Het allerergste van verhuizen is dat je alles in moet pakken.
Ohnee tonnie.
Ik begin opnieuw.

Het allerallerallerergste van verhuizen is dat je spullen van de ene plek naar de andere moet verplaatsen. Dat is het hele concept van verhuizen, dat weet ik ook wel. Maar dat maakt het niet ineens minder erg ofzo.
Ik heb nogal wat spullen, namelijk. Die passen in dozen. Er zijn ook spullen die passen niet in dozen. Dat zijn klote-spullen. Want die zijn lastig en onhandig om van de ene naar de andere plek te verplaatsen.

Bijvoorbeeld. Ik heb best wel wat cd's. Die passen dus makkelijk in dozen. Die wel. Maar die cd's staan dan weer in rekjes. En die rekjes passen niet in een doos. Of ergens anders in. Ze zijn van een redelijk onhandig formaat en moeten dus los vervoerd worden. Twee trappen af en een trap op. In plaats van dat ik 1 groot cd rek heb waar ik dus 1x twee trappen af en een trap mee op hoef, moet ik nu minstens 3x extra lopen. Want je kan maar in iedere hand 1 rekje houden en het zijn 10 rekjes. En wat te denken van spiegels, stoelen en planten? Allemaal gedoe en extra heen en weer geloop.

En dan heb ik het nog niet eens over het verplaatsen van de spullen die je niet zo direct nodig hebt, maar wel wilt bewaren. Of goon handig zijn om in huis te hebben. De spullen die normale mensen op de zolder zetten, zeg maar. Zak met winterkleren, tuinstoelen, doosje kerstversieringen, een kast. Als je naar die spullen kijkt, krijg je heel erg de neiging om alles goon uit het raam te flikkeren en er goon nooit meer aan te denken. Niet bij het grofvuil zetten, natuurlijk. Want dan moet je alsnog met al die zooi 2 (nee 4 zelfs, want zolder) trappen af. En een trap op.

En ik hou dus ook echt helemaal niet van sjouwen. Ik denk dat niemand er echt van houdt, van sjouwen, want ik ken niemand die enthousiast opspringt bij de vraag of ze mee willen helpen met verhuizen.
Op zich is het oppakken van dozen en het ergens anders neerzetten ervan nog niet zo heel erg. Maar wel als ze zwaar zijn. En voor de echt grote zware dingen zoals koelkasten en wasmasjienes moet je ook nog grote sterke mannen kennen en dan heel lief vragen of ze mee willen helpen. Ben ik ook al heel slecht in, in vragen. Net als in sjouwen trouwens.
Ik hou dus goon helemaal niet van verhuizen.

En ik weet ook wel, over een week is het allemaal weer voorbij. Dan is het waarschijnlijk best wel weer leuk om in een nieuw huis te wonen en te bedenken waar Elvis deze keer mag hangen en wat de handigste plaats voor de theekopjes is. En ik heb dan voor het eerst van m'n leven een afwasmachine.
Dus misschien was het wel een beetje doorslaan wat ik hierboven allemaal schreef. Want het allerergste van verhuizen is eigenlijk dat ik nu al weet dat het over een half jaar weeeeeer moet.

Misschien zou het leuker zijn als ik nu met een sfeerverslag kwam. Over dat het bijna het hele weekend droog bleef. En over pannekoeken.
Zou waarschijnlijk ook leuk zijn als ik nu met fijne recensies en onderbouwde meningen over alle culturele uitspattingen die ik gezien en gehoord heb, op de proppen kwam. En dat u dan zou kunnen lezen dat ik 16Down heel saai vind en ik nu echt wel eens wat meer van A Balladeer wil horen en zien. En dat The Sheer nu echt (met stip!) in de top5 van leukste bandjes van het land is binnengekomen. Of dat ik helemaal niks van theater en cabaretgebeuren gezien heb omdat ze dat altijd op binnenlokaties programmeren. Wij houden niet van binnen. Dat is druk en vol. En het zou gaan over wat ik allemaal niet gezien heb omdat we goon geen zin hadden om op te staan van ons plekje in de zon. We moesten heel nodig rose drinken.

Het zou misschien ook wel leuker zijn om een van de vele bizarre gespreksflarden die ik opving, hier te posten. Zodat u bijvoorbeeld ook kon lachen om die man die geen kussentjes van Holland Casino mocht uitdelen van de organisatie dus dat ie daarom maar op het zompige grasdak van Albert Heijn heel luidruchtig een paar van die kussentjes ging zitten opblazen. Waardoor alle mensen met natte billen bij hem kussentjes kwamen afhalen en hij hardop aftelde hoeveel kussentjes hij nog in zijn veel te grote rugzak had zitten. Dat was namelijk heel grappig.

Het zou wellicht ook nog steeds wel leuker zijn als ik vertelde dat ik eigenlijk van alles en iedereen die daar op de Uitmarkt stiekem eigenlijk mijn gezelschap het leukst vond. Zelfs die ene die een vol glas cola over mijn netschoonuitdewasjeans gooide.

Dat zou allemaal veel leuker zijn. Leuker dan alleen wat fotoos zodat u maar moet raden wat ik allemaal uitspookte afgelopen weekend.
Maar ja.
Ik heb geen tijd om een verslagje te tiepen.
Ik heb namelijk een schema.
Een verhuisschema.
Maar daarover later meer.

jajajajajaja.
Er komt heus nog wel een (foto-)verslagje van de uitmarkt, hoor.
No worries.
Maar het is goon allemaal even teveel om op te noemen. Enzo.
Dus nu moet ik eerst met harrie p, koffie en een BLT op de bank, en dan nog even terug naar het museumplein ook. Fjoe, een schema.

Later vanavond bent u de eerste voor een update.
Of morgen. Dat kan ook.

Ik reis al jaren heel vaak met de trein. Dat komt, ik heb geen rijbewijs. En hoe dat dan weer komt ga ik nu niet uitleggen (lees maar hiero) en daar hoeft u ook niet naar te vragen. Nooit eigenlijk.
Ik reis goon heel vaak met de trein. Neem dat maar goon ff voor kennisgeving aan.

Deze week ging ik ook met de trein. Ik wilde namelijk naar Drenthe. Normaal gesproken is dat een deur tot deur trip van plusminus 3 uur. Inclusief overstappen in amersfoort en zwolle en 2x met een bus. Ik vind dat wel een lange, maar nooit echt een heel vervelende trip. Proviand, een fijn muziekje en een tijdschrift en/of boek...prima, niks meer aan doen. Lean back and relax.
Maar nu ging het even anders. Want ik zette net 1 teen in Amsterdam Centraal of er klonk een enorm harde klap. Het was toevallig net heel donker geworden buiten dus ik zag de bui al hangen (onk-onk).
Blikseminslag. Fuk.

Ik ging er van uit dat het wel even kon gaan duren voor de trein vertrok dus ik kocht op m'n gemak wat fijne tijdschriften en nutteloze eetwaar. Ik verheugde me op een paar uurtjes achteroverhangen en bladeren en met een rielekst muziekje naar voorbijschietend polderlandschap staren.
Tegen mijn verwachting stond de trein richting Amersfoort goon klaar op het perron, het bord erboven gaf geen vertraging aan. Hoera! Toch geen blikseminslag! Nog 2 minuten voor de trein zou vertrekken. Enthousiast stapte ik in. Verbazingwekkend eigenlijk, hoe blij een mens nog kan zijn als een trein op tijd wegrijdt.
Maar ik had te vroeg gejuiched. Uiteraard. Even later echoede een omroepstem over het perron. "...beperkt treinverkeer mogelijk. Reizigers in de richting Amersfoort moeten rekening houden met onbekende vertraging. U wordt aangeraden..." De rest verwaaide langs mijn raam, maar ik had genoeg gehoord.
Richting Amersfoort.
Kut.
Morrend kwamen ook de andere mensen in mijn coupe overeind. Ik mompelde nog iets over dat het misschien wel handig was geweest als het bericht ook even in de trein zelf was omgeroepen. "We moeten via utrecht," zei een oudere meneer met een jagershoedje. Ik keek op de klok. Natuurlijk reed net op dat moment een trein naar Utrecht weg.

De volgende dan maar. Letterlijk uit de wandelgangen had ik inmiddels wel begrepen dat de bliksem niet op Amsterdam CS maar in Amersfoort was ingeslagen. En Amersfoort is ongeveer de treinpoort naar heel Noord Nederland. Je moet wel langs Amersfoort. Of anders heel erg om. Ik bedacht dat ik, wilde ik uberhaupt in Zwolle terechtkomen, dan maar het beste maar via Arnhem kon reizen. Arnhem. Dat is inderdaad wel kei-om.
Zei ik hardop tegen het vertrektijdenbord op het perron.

De oudere man met het jagershoedje en zijn vrouw stonden er ook. De regen kletterde inmiddels op de overkapping van Amsterdam Centraal maar het echtpaar beweerde dat ze in zandvoort waren geweest en dat ze prachtig weer hadden gehad. jaja. Sure. We overlegden of de route via Arnhem inderdaad het slimste was. Een jongen in een NS jas bemoeide zich ermee. Arnhem was het inderdaad de beste optie.
En toen de trein (10 minuten te laat) kwam, liep de jongen in de NS jas met me mee, ging tegenover me zitten. Vertraging verbroedert, of je nou bij de NS werkt of niet. Dus de jongen begon een verhaal. Ik deed net of ik luisterde. Maar eigenlijk dacht ik aan de fijne tijdschriften die ik had gekocht. Ik wilde niet naar een verhaal luisteren maar lekker bladeren of naar buiten staren.

Bij Duivendrecht stroomde de trein vol met mensen die ook naar Amersfoort hadden gewild en nu naar utrecht gingen. Een meneer die niet zo heel fris rook kwam naast mij zitten. So far voor rielekst achteroverhangen. De jongen in de NS jas praatte maar door. Over niks.
Vlak na station Maarssen stond de trein stil. Er werd omgeroepen dat door de blikseminslag bij Amersfoort ook het treinverkeer bij Utrecht in de problemen was gekomen.
Zucht.
Een uur nadat we van Amsterdam vertrokken kwamen we in Utrecht aan. Daar stond een hele massa mensen aan het perron. Die gingen ook allemaal via Arnhem. De jongen met de NS stapte uit en de man die niet zo fris rook, maakte plaats voor een forse mevrouw die zuchtend en steunend op haar plaats viel. Op de plaats van de jongen met de NS jas kwam een blond meisje te zitten. Daarnaast een man met een iPod.
Ik wil ook een iPod.

De forse mevrouw had ook een verhaal. Eigenlijk heeft iedereen een verhaal. Ze kwam uit brabant maar woonde nu in Assen. daar zat niet veel verschil tussen, vond zij. Tussen Assen en Brabant. En ik mocht wel met haar meerijden vanaf Assen, maar ze ging een andere kant op.
Het blonde meisje vertelde dat ze uit Enschede kwam maar psychologie studeerde. En iets over stages. Ik praatte ook mee over stages en Brabant.

Er leek geen einde aan de reis te komen. En ik had nog geen letter gelezen van mijn fijne tijdschriften. Tegen de tijd dat ik in Arnhem aankwam, begon ik licht te balen. Voor straf drong ik voor bij het overstappen naar de trein naar Zwolle. Dus ik kon zitten.
En dat was maar goed ook. Want Arnhem en Zwolle, dat ligt helemaal niet dicht bijelkaar, zoals ik dacht. Daar zitten in iedre geval nog Zutphen, Dieren, Deventer, Olst en Wijhe tussen. En een mevrouw die naast mij om de 5 seconden een sms kreeg en dan keihard ging zitten gniffelen en andere rare geluiden ging maken. Ik zette maar mijn eiegn muziek op.

Even voor Zwolle dacht ik nog meer vertraging op te gaan lopen. Ik wist hoe laat mijn 'aansluiting' zou vertrekken. En ook dat, als we in dit slakkentempo Zwolle zouden binnenrijden, ik het boemeltje naar Emmen psies zou zien wegrijden.
Ach. Een half uur extra kon er dan ook nog wel bij.
Maar eindelijk was het geluk met mij. De trein stond er nog. Ik heb me tijden gelden al afgeleerd om te rennen voor treinen die je e-ven-tu-eel-nog-zou-kun-nen-ha-len-als-je-maar-door-loopt. Die mis je altijd. Dus stapte ik goon stevig door. "Je mag hier maar 50 hoooorrr," grapte de waarschijnlijk allergeestigste conducteur van de NS net voordat ie een fluistignaal gaf. Ik sprong de trein in, de deuren gingen dicht.
"Ik ben blij als ik de 50 haaaal," zei ik nahijgend.

Het boemeltje was niet vol. Ik had een 4zits voor mij alleen.
Eindelijk de fijne tijdschriften. Eindelijk mijn benen gestrekt. Eindelijk lekker naar buiten staren. Eindelijk lean back and relax.
En, sneller dan ik verwachtte, eindelijk het eindstation. Vijf uur nadat ik van huis ging. Verder dan daar gaat de trein niet. De laatste bus was weg. Natuurlijk. Ik nam lekker een taxi.
Het werd een erg fijne avond.





Zo.
Dat was een lang stukje he?
En best wel saai ook nog!
Mooizo.
Dat was precies de bedoeling.
Ik ben echt wel goed in sfeerverslagen.

Ineens wordt het donker. De lucht kleurt van helder blauw met witte wolken naar een paarsachtig grijs. In de verte rommelt het en de honden van de benedenburen beginnen onrustig te blaffen.
Er vallen een paar druppels, de lucht kraakt. Ergens in de straat begint een baby te huilen en iemand onder mijn raam roept: 'Rennen! Straks wordt je nat!" Mijn fiets zet zich schrap tegen een rukwind.
De druppels veranderen in een gordijn van regen en daarna in dikke hagelkorrels. De lucht is donkergrijs maar in de verte zie ik een streepje blauw.




En even plotseling als de bui begon, houdt ie ook weer op. De boom voor mijn huis druipt nog na, maar het grijs heeft al weer plaatsgemaakt voor wit en roze suikerspinnen. De overbuurvrouw waagt zich met een doorzichtig regenkapje naar buiten en de zon weerspiegelt zich voorzichtig in de plassen.

Na regen komt zonneschijn.
Maar stiekem hoop ik op een regenboog.

Aan de Amsterdamse grachten
Heb ik heel mijn hart voor altijd verpand
Amsterdam vult mijn gedachten
Als de mooiste stad va...WAT?!!

De Mevrouw In Het Knalrode Zeiljack wordt ruw verstoord in haar gezang en draait zich met een ruk om. Op haar voorhoofd vormt zich een dikke frons. Even daarvoor keek ze nog met gelukzalige glimlach wiegend over het water en de bootjes uit.
"Ik schaaaaaam me voor jou!" herhaalt het meisje naast haar. Ze is niet ouder dan zeven.
"Achjoh dat is toch ook muziek" zegt Zij In Het Zeiljack daarop lakoniek. "Janee, jij zingt hardop een stom lied. De hele tijd al. Dat hoort hier helemaal niet, hoorrrr, antwoordt het meisje. "Het is hier sjieke muziek. En je mag ook niet meezingen!"

Ze mag dan pas zes zijn, maar ze heeft wel gelijk. Ik vind het ook nogal irritant worden dat Zij In Het Zeiljack de hele tijd met vanalles meeneuriet en -humt. Of iets doet met een zelfverzonnen tekst. Ik heb verder geen verstand van klassieke muziek maar ik weet wel dat er geen teksten bijzitten over Hans en Jose. Shut up! Dacht ik nog.
Maar Zij In Het Zeiljack mompelt iets over dat alle kinderen zich nou eenmaal voor hun ouders schamen. En dat er niks mis is met meezingen.
Oh.
Tuuwlijk.

Als dik een uur later de hele Prinsengracht meedeint op de tonen van -oh ironie!- 'de amsterdamse grachten', kijk ik vanuit mijn ooghoek even naar Zij In Het Zeiljack. Ze zingt uit volle borst mee. Een triomfantelijke blik glijdt over haar gezicht. Haar dochter (die overigens steeds demonstratief haar oren toedekte bij de hoge uithalen van de operazangeres-waar-iedereen-voor-gekomen-was) haalt haar schouders op. En ze is pas zes.
Dat wordt nog wat in de pubertijd.

Ikzelf neem nog maar een slok rose.
Blij dat ik m'n ouders niet heb meegenomen.

Kan je heimwee hebben naar een plaats waar je nog nooit geweest bent?
Ik denk van wel.

Ik keek vanavond naar de film Sweet Home Alabama. Ik viste em in de videotheek van het rekje want ik had zin in een luchtige film (lees romcom). Omdat er alabama in de titel zat, leek deze me wel geschikt. How right was I.
Het verhaal was een beetje dunnetjes en natuurlijk kregen ze elkaar op 't eind maar daar ging het mij deze keer helemaal niet om.
Ik had namelijk alleen maar oog voor Alabama (dat achteraf Georgia bleek te zijn, maar dat doet nu ff niet terzake).

Alabama has it all. Er zijn cowboys en fijne huizen en mooie kleuren in de bomen in de herfst. Het leven lijkt er zo ongecompliceerd en overzichtelijker dan hier. Rustig, maar wel levendig. Ofzo. En had ik al gezegd dat ze er cowboys hebben? Alabama lijkt mij dus heel leuk. Ik moet heel nodig een keer naar Alabama.

Maar het gekke is, ik had het gevoel dat ik er al eens geweest ben. Dus dat ik er niet 'es een keer' heen moet, maar 'nog een keer terug'. Het komt allemaal zo bekend voor. Beetje gek, wel. Ik had de film in ieder geval nog nooit gezien, dat weet ik zeker. Dus daar kwam het niet van.
Heb ik teveel films over Alabama gezien? Neh, kannie. Er teveel over gelezen?
Lijkt me stug. Wat is het dan wel? Dat ik een soort van heimwee heb naar een of ander deukje op de kaart, helemaal in Amerika? Wie het weet enzovoorts (in het reactiedinges graag).

Missschien moet ik er ook niet eens een verklaring voor willen zoeken. Ik weet alleen dat ik erg blij werd van het kijken naar Alabama.
U kunt zich dus misschien ook voorstellen wat er gebeurde toen de regisseur net na het hoogtepunt van de film (de cowboy kreeg het meisje! wat een verrassing!!), net toen ik weer een beetje tevreden achterover ging leunen, besloot een van mijn favoriete ryan adams nummers in te starten.
Nee? u kunt zich dat niet voorstellen?
Jammer zeg. Voor u.



Riot on the streets, the touch beneath the sheets
It's only gonna make me love you more
The cops they got the guns, the night destroys the sun
It's only gonna make me love you more
This old world, well, it was mine to take
Faith can keep you warm, but I'll teach you how to shake
And I'll come to you like a little girl
It's only gonna make me love you more

Moonlight on the beach, sweet amphetamines
It's only gonna make you love me more
Bottles and the cans, the idiots go dance
It's only gonna make me love you more
This old world, well, it was mine to take
Faith can keep you warm, but I'll teach you how to shake
And I'll come to you like a little girl
It's only gonna make me love you more

They say love is hell,
But I've only been laughin' ever since I fell
It's only gonna make me love you more
The lord will have his way but I'm just a call away
It's only gonna make you love me more
This old world, well, it was mine to take
Faith can keep you warm, but I'll teach you how to shake
And I'll come to you like a little girl
It's only gonna make me love you more

(oftewel: yihaa!)

Je weet wat het betekent als je zo'n net iets te gezellige polaroid in je portomonnee vindt en je je na de eerste glimlach toch ineens afvraagt waarom je eigenlijk je telefoon in je hand hebt op die foto.





Dan is het tijd om heel snel je sms-outbox te tjekken.

Ik heb een fetisj.
Hoewel.
Nee, dat zeg ik verkeerd.
Volgens vandale is een fetisj voorwerp van afgodische verering waaraan magische eigenschappen toegeschreven worden of voorwerp van erotische verering. Maar er komt verder geen afgod, erotiek of magie aan te pas, dat niet.
Je zou het ook onder de noemer 'manie' of 'obsessie' kunnen scharen. Maar ik vind festisj zo'n mooi woord. Er zijn niet zoveel woorden die eindigen op een j. Dus daarom gebruik ik dat.

Verder heb ik niet eens 1 festisj, ik heb er meerdere. Zo ben ik erg gefocussed op contrabassen en heb ik een cowboymanie.
Maar er is 1 zogenoemde fetisj waarmee ik tot nu toe niet in de openbaarheid ben getreden.
Ik hou namelijk van dekbedovertrekken.
Niet zomaar een beetje. Nee. Heel Erg Veel.



Het liefst zou ik iedere dag onder een nieuw dekbedovertrek liggen. Niets slaapt zo lekker als een versgewassen dekbed. Dat weet iedereen.
Ik heb ook heel veel dekbedovertrekken. Misschien wel 20. Dat komt door Utrecht.
In Utrecht woonde ik in een huis met 17 mensen. We hadden allemaal een kamer met eigen keuken enzo, maar er was maar 1 wasmachine en die was vaak bezet. Ik wilde toen eigenlijk ook al heel vaak een fijn, schoon, knisperend dekbedovertrek op mijn bed maar ik kon niet zo vaak wassen als ik zou willen. Dus moest ik gewoon heel veel dekbedovertrekken hebben. (ik bedenk me ineens dat daar het gatinmijnhand kwa kledingkoperij ook wel eens een oorsprong in zou kunnen hebben) hebben. hebben.

In zo'n beetje in elke winkel waar ze ze verkopen kijk ik bij de dekbedovertrekken. De Hema en IKEA hebben vaak de besten. Eerst kocht ik ze vooral in blauw- en turkooistinten, want ik wilde een onderwaterslaapkamer en dat pst dan leuk bijelkaar. Nu maakt het niet meer zoveel uit. Nu koop ik goon wat ik mooi vind. Met bloemen bijvoorbeeld.
De overtrekken hoeven verder niet aan bepaalde voorwaarden te voldoen. Het gaat vooral om de print, eigenlijk. En dat ze dus naar net-uit-de-wasmasjien ruiken.
Ik heb natuurlijk ook favorieten. Onder die met mieren en die met de roze blokjes slaap ik het allerlekkerst. Van die mieren heb ik er stiekem 2.

Eigenlijk kan ik nog best wel even doorgaan om over dekbedovertrekken te praten. Maar dat is natuurlijk ook niet goed, zo midden op de dag.
Mmmm. De droger draait.
Ik heb nu eigenlijk al weer zin om in bed te gaan liggen.
Maar dat doe ik niet. Ik ga naar buiten, het waait lekker hard dus we gaan lopen.
Misschien dat ik onderweg nog wel een HEMA tegenkom.

31 songs - Nick Hornby

Muziekverhalen
uitgever: Atlas
isbn: 9045010682
pagina's: 179