wat geregeld.
Nee, het is geen huis voor ons twee. Dat lijkt zelfs mij nogal doorslaan.
Maar toch.
Op een bepaald reisburo ergens in Amsterdam ligt as we speak een ticket te wachten.
Nog 38 nachtjes slapen en 22 uur vliegen.
It's gonna be a very merry christmas.

Zeg.
Zo'n doekje wat op je aanrecht ligt om even snel de boel een beetje aan kant te maken.
Hoe noemt u dat eigenlijk?


Jaja.
Ik heb het heel druk op m'n werk.

Een paar jaar geleden was Rob Stenders er nog om via de radio mijn ochtend te openen. Dat was behalve lollig, ook heel handig want Stenders had vaak nuuwe muziekjes die ik leuk vond. Nu hij ergens tijdens tijdens lunchuren opereert, krijg ik het allemaal niet meer zo mee.
Gelukkig brengen muzikanten die hij toen introduceerde, nu ook nog nieuwe plaatjes uit. Dus dan lijkt het toch een beetje nuuw.

Een van de muzikale wondertjes waar ik toen een cd van kocht was Stevie Ann. Een meisje met dromerige gitaarliedjes. Ik schreef toen een stukje op dit log over dat ik meisjes met gitaren in het algemeen vaak nogal jankwijven vond, maar dat Stevie Ann stiekem wel heel leuk was dus dat iedereen er maar eens naar moest luisteren. Een paar dagen later kreeg ik een mailtje van File Under. File Under is een site waarop mensen die van muziek houden stukjes schrijven over plaatjes. En dan niet met zon zurige semi-professionele recensententoontje, maar goon fijne, persoonlijke meningen. Ik hou daarvan.

Anyway, File Under vroeg of ze mijn stukje over Stevie Ann op hun site mochtenh zetten, want ze hadden nog geen praatje bij haar plaatje. Ik vond dat wel leuk, want iedereen heeft tenslotte recht op mijn mening. Dus mijn stukje werd gefiled under 'Droevige meisjes, daar kan je dus nooit jaloers op zijn' en dat klonk pretty cool. Al zeg ik het zelf.

En toen bracht Stevie Ann vorige week een nieuw plaatje uit. En kreeg ik zomaar een mail van File Under of ik daar dan ook een stukje over wilde tiepen. Nou, dat wou ik heus wel, want ik had die plaat nog niet gehoord maar er vast heus wel een mening over.
Dus ik luisteren. En tiepen. En daarna even kijken wat er eigenlijk nog meer op File Under stond deze week. Bleek dat ze gisteren vijf (5!) jaar bestonden. Sowee!
Echt wel goed. En ze kregen ook allemaal felicitaties en complimentjes van mensen enzo.

Nu ben ik best wel een beetje trots dat ze mij zomaar vroegen of ik een stukje voor ze wilde tiepen. Maar hieronder vind u het toch stukje over die nieuwe Stevie Ann. Want hoe cool File Under ook mag zijn, mijn mening moet natuurlijk wel het eerst opclaver.nu gevntileerd worden.


Stevie Ann, het meisje met de meest jaloersmakende naam van Nederland, heeft een tweede plaat gemaakt. Nog steeds ben ik persoonlijk niet juichend enthousiast over meisjes met gitaren in het algemeen (in verband met zeuren en janken), maar was ik wel onder de indruk van haar eersteling 'Away from Here'. En dus wilde ik 'Closer To The Heart' ook wel proberen natuurlijk. Omdat ik niet verwachtte dat Stevie Ann ineens een hardcore dansplaat had gemaakt, zette ik em aan tijdens het opruimen van de zolder. Ik kan best 2 dingen tegelijk. Vind ik. Een dik uur en 2 volle vuilniszakken zooi later, kwam ik tot de ontdekking dat de plaat was afgelopen en de iPod automatisch begonnen was het eerste album af te spelen, terwijl ik onbewust in de veronderstelling verkeerde dat het eerste nummer nog steeds bezig was. Waarschijnlijk is dat niet echt goed nieuws voor een muzikant; je wil toch dat mensen een beetje aandachtig luisteren. En waarschijnlijk ook dat je nieuwste plaat weer heel klinkt is dan je debuut.
Maar in het geval van Stevie Ann weet ik zo net nog niet of dat wel slecht nieuws is. Want is het eigenlijk wel erg dat je liedjes kennelijk allemaal nogal op elkaar lijken en ze voor het niet helemaal oplettende oor net zo goed op de eerste plaat hadden kunnen staan? Is het wel zo erg dat Stevie Anns stem nog steeds zo lekker wegluistert? Dat haar gitaar en het countrysausje er weer bij zijn? En dat ze dus weer een plaat gemaakt heeft die je best 4x achter elkaar kan draaien zonder dat het irritant wordt, zoals bij al die andere gitaarmeisjes wel altijd gebeurt? Ik vind van nee. Want als je Stevie Ann bent en zo'n stem hebt, zulke kleine dromerige liedjes kan maken, maar her en der ook nog een beetje rocky uit de hoek kan komen, dan maakt dat allemaal niet uit. Dan heb je gewoon wederom een fijne kabbeldekabbelmuziekvooropdezondagochtendplaat gemaakt. En daar is niks mis mee. Ook al heet je stiekem niet eens echt Stevie Ann, maar goon Stefanie.

En ik heb trouwens een muur geverfd.
Nu is ie bruin. In plaats van lila.
Gaaf he!?




(oh. t was wel verven met hulp natuurlijk, dus het is ook nog heel netjes geworden)

Het is maandag en de week begint.
Gisteren was het zondagavond en toen kreeg ik een brief. Of nou ja. Een mail dus.
Ik zou wel willen dat ik vaker een echte brief kreeg. maar daar gaat het nu niet over want ik kreeg dus een mail.

En in het kader van eerlijk zullen we alles delen en gun een ander ook een leuke maandag, citeer ik hier een gedeelte van die mail.


"Vanochtend hoorde ik een mooi liedje. Ik kende het niet. Een mannenstem in vlaams dialect zong op een vrolijk gitaardeuntje:

een eekhoorn is ook mor
een rat zonder strafblad
en zet Jaws en Flipper samen
en 't is garanti nen aflap
ne jaguar zuipt te veel naft
en nen olifant pakt te veel water
en ik zou begot ni weten
wat er goe is aan ne kater

Waar deed dit me aan denken? Beetje Jack Johnson zonder surfplank (en toch heel authentiek). Beetje Daniel Lohues in een frietkot (en evenwel heel oorspronkelijk). Beetje Clouseau zonder het drama (en toch heel eigen). Beetje K3 voor volwassenen (en niettemin heel origineel). Dit was muziek die ik niet mocht kwijtraken. Ik ging haastig zitten achter mijn pc, luisterde verder en tikte driftig mee:

Gij komt in mijn poezie-albummeke
mijn poezie-albummeke,
gij zij mijn lievelingsdier.
ik, ik zet u in een kooike
ik zet u in een kooike
gij zij mijn lievelingsdier

Volgens Google hoorde de regel bij Lievelingsdier van 'Fixkes'. Van die band had ik dus nog nooit gehoord: meer, meer, meer!
Blijkbaar is Fixkes het p2p-domein nog niet geinfiltreerd, want mijn digitale muilezel kon niet helpen, Soulseek evenmin. Maar soms zijn de dingen makkelijker dan je denkt want, tadaaaa, op www.fixkes.be mocht je de debuut-cd van deze band uit Stabroek - nabij Antwerpen - opgericht door de broers Sam en Jan Valkenborgh, gewoon helemaal beluisteren!
Fixkes dus. Luistert en zegt het voort"

Nou ben ik eigenlijk zelf helemaal niet van het blindelings opvolgen van verstrekte opdrachten maar als iemand mij een muzikale tip aan de hand doet, wil ik best even luisteren.
Dus ik ook meteen naar die site. En daar dwarrelde inderdaad een paar wel heel zoete klanken uit de speakers. Tis niet dat ik woord voor woord kan verstaan wat ze zingen, maar is dat nou juist niet charmant? Ik ben dus op Fixkes. Zij zijn mijn nieuwe lievelingsdier en ik wil best wel een keer wel lepeltjelepeltje met hullie!

Anyway. U bent waarschijnlijk al tijdens het lezen van deze promopraat naar de site van FIxkes gesneld natuurlijk. Of niet. dan was u lui en kom ik aan uw nieuwsgierigheid tegemoet. Klik en luister en dramaandag will never be the same!

Jeumig.
Wat een groot zwart gat.










Ik denk dat ik, alleen maar voor de grap, goon nog een keer mijn koffer in ga pakken.

Wat er dus verder nog gebeurde.
Nou, heel veel werk. Eigenlijk vooral. En af en toe natuurlijk wel een glaasje vino aan het einde van de dag. En pizza en pasta. En Heul Veul cappuccino. Dat vooral.

En ohja, er is mij verder nogal het een en ander ontvallen in de tussentijd. Te weten: 1 rechterlens (wasbak in hotel te Genua, tijdens het tandenpoetsen) , 1 hele zonnebril (onverklaarbaar afgebroken tijdens nachtrust in Siena en ik ken iemand die die zonnebril heel lelijk vond, dus die verdenk ik van afstandbestuurbare destroy-gaven of het stiekem binnendringen van mijn kamer toen ik net in coma lag), 1 Sony Cybershot 7.2 pixel van 3 maanden oud (werd ineens blurry en gaf daarna alleen nog een zwart scherm, op de boot van Ischia naar Napels. Gelukkig heb je de foto's nog, zei Harm en niet eens om grappig te doen.) 1 ongelezen Cosmopolitan (per ongeluk achtergelaten in hotel Rome), 1 ongelezen Linda (per ongeluk achtergelaten in hotel Dimaro) 1 briefje van 50 euro ( voor het laatst gezien in de buurt van Siena, hopelijk komt die nog ergens tevoorschijn uit een zak van een broek ofzo), 1 rechterzonnebrilglas van mijn emotioneel zeer waardevolle bij de Walmart in Memphis gekochte Elviszonnebril (het ene moment staat ie nog op je hoofd, het andere moment ligt er iemand in het donker een brilleglas te zoeken in het vochtige gras van het leukste huis van Sicilie), 1 Old Navy witte slipper van anderhalve maand oud (onverklaarbaar afgebroken op het vliegveld van Catania) en veel, heel veel belminuten (vooral in Dimaro, Genua en Sicilie).

Maar ook zonder deze bezittingen was het natuurlijk heel leuk. En wordt het bovendien een geweldig programma. Een Televizierring waiting to happen, zeg ik u.
Talenwonders, vanaf 21 november bij Teleac/NOT op Nederland 2. En waag het niet, niet te kijken!

Jahoor.
Ik ben dr weer.
Maar ik ben moe. Best wel heel moe. Moet dringend even de emmer bijvullen. Of legen, tis maar hoe je het ziet.
Dus de update wat er allemaal nog gebeurde in Rome, Napels en op Sicilie houdt u nog even tegoed.
Ik ga er goon makkelijk & lui vanuit dat u daar het geduld ook nog wel even voor kan opbrengen.

U kunt uw raincheck ophalen bij de deur.
Danku.