Ben dr weer.

Morgen meer!

On y Va is buiten 'oui', 'non' en de gebruikelijke begroetingen ongeveer het enige Frans dat ik ken, want zo heette namelijk het boek waaruit ik Frans moest leren op de middelbare school. Is niet helemaal gelukt en vandaar dat ook Wat & Hoe in het Frans nu in de rugzak zit. Zal u niet vermoeien met een opsomming wat er nog meer in een 65-literrugzak, twee plastieken tasjes en een klein rugzakje past, maar alles in ingepakt, de accu's zijn opgeladen en zelf ben ik ook min of meer klaar voor vertrek.

Voor het geval u het even gemist had; ik ga dus niet op vakantie, maar er verschijnen de komende anderhave week geen verse postjes op dit log.

Gutgut, wat vervelend nou.

En daarom een sfeerimpressie van daar waar ik ondertussen verblijf. Bent u er ook een beetje bij.

Waarschuwing; het volgende bericht bevat fan-elementen. Mocht u daar geen belang in stellen, scroll dan gerust door of wacht op een volgend postje

En gisterenavond streek het Circus Acda en De Munnik neer in theater Caprera te Bloemendaal.

Buiten het feit de meneren op het podium (deze keer in ook nog es in het charmante gezelschap van JB Meyers op gitaar, waarvoor hoezee) met succes weer erg hun best deden op oude meezingers, kregen we alvast een voorproefje op de dingen die komen gaan. Er waren maar liefst drie nieuwe liederen te horen, waarvan het nummer Ren Lenny Ren wat mij betreft de hoogste hitpotentie heeft, ook al verstond ik maar de helft van wat er werd gezongen. Dat mocht de pret niet drukken, want het geheel was een feestje.

Als argeloze lezer kent u voornoemd circus waarschijnlijk van de nummer twee hit 'Niet Of Nooit Geweest' of als theaterduo dat eigenlijk een trio is. Het is daarom nog veel waarschijnlijker dat u zich niet kan voorstellen dat een optreden van hen een feestje kan worden. Maar denkt u zich eens in; een redelijk zwoele zomeravond in een openlucht(!)theater met prettig uitverlicht podium. Op dat podium een theaterduo dat misschien eigenlijk stiekem ook wel een beetje een rock 'n roll bandje had willen zijn, aangevuld met een immer grijnzende toestenist slash cabaretier, een altijd vrij serieus kijkende doch bekwame bassist, een breedlachende getalenteerde drummer die niet te beroerd is af & toe het circus compleet te maken door een rood dopje op z'n neus te plaatsen, en een gastgitarist die het aanzien en -horen meer dan waard is. Tel daarbij op; een 1500 koppen tellend publiek dat vrijwel alle nummers woord voor woord meezingt, bellen blaast, sterretjes aansteekt, heen en weer springt voor zover mogelijk of zelfs (een tikje teveel van het goede naar mijn smaak, het is tenslotte geen Woodstock of ietsch dergelijks) semi-spontaan in de aanwezige klankvijver springt van enthousiasme. Krijgt u beeld? Nee?

Nou dit dusch:



(more of this bij sander.nu)

Ik meen dat ze zo tegen het einde van het jaar weer met z'n drie-en de theaters ingaan. Met een nieuw programma. En dan zit ik als liefhebber van hun kunsten natuurlijk ook weer in het rode pluche. Maar toch, maar toch...Toch zie ik ze liever zoals gisteren. Want pofferdorie! Eventjes leken ze bijna, bIJna rock 'n roll!

Es kijken...

boodschappen doen, vragenlijst doornemen, stofzuigen, afwassen, bikini passen, scriptjes schrijven, batterijen aanschaffen, wasje draaien, accu's opladen, koelkast van bederfelijke waren ontdoen, adressen doorbellen, lenzenvloeistof kopen, shotlist maken, korte broeken zoeken, quitclaims kopieren, tas inpakken.

Valt nog niet mee, zo'n weekje buitenland.

Ik ben een dropliefhebber. Op zich lust ik eigenlijk alle dropjes wel (alleen honingdropjes sla ik af), maar mijn voorkeur gaat uit naar zoute drop. En dan het liefste die waar je een beetje op moet kauwen. Niet van die hapslikweg dingen. Die zijn voor mietjes.

De inhoud van mijn snoeptrommel kan dus nogal eens verschillen. De ene keer zit er boerderijdrop in, de andere keer die harde rondjes met DZ erop en soms wel eens katjesdrop. Vaak ook vanalles doorelkaar. Je moet jezelf tenslotte blijven verrassen.

Vorige week ontdekte ik bij de buurtsuper (die eigenlijk helemaal geen uitgebreid dropassortiment heeft) ineens een nieuw dropje. Hij zal wel helemaal niet nieuw zijn, maar ik had nog niet met em kennisgemaakt. Hij heet 'De Echte Mildzoute Hindelooper Ruitjesdrop? en is erg kauwbaar. Ik ben al aan mn tweede pakje bezig.

En hoewel het best een erg lekker dropje is, is er iets dat het snoepje minder lekker maakt. De verpakking irriteert mij namelijk. Het ziet er uit alsof het ergens begin vorige eeuw ontworpen is en eigenlijk van blik had moeten zijn. Sterker nog, er staat zelfs op de voorkant dat het anno 1924 bedacht is. En op de achterkant staan een fotootje van een grijnzend oud mannetje en de volgende tekst:

Mijn naam is Jochum Douwenga. Ik ben dropmaker bij dropfabrikant Van Slooten in Jirnsum. En verantwoordelijk voor de echt ouderwets lekkere Oldtimers. En zoals ik altijd zeg: achter elk dropje zit een verhaal. Zo ook achter de Echte Mildzoute Hindelooper Ruitjes. Anno 1924. Het gaat over m?n vader, Douwe Douwenga, die in 1924 nog een jongeman was en met drie vrienden de Hindelooper kermis bezocht. Het bier vloeide rijkelijk. En in een jolige bui sloten de drie vrienden m?n vader op in zo?n oude houten plee die toen gebruikelijk was. M?n vader gaf geen kik. Vier uur heeft ie in die plee gezeten. En hij heeft die tijd nuttig gebruikt. Z?n enige contact met de buitenwereld was het kleine, ruitvormige openingetje in de deur van de plee. Zou het niet leuk zijn, peinsde m?n vader, als ik nu ?ns een ruitvormig dropje bedacht. Zout maar niet té zout, dat vinden de mensen lekker. Hij drukte z?n oog tegen het ruitje en kon nog net het wapen van Hindeloopen zien op het stadhuis. (Een gouden, galopperende hinde in een groen weiland.) Toen was ie eruit. Uit het dropje. Nog niet uit de plee. Een stevig, mildzout, ruitvormig dropje zou het worden. Met de hinde van Hindeloopen erin gepreegd. De Hindelooper Ruitjesdrop. Een jaar later was het dropje al een succes. Niet alleen in Friesland, maar zelfs in Alkmaar en Delfzijl vond het gretig aftrek. En in 1931 kwam het vijfhonderdduizendste blikje de fabriek uit. Een record voor die tijd. Het is mij dus een eer dit oude recept van m?n vader weer op te pakken, zodat iedereen in Friesland en de rest van Nederland er weer van kan genieten.

J. Douwenga

Dropmaker bij Van Slooten

Stom zeg!

Hadden de mensen van Autodrop (de fabrikant) nou die tekst er niet op gezet, dan had ik het heel geloofwaardig gevonden dat deze dropjes al in de vorige eeuw bedacht waren. ?Wat een lekker oud dropje?, had ik dan steeds gedacht bij elke ruitje dat ik in m?n mond stopte.?Dat ze zoietsch toen al bedacht hadden!?

Maar nu denk ik iedere keer als ik dat pakje in de supermarkt (want de ruitjes gaan natuurlijk linea recta de snoeptrommel in)zie; Dat is helemaal geen oud snoepje! Dat is gewoon een nieuw snoepje in een ouderwetse verpakking! Die Jochum Douwenga bestaat vast helemaal niet en die meneer op de foto is goon iemand van een castingburo die eruit zag als een Jochum Douwenga. En trouwens, dropmakerij Van Slooten? Zijn die gefuseerd met Autodrop? Over vijandig overgenomen? Daar word niks over gezegd op de achterkant.



Nee, zo?n dropmerk een beetje aantrekkelijk maken is nog niet zo makkelijk. Voor je het weet smaken je dropjes alleen door de verpakking al een stuk minder. Overdrijven is blijkbaar ook een vak.

We gaan nu niet zo doen he? Niet nu hoor!

Ik heb goon echt & daadwerkelijk mail ontvangen met de vraag waarom ik niks post. En waarom, als ik dan wel iets post, het van die korte stukjes zijn. En niet de onderhoudende meningen van weleer (kwoot!).

Nah.

Er komen heusch wel postjes, hoor! Maar ik ben druk met allerlei voorbereidingen. Volgende week ga ik namelijk voor het eerst op een heusche buitenlandtrip! Een soortement werkvakantie dus. Niet te verwarren met vakantiewerk uiteraard.

Zozo! Toe maar! En dat kan allemaal maar bij KinkTV? Waar gaat die ongetwijfeld fantastische reis eigenlijk heen, claaf?

Niet 1 bestemming, niet twee, maar drie (3!) Europeesche lolaties zullen door mij steeds een week worden aangedaan. Castellane(Frankrijk), Champgault (wherever that may be in Frankrijk) en Noorwegen. Vooral die laatste vind ik erg cool want wanneer kom je nou zomaar even in Noorwegen? Zou niet mijn persoonlijke eerste keusch kwa zonnige zomerbestemming zijn, maar op een of andere manier lijkt Scandinavie mij een tof gedeelte van Europa.

De bedoeling is dat ik een serie items maak waarin verschillende jongerenvakanties door middel van het volgen van 1 of een groepje jongeren belicht worden. In dit geval een sportieve vakantie, een culturele vaknatie en een werkvakantie (wederom niet te verwarren met vakantiewerk). Collega W. doet verslag van een surfvakantie in Biaritz, een bijbelkamp in Tjechie en de onvermijdelijke feestvakantie in Lloret de Mar. U begrijpt dat dit wat voorbereiding kost. En dat het andere werk (ik noem het aanwezig zijn op de Megafrustratie, ook heel...ehm...educatief) ook goon door gaat. Dusch.

Ik had deze hele uitleg niet willen geven, want niets zo stom als weer een logpostje over dat je niks kan posten, maar blijkbaar is er in ieder geval 1 lezer die er behoefte aan had. Ik had diegene natuurlijk ook kunnen mailen maar zo heeft u er ook wat aan.

In Nijmegen wordt vanaf maandag weer vier dagen gelopen. Je moet er maar zin in hebben. Voor mij hoeft het niet zo, al die beweging, maar prettige bijkomstigheid is dat rondom die vier dagen wandelen ook zomerfeesten worden gehouden. Beetje op straat mensen en bandjes kijken. Fijn!

Vanavond op de Waalkade: Racoon. Dus wandelschoenen aan en op naar Nijmegen!

Sjongejonge, ik wil wel loggen maar het komt er goon niet van. Kan het ook niet helpen.

En daarom wilde ik u verblijden met een muziekje dat al en paar dagen in mijn hoofd rondhangt. Maar ik kan er geen RealAudio-achtig fragment van vinden. En dus mist u dat weer.

U zou het wellicht wel ergens kunnen downloaden ofzo.

Jimmy Eat World heet het bandje. En de naam van het nummer is Sweetness.

Dat u dr even van weet.

Daar was er weer eentje...een InboxExperience. Okee, niet doorslaan nu. 't Was eigenlijk goon een e-card. De foutste e-card die ik ooit mocht ontvangen. Waarvoor dank aan buuf W.

Had ik u graag deelgenoot van gemaakt, van dit hilarische episteltje. Maar omdat er wat persoonlijke info in stond, kan ik desbetreffend mailtje hier helaas niet vertonen.

Maar gelukkig voor u blijkt de virtuele kaartenwinkel nog meer van dit soort pareltjes te herbergen.

Tjek dis.

Eigenlijk is het natuurlijk goon bandbreedtevervuiling.