Hmmm..ik vraag me af...zou het raar zijn om na mijn meisjesmeisjespostje van gisteren nu te melden dat ik bijna-echte meisjeslaarzen heb aangeschaft?





De afgebeelde laars is een gefingeerde laars.

Iedere overeenkomst met bestaande laarzen berust op louter toeval

Na TV imitates Life (alle dramaseries en soaps) en Life imitates TV (Big Brother, deBus) schotelt de VPRO ons morgen een staaltje TV imitates TV voor. Dezelfde figuren die verantwoordelijk waren voor de parodiesoap Hertenkamp nemen met het programma TV7 de wereld van de commerciele televisie op de hak.

Er is in diverse media al een hoop aandacht aan deze serie geschonken dus ik zal u de precieze inhoud, het rijtje namen van Bekende en Minder Bekende Commerciele Koppen die acte de presence geven en de spitsvondige fictieve programmanamen verder besparen. Die kunt u nalezen in de zeer lovende voorbeschouwingen. Ik persoonlijk stel alvast de videorecorder in want ik ben op tijdstip van uitzending (woensdag, ned 3, 21.30u) elders en bovendien vreselijk nieuwsgierig naar TV7. Niet alleen omdat ik denk dat het een goon leuk-om-naar-te-kijken-program en een soon-to-be klassieker in het inmiddels bekende VPROhumorgenre is, maar vooral omdat ik best wel erg benieuwd ben hoe die publieke, cultureel verantwoorde en soms oh zo neerbuigende VPRO in vredesnaam een geloofwaardig commerciele zender denkt neer te zetten.

In mijn wereld heb je jongensmeisjes en meisjesmeisjes. Meisjesmeisjes hebben opgemaakte ogen, een echt gestyled kapsel, netjes gelakte nagels en trendy kleren zonder vlekken, scheuren of loshangende zoompjes. Meisjesmeisjes lezen Cosmo, Avantgarde, Marie-Claire of de Viva en hebben heel veel vriendinnetjes waarmeem ze een heleboel dingen mee moeten bespreken, vaak op luuide toon in publieke gelegenheden. Meisjesmeisjes hebben een pen die bij hun agenda past, ze roken Marlboro Light en drinken Breezers of hele hippe koffie. Ze luisteren naar R&B en kijken naar meisjesfilms zoals The English Patient. Meisjesmeisjes hebben altijd een opgeruimd huis met leuke kleden over de bank, overal gezellige tierelantijntjes en IKEAposters aan de muur. In de badkamer staan 5 verschillende soorten parfum en flessen waarvan ik geen idee heb wat erin zou kunnen zitten hoewel het altijd lekker ruikt.

Een vlek op mijn kleding is eerder regel dan uitzondering en het fenomeen loshangende zoompjes is mij in het geheel niet onbekend. Ik draag bijna altijd gympies, vrijwel nooit make-up en ik heb 1 soort shampoo. Ik koop alleen een glossy als ik op vakantie ben en Viva lees ik alleen bij mijn zus of als iemand me op een artikel wijst. Ik gebruik al jaren het zelfde geurtje.

Ik rook geen Marlboro Lights, maar shaggies en ik lust geen breezers. Ik word zenuwachtig als ik in het gezelschap van een grote groep vrouwen verkeer, heb meer vriendjes dan vriendinnetjes en over make-up kan ik nooit fatsoenlijk aanbrengen. Mijn huis is een grote bende waar niks bijelkaar past en al helemaal geen ruimte is voor tierelantijntjes Als ik in een winkel R&B hoor, ga ik weg en als een tvserie te klef wordt zap ik.

Kortom; ik ben geen meisjesmeisje. Nooit geweest en vrees dat het ook niks met me wordt in die afdeling, al zou ik het willen.

Ik probeer het wel eens hoor, daar niet van. Maar de pen die bij mijn agenda hoorde was ik binnen twee dagen kwijt, en de extra flessen luxe shampoo en bodylotion verdwijnen al snel achter in de kast. In de cosmo ben ik zo ?uitgelezen? en ik blijf jongens toch altijd leuker dan meisjes vinden. Marloboro Lights zijn goon smerig en van Breezers ga ik over m?n nek. Het voor mijn doen erg vamperige shirt heeft binnen de korste keren een vlek en ik ben bang dat als ik schoenen met hakken aantrek, ik over mijn eigen voeten struikel.

Maar op dinsdagavond zend Net5 achtereenvolgens AllyMcBeal, Sex&TheCity en The Gilmore Girls uit. Drie series over vrouwen, bedoeld voor vrouwen, voor meisjesmeisjes misschien zelfs wel. Tussen 20:30 en 23:00 worden alle dingen waar meisjes in het dagelijks leven tegenaan schijnen te lopen driemaal uitvergroot, zwaar overdreven en aangedikt, klaar om mee geindentificeerd te worden.

En ik trap er met open ogen in. Ik hang voor de buis met thee & koekjes of een grote bak Ben&Jerry?s. En dan komen al die belachelijke situaties waar de hoofdrolspeelsters in terechtkomen vaak erg bekend voor en ben ik het helemaal eens met wat Ally, Ling, Miranda, Carrie of Lorelai zegt.

Alleen op dinsdagavond ben ik heel even een meisjesmeisje.

Lange leve Het Omroephandboek!!

Ze kwamen naast me zitten toen de trein station Duivendrecht verliet. Een moeder van onbestemde leeftijd, een meisje van rond de 16 en twee kleuters. In voor mij totaal onverstaanbare, Afrikaanse taal op een net iets harder volume dan de gemiddelde kaaskop in de trein pleegt te bezigen, begonnen moeder en de 16-jarige een gesprek. Ik zette mijn discman maar af, want ik ving meer op van hun gesprek dan van de muziek. Rustig achteroverleunen en een beetje wegsukkelen zat er sowieso niet want de twee kleintjes, samen een zitplaats delend, waren behoorlijk beweeglijk. Wilden duidelijk liever door het gangpad rennen en elkaar klieren dan braaf uit het raam staren naar het platte polderlandschap. De grootste kleuter, een meisje met van die toffe kraaltjes aan haar vlechten, sprong om de haverklap van haar stoel en probeerde haar broertje, ook al bedeeld met van die mooie grote bruine kijkers, mee te trekken. Verscheidende opmerkingen op waarschuwende toon van moeders kant boden geen soelaas en ook de meegebrachte versnapering hielden de kleintjes niet op hun plaats.

Net toen ik, al sinds opstaan gezegend met een enorm brak 'the day after the night before-gevoel' met mezelf in conclaaf was gegaan of ik niet een ander, iets rustiger plekje treincoupe zou gaan zoeken, haalde 'Grote Zus' een boek uit haar tas. De twee kleintjes naast me waren op slag rustig. Want met een zwaar accent, in gebrekkig nederlands, begon Zus voor te lezen uit Dikkie Dik.

Zelden deed de NS korter over het baanvak Breukelen - Utrecht. Stiekem had ik nog wel tot Nijmegen willen blijven zitten om meer avonturen van DikkieDik te horen en naar de intens tevreden gezichtjes van de twee kleuters naast me te kijken. Om nog maar te zwijgen van de trotse blikken die Moeder, duidelijk niks begrijpend van de inhoud van de avonturen van de rode kater, richting haar grote dochter wierp. Toch stond ik op toen de trein Utrecht Centraal binnenreed. Ik treuzelde express met het het bijelkaar grijpen van mijn spullen en het naar de deur lopen en dat werd beloond. Want toen ik de coupe verliet kon ik de drie nog net in koor horen besluiten; Dag Dikkie Dik, tot de volgende keer!

Zondagmiddaggeluk in de puurste vorm.

Note to Self:

Nooit, herhaling; NOOIT, meer rode wijn drinken van de Cotton Cub op Nieuwmarkt. Dit in het kader van hersenpansplijtende koppijn volgende dag.

*au*

Note to Self:

Verleidelijke akoestiek in lege huizen waar deurposten en raamkozijnen geschuurd dienen te worden, voortaan negeren. Dit in verband met onbedwingbare drang tot hele middag meezingen met helden en eventuele hyperventilatie-aanvallen die daarop volgen.



Note to vriendinnetje R.

Zo spoedig mogelijk zo veel mogelijk meubels en vloerbedekking in nieuw huis plaatsen. Dit in verband met niet-om-aan-te-horen meezang van vriendinnetje C. tijdens klussen.

Van 4 tot en met 10 maart organiseert 3FM weer de Week van de Nederlandse Pomuziek. Fijn!

In samenwerking met muziekblaadje Oor hebben ze een lijstje van 300 nummers van eigen bodem samnegesteld en de luisteraars/lezers mogen kiezen welke de beste zijn. Nou kan ik nergens vinden of en zo ja wanneer de uiteindelijke lijst wordt uitgezonden, maar wat mij betreft hoor je dan de volgende 10 plaatjes als laatsten (op alfabetische volgorde)


Harder Dan Ik Hebben Kan - Bløf
Rock & Roll Junkie - Brood, Herman (& His Wild Romance)
Dansen Op De Vulkaan - Dijk, De
Weltrusten Meneer de President - Groot, Boudewijn de
Feel Like Flying - Racoon
Limburg (live) - Rowwen Hèze (& Metropole Orkest)
Iedereen Is Van De Wereld - Scene, The
Op Fietse - Skik
Stiekem Gedanst - Toontje Lager
Deeper Shade Of Soul - Urban Dance Squad

Nou ben ik een behoorlijk voorstander van 'nederpop' maar bovenstaande opsomming geeft niet echt een representatief beeld van wat ik eigenlijk had willen horen. Dat komt omdat in dit soort lijstjes nou es nooit mijn favoriete nummers staan. En da's best jammer want het lijstje dat 3FM en Oor hebben samengesteld bevat weer dezelfde plaatjes die je altijd al hoort. Als ze met die speciale week hun de luisteraars echt iets anders willen laten horen dan het gebruikelijk 3fmgedoe, dan zouden ze dusch juist de niet zo geijkte plaatjes moet draaien. Er staat op de albums waar de 'hits' vanaf komen vaak nog zoveel meer moois (zniet mooier/beter/leuker)!

Maar affijn, ik heb in de week van 4 t/m 10 maart toch niet veel te doen en zit dus hoedanook naast de radio. Dan weet u daar vast van.

Opgetekend uit de mond van R.J. te B.

Gelukkig! Ik ben weer blond!

Soms heb ik wel eens van die dagen dat ik zowel sad als happy ben. In theorie zou dat kunnen betekenen dat de ene mondhoek omhoog wijst, en de andere omlaag. In praktijk komt het er meestal op neer dat ik echt heus niet zo chagrijnig of kwaad ben als ik op dat moment kijk.

Vandaag was dat net ff andersom. Ik keek (schijnbaar) erg vrolijk & uitbundig maar van binnen was ik een beetje teneergeslagen.

In mijn branche (bah!! vies woord!) is het eerder regel dan uitzondering dat je na afloop van een projekt je bureau leegruimt, eventueel een borrel (of meer) drinkt, je collega's gedag zegt en dan de deur van het bedrijf achter je dichttrekt. Niks geen vervolg, of zicht op een ander projekt. Op naar de volgende baan, carrieremove, collega's en uitdagingen. Tot op heden vond ik dat alleen maar leuk. Nieuw programma, nieuwe kansen, nieuwe prijzen, nieuw geluk. Er valt nog een hoop te leren.

Vandaag was weer zo'n dag van bureau's leegruimen en afscheidnemen. Mijn contract loopt af, want -voor de vaste kijkers misschien een teleurstelling- Praatjesmakers keert na maart voorlopig even niet terug op de buisch. En hoewel we een leuke dag hadden met grapjes over en weer, puddingbroodjes bij de koffie en een speciaalsamengestelde cd op volume 10, was er deze keer niks leuks aan.

Want ik wilde helemaal niet weg, op naar een nieuwe horizon vol glorende uitdagingen. Ik wilde gewoon op mijn eigen stekkie blijven zitten, met mijn redactieschaap en heiligenbeeldje op m'n bureau, de foto's & tekeningen van studiokids aan de muur en de televisie op een flauwe muziekzender. Goon melige opmerkingen horen van R. Goon bekvechten en daarna gemoedelijk een shaggie op perron 0 roken met A. Goon grootste plannen voor kleine filmpjes maken met J. en giebelen via mail met S. Desnoods, heel goon, koffie sm halen voor F. Goon. En daar dan nog een seizoen of 5 blijven zitten met z'n allen. Goon. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.

Ik heb Praatjesmakers twee seizoenen met veel plezier gemaakt. Niet alleen omdat ik (tot mijn eigen grote verbazing) erg blij word van het werken met kinderen en dat het zo werk leuk was omdat het elke dag iets anders bracht, maar vooral door bovengenoemde collega's. En of ze dit nou lezen of niet; bij deze wil ik ze nog een keertje heel erg bedanken. Omdat ze de leukste redactie waren waar ik ooit mee samenwerkte. En publiekelijk spreek ik de hoop uit dat ik niet alleen vlug een nieuwe baan vindt (cv op aanvraag), maar ook dat ik net zulke fijne collega's tref als hen!



Zo!

Phew!

Nu kan ik rustig slapen.