Oh. Ik dacht zelf goon een paar fotoos te plaatsen en dan te roepen van: ja eh..ik heb zoveel gezien en beleefd dat ik het allemaal helemaal niet kan reproduceren hoor.
Maar kennelijk kom ik er niet zo makkelijk vanaf.

Want ik krijg nu zo'n beetje de hele dag al opmerkingen als 'het uitgebreide verhaal lees ik nog wel op je log' en 'waar kan ik het schriftelijke verslag vinden?'. Enzo.
Maar ik was dat dus helemaal niet van plan, zo een logboek.
Want ik weet niet dus écht niet waar ik moet beginnen. Omdat het zoveel is. En van dag tot dag een entoenentoenentoen-verhaal lijkt me ook nogal saai voor jullie. Bovendien heb ik het niet echt bijgehouden. Helemaal niet dus eigenlijk. Ik heb me goon elke avond voldaan in mijn grootse hotelbed gestort, te moe om nog iets in mijn kleine rode notebookje te schrijven. Of ik moest heel nodig leuk doen met mijn reisgenoten. Of een dollar in een gokkast gooien. Of iets anders. Enzo.
Ik zei toch dat ik het druk zou krijgen. Met dingen.

Maar goed. Blijkbaar wil 'men' toch iets meer weten dan dat het 'geweldig' was.
En misschien is het 'voor later' ook wel leuk om toch een soort van schriftelijk reisverslag te hebben. Dat ik aan die 5(!) uur video en die ongeveer 175 fotoos niet genoeg heb. Je weet maar nooit.
Ik heb nóg een week vakantie (ja psies. dáár betaalt u dus inderdaad dat kijk- en luistergeld voor, kop ik zelf wel even in, geen moeite dankuvriendelijk) dus dan kan ik best eens een poging doen het een en ander aan details terug te halen. Gelukkig hebben we de fotoos nog. (klik voor veeeeel groterderder)








Maar nu ga ik eerst es even naar de Oscars-uitreiking kijken. daar ben ik tenslotte de afgelopen week zon beetje mee doodgegooid.
En zo'n jetlag kan je natuurlijk nooit lang genoeg in stand houden.

Honey!
I'm home!

(maar nu eerst even slapen)

Als je nou goon heeeeeeel even in de apple winkel kijkt op marketstreet.
Goon. Heel even.
Om alleen maar even te kijken dus he?
Wat kost zo'n iPod nou tegenwoordig in Amerika? Enzo.

Dan kijk je een beetje rond. Windowshoppen heet dat.
Winkelen zonder geld uit te geven.
Dan zie je in je linker-ooghoek ineens iets schitteren. Het lonkt naar je.
Come and get me.
Dus jij erop af.

Staan er daar toch 5 spiksplinternieuwe powerbooks G4.
Te wachten op jou.
Free internet. Courtesy of Apple.

Dus groeten van mij uit San Francisco.
Nog 1 nachtje slapen en dan ben ik weer thuis.
Jullie ook weer blij.




(en de iPods zijn even duur als thuis)

vivaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
Las Vegas!


Internetten is fukkin duur.
Maar dat u even weet dat het verder wel goed gaat.
Enzo.

Ohja. Tuurlijk. Zal je net zien. Heb ik weer. Enzo.
Zit ik helemaal klaar om een ?noudoeiikgaesfflekkertweewekenopvakantiedusvoorlopiggeenstukjes?-stukje te posten, heeft de zeurver een stroomstoring. Log niet bereikbaar, plaatjes en muziekjes kunnen niet ge-upload worden, mailen is geen optie.
En geen idee hoe lang die toestand nog duurt
Dus dat is niet zo handig.

Gelukkig is er hotmail. En daarmee hoop ik dit stukje te kunnen doorsturen naar sander.
Sander weet een boel. Ook het password van mijn Movable Type dinges. Dus dat sander dan dit kan posten als de boel weer onder stroom staat. Want dan zit ik waarschijnlijk al lang & breed in het vliegtuig naar de us of a. Ha!

Maar goed. Ter zake dusch: Ik blijf twee weken weg. Zaterdag de 26e ben ik weer terug.
Maar misschien dat ik in the meantime nog wel een computer tegenkom. Je weet het niet. Ze lopen tenslotte ook niet echt achter daar in koiboiland.
Dus ik zou zeggen: keep on refreshing for an an update.
En als er even niets nieuws komt; niet meteen in paniek raken! Dan heb ik het druk met dingen!
Als troost mag u dan elke dag even kijken naar onderstaand uitzicht.



Mooi he?
Gedraagt u een beetje in mijn afwezigheid?
Mooi! Tot snel!

Ja. Big Bands dus.
Daar zou ik nog even iets over gaan zeggen.

Op een of andere manier vind ik dat wel wat hebben. Dat swing gebeuren. En dan zo'n crooner erbij. Of een andere stemmige zanger.
En vooral dat het publiek dan onder kroonluchters zit in mooie kleertjes. Dames in een jurk met decollete en heren in smoking. Vooral dat. Met een strikje enzo.
En dat we dan aan van die tafeltjes zitten en we drinken allemaal goeie champagne. En tussendoor maken we een dansje.
Ziet u het voor u? Ik wel.

Ik heb namelijk niet voor niets ooit de horror van dansles ondergaan. En ergens heb ik nog een gala-outfit. Klinkt als een prima uitje, zo'n bigband dinges. Niet iedere zaterdagavond natuurlijk, maar gewoon es een keertje.
Dus zocht ik op het internet waar je in de buurt naar een bigband kon gaan kijken en luisteren.
Maar dat kan helemaal niet zomaar in Nederland. Zei Google.
Oh. Nou jammer zeg. Plan mislukt.

Dacht ik.
Want toen kwam ik ineens een leuke pianomeneer tegen. De leuke pianomeneer kon heel goed mooie jazzmelodietjes pingelen. En andere dingen.
Hij wist ook te vertellen welke piano's goed zijn en welke niet. De leuke pianomeneer had er best wel verstand van.
Later deed ik bij hem mijn beklag over het feit dat er geen bigbands te verkrijgen zijn, terwijl dat wel dringend nodig is. Waarop de leuke pianomeneer terloops meldde dat hij toevallig in een Bigband speelde. Jaja. Natuurlijk.

Ok. Het was dan niet echt een Bigband. Maar wel een groot orkest. Met heel veel blazers en drummers en de hele toestand. Van Het Echte Concertgebouw enzo. Dus wel goed zeg maar.
En optreden doen ze dus ook. Niet alleen in Het Concertgebouw (alhoewel dat natuurlijk wel dé place to be is voor smokings en decolletejurken en kroonluchters), ze spelen bijvoorbeeld ook in de Melkweg en het Bimhuis. Of De Vereeniging in Nijmgene. En dan kan je goon in je spijkerbroek. Als je wil.

Dus nu ga ik binnenkort naar dat orkest kijken.
Want een gala outfit in de Melkweg is eigenlijk ook best leuk.

Naar aanleiding van het stukje van gisteren wilde ik nog even een betoog houden over bigbands en waarom ik vind dat we er daar meer van moeten hebben.
Maar dat komt nog wel. Na het weekend. Of nog verder daar weer na.
Want ik moet nu namelijk heel dringend een koiboihoed op gaan zetten en laarzen aan en een pistolver omgespen.
En in een trein naar het zuiden gaan zitten.
Mijn genen roepen.

Kunt u ondertussen luisteren naar een liedje.
Het is een liedje van Guus.
En nee, u hoeft nu echt niet allemaal meteen te gaan braken of onaardige en stomme dingen over hem op te schrijven in het reactiedinges.
Want toevallig is Guus heel leuk. Vind ik. En ik heb altijd gelijk hier.
En het liedje is dus ook goon mooi. Ok, de tekst is nogal doorslaan. Zelfs naar mijn smaak een beetje klef met een hoog gehalte sinterklaasrijmwoorden. Maar dat geeft niks. De muziek maakt alles weer goed. En Guus kan ook mooi zingen. Hoor.

En anders zoekt u het maar lekker uit.
Alaaf enzo.

Ik weet niet of zoiets komt met de jaren, of dat ik goon zelf steeds labieler wordt. Of misschien is het iets anders. Maar steeds vaker ontroert muziek mij. Dat had ik vroeger nou nooit.

Woensdag was ik naar de film. Niet zomaar een film. Het was Ray. En die ging over het leven van Ray Charles. Mooie film, wel een beetje lang, met een briljante Jamie Foxx in de hoofdrol. Jamie kan natuurlijk vast een plankje af gaan stoffen voor de Oscars enzo.
Maar dat was niet de reden dat ik bijna met kippevel en een brok in de keel in de bioscoop zat.
Want de film werd muzikaal omlijst. Dat klinkt best sjiek. En dat was het ook.
Iemand was namelijk op het geweldige idee gekomen om het Jazzorchestra of the Concertgebouw te vragen voor en na de voorstelling ter plekke nummers van Ray te spelen. En Ray zelf werd vervangen door Madelline Bell.
Er was natuurlijk een piano. En ook een contrabas. En dan in die prachtige zaal van Tuschinski.
Nou. Dat vind ik dan mooi dus. Poeh! Slik.

En gisteren, gisteren heb ik de vermaarde Toots Thielemans ontmoet. Ik heb nu eigenlijk niet zo heel veel zin om helemaal psies uit te leggen hoe dat allemaal in z?n werk ging, maar het kwam er in ieder geval op neer dat er iemand verrast zou worden met een optreden van Toots. En dat ik dus de hele middag daar een beetje bij in de buurt rondscharrelde om The Master Himself aan het werk te zien. En vooral horen.

Dus msschien was het goon wel het toch wat melancholisch klinkende geluid van zo'n mondharmonica. Maar de aanblik van Toots, die in de toch niet bepaald knusse foyer goon een beetje voor zich uit zat te spelen, zonder zich ook maar iets van het gedoe om zich heen aan te trekken, alsof ie op planet toots zat, ontroerde mij enorm. Maar ik was aan het werk. Dus dat kon dan even niet.
En toen iemand zei: "Nou, dat zal je vent wezen, zeg! Zit de hele dag in zo'n ding te blazen. Daar word je gek van!" heb ik em toch wel even heel erg serieus moeten berispen. Ben je wel goed bij ofzo? Die man mag de hele dag bij mij thuis in een harmonica komen blazen.
Toen ie later voor publiek in een wel wat sfeervollerverlichte studio zijn nummer speelde, was ik gelukkig echt helemaal niet de enige met kippevel.
En de verrassing was ook mooi gelukt. Het was een goede dag.

Maar poeh dus. 't Isokammelwah. Met emoties enzo.
En dan ga ik vanavond ook nog naar Bassie & Adriaan.
Als ik het maar droog hou, dan.