wegens irl verhuizing tijdelijk weinig tot geen postjes

Bij binnenkomst kregen we een flyertje uitgedeeld. "Dit concert is vanaf vrijdag 21 november te zien op fabchannel stond er op. En daaronder zag je dan een liggende Ryan.

Meestal probeer ik zo snel mogelijk weer van zo een flyertje af te komen maar waarschijnlijk vanwege die foto, propte ik deze blijkbaar in mn jaszak. Want daar vond ik het ding afgelopen vrijdag terug. Niet voor niks bewaard, dacht ik en aldus tiepte ik gisteren genoemde url in. Je weet maar nooit. En nog een keer kijken/luisteren naar Ryan wilde ik heus wel.
Ik was dan ook behoorlijk verbaasd dat zich een heus concertterugkijksite voor mijn ogen ontvouwde. Wow. Allerlei bands die de afgelopen twee jaar in Paradiso hadden gestaan, zijn goon online terug te zien! Cool! En vooral: waarom wist ik hier niks van?

Ik moest nog wel eerst zo'n windows mediadinges installeren en een inloggedoetje doorstaan maar daarna kon ik dan wel gaan nagenieten van afgelopen woensdag. Ik klikte zijn naam aan, het duurde nog even. Er moest worden geconnect en gebufferd, er werd geload en gesearched. IK wachtte vol spanning. En toen verscheen er eindelijk iets in het schermpje;




this concert will be online soon




ja zeg.
Wat een deceptie.

Nou. Apart zeg.

In de stats zag ik vanmiddag ineens bijzonder veel refers naar de Zwolsche journalisten-in-opleiding smoel.nl. Ik wist al wel dat ik ergens op die site genoemd werd, maar nog nooit zag ik zoveel hits van smoel afkomen. Dus ik klikte door om te kijken of er misschien iets speciaals aan de hand was.
Dat was.

Want wat bleek; mijn plaatje van de week mening (zie rechts) is zomaar integraal 'afgedrukt' op de voorpagina van het webzine. Hmm.
Dat vind ik op zich nog niet zo heul erg, want erboven staat met grote letters:
Wat Ook Leuk Is. Dusch. Dat zal dan wel goed zijn. Vraag me wel af of men van Smoel dacht dat dit een heus bedoelde recensie was. In dat geval zal ik hen teleur moeten stellen. Mijn mening (zeker voor wat betreft de poema's) wordt heden ten dage sowieso net iets te serieus opgevat door verscheidende instanties en individuen. En dat is mijn bedoeling helemaal niet. Ik tik goon zomaar even in wat ik er op een bepaald moment van vindt. Zonder verder bijbedoelingen. En al helemaal niet met de pretentie een journalistiek verantwoorde recensie te schrijven.

Dusch misschien dat ik daarom het meest viel over het feit dat de Smoeltjes de door mijn ouders gegeven naam boven het stukje hadden gezet. Niet dat ik die naam nou zo vreselijk vindt. maar goon, dat lijkt het ineens zo...eh...officieel ofzo. Of ik bij daadwerkelijk dacht dat er ook maar iemand die niet helemaal speciaal naar deez' log was gesurfd zat te wachten op mijn opinie over wat dan ooks. Niet dusch. dat dacht ik helemaal niet, nee.

So, I am in the twilight of my youth
Not that I'm going to remember
And have you seen the moon tonight
Is it full?
Still burning its embers
The people dancing in the corner, they seem happy
But I am sad
I am still dancing in the coma of the drinks I just had
Does anybody want to take me home?
Does anybody want to take me home?
Take me to your house, and I'll leave you alone
Of course I will
Of course I won't
It seems so tragic... but it disappears like magic
Like magic
uit: Anybody want to take me home - Ryan Adams





Agossie. Tuurlijk Ryan.
Je mag altijd met mij mee, hoor.
Heb er net een vers dekbedje omzitten ook.

Want iemand die zo mooi en zo breekbaar in een verder zo stil Paradiso kan zingen (terwijl buiten blijkbaar de oranjefans het leidseplein bijna afbraken), kan je toch niet buiten laten staan? Zucht.

Het is verdorie al weer bijna december en aldus kan het Grote Stemmen op de Lijstje een aanvang nemen. te beginnen met 3voor12's Song van het Jaar

En u kunt nu misschien wel denken dat het I Believe in A Thing Called Love van The Darkness wordt...maar ik vind dat Are You Gonna Be My Girl van Jet zo'n leuk liedje. Nog voor het einde van het jaar net zo een dikke hit. Wat ik u brom!

Kijk & Luister maar! (in realplayer en die andere)

Ik mag echt in de verste verte niet meedoen met de best wel erg moeilijke popquiz a go-go vanwege gemiddeld ongeveer 1 juist antwoord per uitzending kunnen geven. Maar gelukkig ben ik wel goed in het onthouden van liedjestexten en zat ik in de jaren 80 en 90 beduidend vaker voor MTV dan hedne ten dage. En daarom: daarom:



Cool zeg!

(getipt door Buuf O.)

Never judge a book by it's cover, is niet voor niets een uitdrukking.Precies om die staat achterop de cover waarschijnlijk vaak een korte synopsis. Zodat je een soort van indruk hebt war het geschrevene over gaat. An sich wel handig maar ondanks die service heb ik nog steeds nogal een handje van om de verkeerde boeken te kopen. Staat wel leuk in de boekenkast maar goedkoop is anders

Om me terdege voor te bereiden voor De Reis die ik ooit (echt hoor! volgend jaar! wat ik u brom!) ga maken, heb ik me laatste tijd nogal fanatiek gestort op boeken over de USA. Voorkeur gaat uit naar reisgidsen, resiverhalen en andere landschap- cultuurbeschrijvingen. Vanmiddag stond ik aldus in een boekwinkel met 2 boeken in mijn hand:

Amerika ontlokt bij de een zekere angst door het mateloze dat dit land altijd uitstraalt, bij de ander roept het een gevoel van bewondering of van afschuw op.
Niemand blijft onberoerd wanneer over Amerika gesproken wordt. De hier verzamelde auteurs drukken allen een levensgevoel uit van onbegrensde mogelijkheden, zowel naar boven als naar beneden. Van Staggering Genius door Dave Eggers tot melancholistische zelfreflectie bij Jonathan Franzen.
Van Amerika genieten kan ook en daar staan alle auteurs van Short Cuts garant voor. Met bijdragen van: Philip Roth, David Eggers, Bret Easton Ellis, Jonathan Franzen, Don De Lillo, John Updike.

Hij maakte een reis langs de U.S. 1, de oudste snelweg van Amerika die van Maine naar Florida loopt. Veel Amerikanen denken dat hun land een metamorfose heeft doorgemaakt, maar zijn de Verenigde Staten inderdaad fundamenteel veranderd sinds '9-11'? Om een antwoord te vinden op die vraag reed Jeroen van Bergeijk vijfduizend mijl in zijn roestige Cadillac Coupe de Ville door Amerika, bezocht hij 's werelds grootste casino, sprak hij met kersverse FBI-agenten, at hij een hamburger in het restaurant waar dit populaire gerecht werd uitgevonden, en sliep hij in de motelkamer waar de vliegtuigkapers hun laatste nacht doorbrachten.


Wik & Weeg. Drie keer raden welk boek ik het liefste wilde lezen. Juist. Door een of andere vlaag van verstandverbijstering kocht ik boek 1. En ik wilde dus boek 2. Eigenlijk. Maar ik werd waarschijnlijk afge- danwel misleid door het plaatje aan de voorzijde. Een roodgekleurde straat met op de achtergrond de toen nog fier rechtopstaande twintowers versus een weg met en verkeersbord. Tja, dan legt route 66 het in mijn hoofd kwa interessant dus blijkbaar even af tegen NY. Het oog wil ook wat. Schijnbaar.

Is niet de eerste keer dat dat gebeurt. I judge a book by it's cover of ik het nou wil of niet. En aldus zat ik alweer met een verkeerd boek in de toch al te vertraagde trein van B. naar A. En daar kwam ik pas achter toen ik al halverwege hoofdstuk 1 was. Het was niet zo heel boeiend allemaal, namelijk. En het ging ook niet over een reis. Ik bladerde aldus door naar verhaaltje twee, van de hand van Brett Easton Ellis. Fout natuurlijk, want ik word helaas fyisek onpasselijk als ik de schrijfsels van die man lees (niet dat het schlecht is, t is alleen m?n genre niet, zeg maar. *afdwaal*).

Afijn. Het komt er dus op neer dat ?Short Cuts? achterin de boekenkast verdwijnt en ik alsnog ? U.S.1? ga aanschaffen. Zucht. Ik kan dus eigenlijk net zo goed altijd 2 boeken tegelijk kopen als ik weer sta te twijfelen in een winkel.
En dan te bedenken dat ik in eerste instantie niet eens voor de genoemde titels de winkel instapte. No mister! Ik was eigenlijk, eigenlijk eigenlijk op zoek naar. Het Boek Der Reisboeken Dat ik Nog Lezen Wil Maar Niet Meer Bestaat. Zijnde; De Zephyr. Een treinreis door Amerika van ene Henry Kisor. Dit boek is zo ongeveer het meest toepasselijke leesmateriaal wat er bestaat maar is niet meer te koop/ te bestellen, volgens 4 verschillende boekwinkelmevrouwen in 3 verschillende steden. De Nederlandse vertaling, that is. Ik ben te laks om engels te lezen maar er zal ws niets anders opzitten. Tenzij u toevallig genoemd exemplaar (ISBN 9025497268 voor als u van plan was serieuze moeite te doen) weet te vinden. Mijn dankbaarheid zou geen grenzen kennen en natuurlijk ontvangt u dan een fijne ansicht uit de US of A!

De Poeha's - Best Of

't Is hun eerste en meteen ook hun laatste. Dit is alles. Meer hebben ze niet, meer komt er ook niet. Ze doen in december nog een stuk of 4 concerten in de BijlmerBierhal (waarvan het voorprogramma ook niet te versmaden is trouwens, maar dat maar weer es terzijde) en dan is het op. Klaar ermee. Best of Poema's bevat alle 10 nummers die je ooit van De Poema's zou kunnen kennen plus 4 nieuwe. Van de die 14 is er minstens1 B-kantje dat een single had moeten zijn (Dat Ik Nooit De Avond Zag), 1 nummer dat naar mijn bescheiden mening een zeer matige left-over is van een acdaendemunnikalbum (Ik Ben Bijzonder) en zelfs 1 liedeke dat volgens mij nog hitpotentie zou kunnen hebben (Zo Ongeveer). Als je de stem van Martin B. langer dan 3 minuten trekt, that is. Al met al zeker geen musthave voor de gemiddelde muziekliefhebber maar voor een ieder die belang stelt in het duo Acda en deMunnik of de formatie vandikhout is het wel een album dat in de collectie thuishoort. Ook een zeer eervolle vermelding voor de presentatie van het geheel: hoesje en inlayboekje zien er goed uit, met extra complimenten voor de gefotsjopte albumhoezen 'van anderen'. En als u geen idee hebt waar ik het over heb, koop die plaat dan maar voor dat boekje. Voor deze ene keer dan.

(En een voorluisterproefje hadden ze niet)

ai ai ai, dat wordt stressen morgen. Dan gaan namelijk de boekingslijnen voor het IDFA open. En iedereen weet wat dat bekent:

"al onze medewerkers zijn in gesprek
houdt u rekening met een wachttijd van ongeveer 20 minuten"

Okee. ik wacht wel 20 minuten, hoor. Of dertig als het echt nodig is. Want ik wil heul graag gaan kijken naar: (klik op de titel voor nog meer info)

Parallel Lines - Nina Davenport
Roerende roadmovie die de persoonlijke reacties van Amerikaanse burgers op de nasleep van 11 september 2001 documenteert.

The Kiss That Would Last a Billion Years - Leon Giesen/Marcel Prins
Toenmalige medewerkers over het project in de jaren zeventig waarbij een gouden plaat met informatie over de mensheid werd meegestuurd met het ruimteschip Voyager.

Long Gone - Jack Cahill/David Eberhardt
Melancholiek portret van een zestal zwervers die Amerika doorkruisen per spoor, illegaal meeliftend op goederentreinen.

Live Forever - John Dower
Oasis, Blur, Massive Attack en campagneleiders van Tony Blairs New Labour aan het woord over de Britpopscene in de jaren negentig.

The Searching For The Wrong-Eyed Jesus - Andrew Douglas
Zoektocht naar de ziel van de zuidelijke Verenigde Staten, waar de Here Jezus en de muziek nooit ver weg zijn.

Who Is This Song? (Cia e tazi pesen?) - Adela Peeva
In boeiende road movie-achtige documentaire zoekt Bulgaarse filmmaakster op de Balkan naar de wortels van een populair lied.

Er is er een jarig
Hoera! Hoera!
dat kun je wel zien
Dat zijn wij!


twee jaar alweer vandaag...
Lang zal ik loggen in de gloria!