Uit gewoonte zette ik bij thuiskomst acuut computer en tv aan.
De tv gaf geen signaal. De computer wilde niet aansluiten bij het internet.
Op het modem knipperde maar 1 lampje. In plaats van dat er 5 brandden.
En natuurlijk was de storingsdienst niet meer bereikbaar.
Alsof de telefoon het wel gedaan zou hebben.

Eerst maar eens bellen met wat vrienden. Misschien was er een algemene UPC storing. Hoopte ik.
Nee. In IJburg en twee straten verderop hadden ze goon beeld.
Ik durfde niet aan te bellen bij de bovenburen. Daar woont namelijk een heks.
En beneden woont niemand.
Dikke paniek brak uit in casa claver. Ik was totaal afgesneden van de buitenwereld! Oh nee!
En wie weet hoe lang dat zou kunnen duren?
Hopeloos was ik.

Uit verveling, nee sterker nog, frustratie, ben ik maar naar bed gegaan.
Met een boek en een muziekje. Ook mooi natuurlijk.
Maar niet voordat ik 6 (zes!) sms-en had verstuurd.
Waar helemaal niemand op reageerde. Natuurlijk.
Huilend viel ik in slaap.

Wat een sneuigheid.
Ik kan het eigenlijk maar beter goon toegeven.
Ik ben een communicatiejunkie.
Help. Is er ergens een hulpgroepje?

Het is carnavalsvrijdag.
Onder de rivieren zijn nu al duizenden mensen verkleed en wel aan het dansen, springen en zingen. Confetii dwarrelt, taps gaan open, trompetten schallen.
En ergens zijn in ieder geval twee Spaanse danseresjes al bezig met polonaise lopen.

Hier in het killie hoge noorden (of westen, zoals ze in het Echte Noorden zeggen) merk je daar niks van. Geen hoempapa, geen feestneus, geen snachts na tweeen, neen, zlefs geen praalwagen te bekennen.
Als je niet beter weet, is het just another friday.
Maar ik weet wel beter. Mijn brabantse genen (en bloed trouwens ook) hebben me al weken gekleden op dit weekend geattendeerd. Er zou een feest zijn. Ik moest en zou.
Maar ik had niet zon zin. das kennelijk het eerste dat verdwijnt als je te lang uit het zuiden wegblijft.
En nu het feest dan daadwerkelijk daar is, heb ik wel zin, maar andere belangrijke plannen, werk dat niet kan wachten en een fysiek dat te wensen overlaat, steken daar nu een dikke vette stok voor.

Dus voor het eerst sla ik het over.
Voor het eerst in 31 jaar.
Tistogammelwah.

Ik heb even in het claver.nu archief zitten kijken en opmerkelijk is wel dat iedere keer vlak voor of tijdens carnaval ineens Rowwen Heze genoemd wordt.
Niet dat ik meneer Jack en zijn vrienden nou in zou delen bij carnavalsorkesten, integendeel.
En ja hoor. Ook deze week was het weer raak.
Een liedje van de Limburgse helden spookt al dagen door mn hoofd. Er gebeurde namelijk vanalles deze week. Leuke, en ook helemaal niet zo leuke dingen. Met wel steeds die flarden.
Dus in het kader van toeval bestaat niet, het lot valt heus niet altijd alleen maar op jonas, geluk moet je afdwingen, voor alles komt een seizoen en wat u er allemaal nog meer bij kunt bedenken, kunt u op het plaatje klikken.



Ierst miene jas doarnoa 'n paar house
Mien schoelbeuk mien tas en mien verstand
Die foto van ow en honderd andere dinge
Die ik neet mier kos vinge 't leep oet de hand

Of 't verdween of 't bleef urges ligge
Ik vong 't neet mier terug en dan doch ik mar
Dat wat ik in de joare soms inens bin verloare
Gewoen umdat ik teveul haj: doarnoa haj ik wir zat

Mar wat ik neet begreep dat 't oeit kos gebeure
Wurrum ginge geej weg zonder afscheid zo vlug?
En toen mien douve inens ginge move
Douve wiste de weg die kwaame altied terug

D'n Heilige Anthonius di mos 't wiete
Heej schreef meej terug beste vrind wette dat
Soms is 't beater iets moeis te verleeze
Beater verleeze dan dat ge noeit het gehad

Vanaf vandaag niks mier te vreeze
Vanaf vandaag wet ik vort dat
't neet erg is iets moeis te verleeze
Beater verleeze dan dat ge 't noeit het gehad





En voor de rest natuurlijk goon alaaf!

21 februari 2006
overdekt schommelen is gaaf

ehm.
even een nieuwe portomonnee kopen denk ik.

Komt een vrouw bij de dokter - Kluun

Literaire roman, novelle
uitgever: Podium b.v. j
isbn: 905759305x
pagina's: 316
De Turks Fruit van deze eeuw, tranen met tuiten!

19 februari 2006
Sax & the City

Ja.
Ik ga dus naar de Ardennen. De Belgische.
Mij kennende, en tegelijkertijd de actuele metereologische buitenomstandigheden opnemende, zou je je bijna af gaan vragen waarom.
Ik hou namelijk niet van kou en wind en regen. En ook niet van afzien of intensieve sportieve activiteiten in barre omstandigheden. Want als u maar een klein beetje zoals ik denk, dan assiocieert u Ardennen al snel met abseilen, bergebeklimmen, speleologie, kayakken op laag water, modderige zoektochten en ander survivalgebeuren (havo4, twee maal).

Gelukkig ga ik helemaal niet survivallen. Althans, das niet mijn insteek. Ik ga goon lekker bij een open haard hangen met fijne wijn en goed eten en gezelschap terwijl de wind om het kasteel huilt. Misschien op zondagmiddag een incidentele heuvelwandeling.
Als het droog is dan.
Verders niks.

Eigenlijk ben ik soms best wel snel tevreden.
Fijn weekend!

Zo zie je maanden geen theater van binnen, zo zit je 3 keer per maand op het pluche.
Blind had ik kaartjes gekocht voor het nieuwe programma van meneer Maarten van Roozendaal. Want ik vind eigenlijk alles wat hij doet wel goed (en u durfde mij nog kritisch te noemen?). Ik ben nog nooit teleurgesteld door Maarten en zijn vriend Egon. Van hun muziek en verhalen krijg ik altijd een prettig melancholisch gevoel. Om van zin in alcoholische versnaperingen nog maar te zwijgen. In de beste zin des woords.
Ik voelde me daarom ook een beetje raar toen ik gisteren ineens wel soort van teleurgesteld buiten de Kleine Komedie stond.

Want ik vond het niet zo'n fijne voorstelling.
Ik denk dat er in de tussentijd iets ergs is gebeurd met meneer Maarten. Dat er iemand dood is gegaan. Of dat ie zijn liefde verloren heeft. Of misschien wel een deel van zijn muze. Een bad case of the blues op wat voor manier dan ook.
Want zaten er in al zijn voorgaande programma's altijd wel een paar vrolijke noten en lolligheidjes, de geestige zinsnedes waren nu ver te zoeken. Het was een al kommer en kwel en treurnis. Natuurlijk kan ook iemand als Maarten een nog zwartere periode hebben, en het was ook niet dat er niet weer een paar parels van liederen tussenzaten. Jaques Brel eat postuum your heart out zou ik bijan zeggen.
Maar de algemene tendens was toch wel doorslaan drama en gedoe. Bovendien miste ik enorm de mooie verhalen met een grappige clue waar Maarten normaalgesproken meester in is.

Maar dat was het ergste niet. Dat kan allemaal gebeuren.
Er was nog iets anders.
Het leukste aan Maarten is namelijk dat ie niet alleen zichzelf op piano begeleidt maar ook vooral dat zijn kompaan Egon Kracht er met een contrabas bijstaat. Van die ogenschijnlijk simpele combinatie van dat plukkerige basgeluid en die stampende toesten plus die rapsendestem erbij kan ik geen genoeg krijgen. Ik hou er van. Maar less is more in dit geval.
Want nu had ik bij het reserveren even niet opgelet kwa wat voor voorstelling t psies zou zijn en er stond ook niks over verrassingsgasten op het kaartje. Dus zag ik pas net voordat ik in de zaal plaatsnam op een pamflet dat er nog een vriend van Maarten mee zou doen.
Ene Marcel de Groot.
Juist.
Zoon van. Broer van.





En laat ik nou toevallig helemaal niet zon fan zijn van die Marcel. Die Marcel duikt namelijk altijd zomaar overal op. Met z'n gitaargedoe. Ik vind dat die Marcel altijd er zomaar een beetje bijstaat. Die doet nou nooit eens iets voor zichzelf. Bovendien speelde ie soms zo hard dat je de contrabas amper hoorde. En dat kan natuurlijk helemaal niet. Geen contrabas horen. Wat dnekt ie wel?
Die Marcel verpestte het eigenlijk een beetje extra.

Maar goed.
Dat zal me dan dus leren om niet van te voren te informeren waar ik eigenlijk een kaartje voor koop. Dat helden ook wel eens iets doen waar ik het niet mee eens ben. Resultaten behaald in het verleden geven tenslotte geen enkele garantie voor de toekomst.
Gelukkig had ik na afloop nog wel steeds zin om te drinken.

De Nieuwe Bijbelvertaling


uitgever: Querido
isbn: 90-9018-016-8
pagina's: 379

14 februari 2005
My funny Valentine