Ohja.
Vind je eindelijk weer eens een blog dat echt de moeite waard is van het volgen en lezen,
Houdt ie er net mee op.
ah well.
Misschien kan ik hetzelfde in Nederland gaan doen.
Ben ik in een dagje weer thuis.

Ik zou nog even verslag doen van de spanje -trip.
Dat kan maar beter nu, want voor je het weet zit ik straks weer in Spanje en dan weet u niet eens waar ik ben!
Dat kan natuurlijk niet.
Dus bij deze. Een day to day report. In illustraasies natuurlijk.
Anders is het zoveel typen.


Op dag 1 vlogen we naar Valencia. We hadden een uur vertraging en kwamen pas ver na etenstijd aan. Zelfs voor Spaans begrippen. Dus de Valenciaanse paella ging mijn neus voorbij. maar dat gaf niks. Want de volgende morgen keek ik uit het raam en wist ik meteen dat ik in Spanje was.



Op dag 2 gingen we in Valencia lokaties bezoeken. Zoals deze. Hip he?
's Avonds reden wij naar Tortosa. Of nouja, Tortosa, een huisje op een berg naast Tortosa. En dat er geen warm water was, maakte het alleen idyllischer.



Op dag 3 reden wij nar Barcelona. gelukig was ik daar al 100 keer geweest, dus was het niet heel erg dat we daar maar 6 uren waren. In die 6 uur zagen toch nog een stuk of 30 tapasbarren en de Sagrada Familia. 's Avonds gingen we met 300km in de hogesnelheidslijn naar Madrid. In Madrid regende het. En was het hotel overboekt. En gingen we als een jozef met 2 maria's door de stromende regen op zoek naar een hotel. Die allemaal waren volgeboekt want er was een belangrijke voetbalwedstrijd aan de hand. Uiteindelijk vonden we 1 kamer. Voor 600 euro. En moest er 1 collega op de grond slapen. Nog steeds voor 600 euro. Gelukkig was er wel een jacuzzi.



Op dag 4 waren we in Madrid en kregen we in 4 uur de geschiedenis van Madrid te horen, terwijl we in een taxi door de stad zoefden. Madrid heeft heel erg veel geschiedenis en daarin komen heel veel carels en filipsen voor. Ik heb helaas niet kunnen onthouden wat die allemaal deden. Toen we de hele geschiedenis van Madrid hadden gehoord, gingen we weer in de HSL trein. Op het plaatje zie je station Atocha (ja die van de bomaanslagen), daar hebben ze goon een botanische tuin midden in de stationshal. Kan Amsterdam centraal nog wat van leren.



Op dag 5 waren we in Sevilla. Sevilla is de bakermat van flamenco en daarom gingen we kijken in een flamencodansschool. Dat was heel mooi. Wil ik nog wel eens zien. Daarna reden we naar Jerez de la Frontera. Daar heb je bomen met paarse bloemen en bijna geen normale restaurants.



Op dag 6 waren we dus in Jerez de la Frontera. Jerez de la Frontera is de bakermat van de sherry en daarom gingen we kijken in een sherrybodega. Dat was op zich best wel leuk,zeker om 11u in de ochtend. Maar sherry zal nooit mijn favo drankje worden. Zou er ook ergens een gin & tonic bodega zijn? De sherry is eigenlijk ook het enige echt interessante aan Jerez, dus we reden snel door naar Cadiz. Cadiz is een vreemde stad, het lijkt eigenlijk niet echt op de rest van Spanje. Dat maakt het dan weer wel speciaal. Maar we hadden niet veel tijd om daar bij stil te staan. We moesten door naar Malaga.



Op dag 7 waren we in Malaga. Maar voordat we daar bij iemand thuis tapas konden gaan prikken, gingen we eerst naar Mijas; een ooit pittoresk wit dorpje dat stiekem veranderd is in een openluchtmuseum met 300miljoen toeristen die op zielige ezeltjes door het dorp rijden. Dus wij snel weer terug naar Malaga. Malaga heeft een leuk oud centrum, sjieke winkelstraten, en zon. Dus toen ben ik verbrandt. En ohja, Malaga heeft ook een stierenvechtarena. Niet dat we daar heen gingen, maar ik heb er wel een foto van gemaakt. We waren er tenslotte toch.





Op dag 8 gingen we eerst koffiedrinken bij mensen op een berg. Die mensen hebben het heel goed voor elkaar. Want stel je voor dat je elke ochtend als je wakker wordt, dit ziet!
Daarna reden wij via de costa tropical naar Trevelez, dat je uitspreekt als Trebbelles. Het is niet alleen het hoogste dorpje van Spanje (in de Sierra Nevada dus), maar staat ook bekend om de pata negra die daar gedroogd wordt. Het hele dorp rook inderdaad naar ham. En verder was het er niks, behalve koud. Dus toen zijn we weer anderhalf uur langs slingerdeslingerweggetjes naar beneden gereden. Toen waren we in Granada.



Op dag 9 wilden we eigenlijk het Alhambra gaan bekijken. Maar daar stond een hele lange rij. gelukki had ik de avond er voor vanaf het hoteldak al een paar foto's gemnaakt dus dat kan ik vast afvinken. Toen zijn we maar naar het vliegveld gegaan. En vlogen we volgens schema naar Mallorca.




Op dag 10 waren we op Mallorca. Daar bezochten we niet alleen een aspergekoningin maar maakten we ook kennis met een echte zeilschipper en zaten we in een trammetje die zo langzaam ging dat je als je wilde een sinaasappel kon plukken van de bomen langs de route. Maar dat deden we niet. Plus at ik voor het eerst tijdens mijn verblijf in Spanje paella. Ole!



Op dag 11 hoefden we niks meer en mochten we naar het strand van onszelf.
Toen zagen we weer een halo, de 3e deze trip. We weten nog steeds niet of het nou goed of slecht weer op komst betekent. Maar dat maakte op zich niks uit, want we vlogen terug naar huis. Daar was de hittegolf net voorbij.

Ik weet niet of u ook zo iemand bent die voordat er visite komt nog even snel checkt of het huis wel een beetje aan kant is.
Zo iemand die stofzuigt voordat de familie komt, de wc snel even een extra sopje geeft, een stapel oude kranten van de bank naar de vuilnisbak verhuisd en de schone was zo van het rekje rechtstreeks in de mand onder het bed kiepert.
Zo iemand die voor anderen nooit een stapel afwas op het aanrecht heeft.

Ik ben dus zelf best wel zo iemand.
Natuurlijk wil ik dat mijn huis huis er ook opgeruimd en schoon bijstaat als er geen bezoek verwacht wordt, want ik vind een opgeruimd huis namelijk gezelliger dan een huis waar allerlei spul rondzwerft. Dat geeft maar onnodige prikkels. Een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd, tenslotte.
Maar dat komt er gewoon niet altijd van en soms heb je er ook gewoon echt geen zin in.
Nou is het meestal ook niet zon enorme klus om de boel aan kant te houden als je een heel huis voor jezelf alleen hebt. Dan hoef je alleen maar je eigen zooi achter je eigen kont op te ruimen.
Voordat het bezoek aanbelt.

Het nadeel van visite ontvangen is dus eigenlijk niet het opruimen vooraf, maar de sporen die worden achterlaten.
Je kan als ze weg zijn weer opnieuw beginnen met stofzuigen, wc soppen en vooral afwassen. En hoe meer visite, hoe meer sporen en dus opschoonactiviteiten.
Je gaat ook niet nog weken tegen een kruimelige vloer en een bordenvol aanrecht aan zitten loeren natuurlijk. Dat is goon vies.
En onopgeruimd. Dat ook.

Dit alles in acht genomen, zit ik eens op de bank om me heen te kijken.
En stel ik mij de vraag die elke huisbewoner die voor anderen nooit afwas op het aanrecht heeft staan, zichzelf wel eens gesteld moet hebben.
Zal ik nu of juist pas na het feestje gaan stofzuigen?

Voor het geval u es even een loze middag of avond heeft, volgt hier een tip.
Een tip ook bedoeld voor figuren die niet houden van mooie amerikaanse landschappen of muziek van Pearl Jam.
Komt ie:
U gaat naar de bioscoop en koopt een kaartje voor Into The Wild.
En dan gaat u eens even fijn 2,5 uur wegzakken in zon grote biosstoel met een flesje drinken. Geen chips, want dat kraakt maar door de film heen.
En dat vindt niemand leuk.

En als u dan na die 2,5 uur naar buiten komt, dan weet u ook dat u een heel mooie, misschien zelfs wel belangrijke film heeft gezien.
Dan bent u blij dat u nu es wel een tip van mij heeft aangenomen en dat die loze uren die u anders toch maar verlummeld zou hebben, goed besteedt zijn.
Geen dank verder natuurlijk.

(en luister vooralook even naar de gruwelijk mooie muziek by ome Eddie Vedder)

Brouwersgracht, 1 mei 11.43
de Aussie ploeg vermaakt zich opperbest in Amsterdam

Bos en Lommer, 6 apr 13.25
heh gezellig een straatfeest; de hindi's vieren oud en nieuw

Jawel.
Ik ben weer terug van weggeweest.
Een verslagje met ilustraasies volgt nog.
Ik heb nu namelijk even geen tijd. Ik ben druk met taart snijden en eiersalade maken.
Want ik ben jarig.
En dan krijg je visite en die hebben honger.
Hoop ik.
Anders sta ik mooi voor niks eieren te prakken.
Dus.



(als je heul goed door je wimpers kijkt, zie je op de achtergrond nog net het Alhambra. Mooi he? )

Ik was iets leuks aan het doen de afgelopen dagen.
Iets kei-internationaals. Vond ik zelf dan tenminste.

Een maand geleden kreeg ik een mailtje van iemand uit Australie. Nou krijg ik dat wel vaker, maar dit was een werkgerelateerd verhaal.
Tijdens mijn tripje door Canada vorig jaar had ik namelijk een meisje leren kennen dat precies hetzelfde deed in Australia als ik in Nederland. En bij het afscheid zei ik, netwerker dat ik ben, "Als je ooit nog es een leuk klusje voor me weet, dan hoor ik het wel, he?"
In de volstrekte veronderstelling dat ik er nooit meer iets van zou horen.
Maar kennelijk had ze dat onthouden.
Of ik nog steeds 'in tv' was? En in Amsterdam woon?
Yep, dat klopt, mailde ik terug. Hoezo?

Ze werkte nu bij een productiebedrijf dat voor National Geographic Channel het programma Taboo maakt. En ze waren bezig met een aflevering over xtc in Nederland. Of ik wellicht geinteresseerd was om wat researchwerk voor ze te doen?
Hell yes.
Want niet alleen staat werken voor een buitenlands bedrijf en dan in het bijzonder National Geographic goed op je cv, ik kreeg er ook nog voor betaald! En best wel leuk ook. Zo leuk, dat ze in plaats van een salaris een ticket Amsterdam - Sydney en terug gingen boeken. ha! Talking about killing three flies in one hit!

En zo kwam het dat ik de afgelopen vier dagen als volleerd toeristenbegeleider door onze zonnige hoofdstad slenterde met een twee aussies en een brit achter me aan. Van grachtje zus naar uitgaansgelegenheidje zo, van een Officier van Justie hier naar een koffiesjop daar. Ik bestuurde een Franse SUV, stond tot 3 uur snachts met een professor uit Wales op de dansvloer, bracht een totaal van de kaart zijnde amerikaanse uitwisselingsstudente netjes thuis, probeerde een hollandsch skateboard uit, at thais als ontbijt en amerikaanse burgers als lunch.
Vermoeiend, maar wel erg leuk allemaal.

Over of het resultaat van deze internationale cooperatie ooit nog op een hollandsche buisch te zien is, tast ik nog in het duister. Het programma is in eerste instantie bedoeld voor de amerikaanse National Geographic Channel (zodat ze daar ook eens weten dat harddrugs in Nederland dus heus wel illegaal zijn en niet iedereen hier van god los is) en wordt daar pas rond kerst uitgezonden, als onderdeel van vijde Taboo-seizoen. In Nederland is tot op heden alleen serie 1 vertoond.
Maar gelukkig is er internet en valt er aan het eind vh jaar vast wel ergens iets te downloaden.

Gisteren heb ik weer afscheid genomen van mijn nwe aussie vrienden. Ze vonden de sleutelhangers in de vrom van klompjes met de amsterdamse vlag erop helemaal niet corny, maar juist awesome mate! En as we speak zijn ze waarschijnlijk aan het rondstruinen in het Rijksmuseum tijdens hun vrije dag. Of, more likely, tegen het bevrijdingsfestival ernaast aangelopen, zich aan het laten vollopen met Heineken en een beetje aan het kijken naar de ruggen tegen 'you fukkin tall people' in plaats van een leuke band. Zodat ze mogen door kunnen naar de Faroeer eilanden, iets over walvissenvangst.
Het zal je baan maar zijn.

Mijn eigen internationale werkavontuur is ook nog niet ten einde.
Mijn koffer staat namelijk klaar.
Ik moet dringende naar Spanje.
En doe dat fronsje maar weer weg, en de onverglijkte blik hoeft ook niet worden opgezet wegens zoveel oneerlijke verdeling van werkjolijt.
Want het is hier beter weer dan in Spanje. Hoor.

Dus hup naar die tuin, dat balkon, park, bos, festival of anderzins niet-overdekte plek.
Dan ziet u mij over een dag of 10. Uweetwel, wanneer u bruin bent.
En ik niet.