Omdat ik de afgelopen 5 jaar elke dag gemiddeld zeker wel een uur of twee achter een computer heb doorgebracht, vind ik zelf dat ik al heel wat weet. Van computers. In het algemeen dan. En dan nog meer van apples dan van PC's. Ik weet nog dat ik mijn eerste eigen computer kocht en dat ik en mijn toenmalige huisgenoot na het aanzetten ervan eerst een half uur naar het bureaublad hebben zitten kijken. Gebeurde niks. Wisten wij veel dat je 2x met die muis moest klikken.
Ik heb inmiddels het en en ander bijgeleerd en kan zelfs anderen wat leren soms! Zo wordt er bij ons op kantoor bijvoorbeeld ook gebruik gemaakt van iMacjes en heb ik al verschillende collega's te hulp kunnen schieten bij brandende kwesties als: hoe stel ik een nieuw bureaublad in, hoe maak ik een nieuwe map aan zonder alles alleen op het bureaublad op te slaan aan, waar is mijn net ingevoerde text gebleven, waar zit de offknop, hoe krijg je de cd er weer uit of 'hoe werkt die kutmek (niet mijn woorden, niet mijn woorden!!) in het algemeen eigenlijk precies?' En meer van dat soort dingen.
Natuurlijk wil ik niet beweren dat ik de wijsheid in pacht heb. Want uiteraard heb ik zelf ook wel eens hulp nodig. Dat betreft dan meestal zaken die te maken hebben met het onderhoud van mijn log (haai JW) of mac. Vooral bij problemen met laatstgenoemde ben ik blij dat ik in ieder geval 1 persoon (haai G.) ken die veel meer van mekkies weet dan ik. Wat zoveel mensen zijn er niet die daar verstand van hebben. En alle uitleg op het net is in het engels, wordt je vaak ook niet veel wijzer van. Geeft verder niks. Want behalve dat ik op 1 of andere manier het vaak broodnodige programmaatje Flash om zeep heb geholpen en het programma weigert zichzelf opnieuw te installeren ("kan Explorer of Netscape niet vinden" zegt 'het'..jaja..en waar zit ik dan nu in te tikken he? HE!) en het feit dat mijn monitor nog steeds af & toe van kleur verschiet (oud postje daarover is in cyberspace verdwenen) ben ik behoorlijk blij met m'n mac en kan ik meestal zelf eventuele probleempjes oplossen.
Maar vanavond gebeurde er iets waardoor ik besefte dat ik eigenlijk nog maar half weet waar ik mee bezig ben. Ik heb namelijk sinds twee weken een adsl aansluiting (zelf aangesloten en geinstalleerd, voor wie zich dat afvroeg) en ben daardoor flink aan het downloaden geslagen. Waarvoor uiteraard hoezee. (Dat ik me als Macgebruiker moet behelpen met het haperige LimeWire, daar heb ik het nu maar even niet over).
Tijdens het trachten te downloaden van de nog niet gereleasde, dus waarschijnlijk illegale, nieuwe single van U2 (Electrical Storm heet ie, dan leest u dat ook even tussen de regels door) was ik bezig met een msn gesprekje, had ik zowel icq als Appleworks (de Word van Mac) en iTunes openstaan en probeerde ik iets op te zoeken bij Google. En normaal gesproken is dat geen enkel probleem. Maar nu wel. Want ineens kreeg ik de melding dat ik wegens geheugentekort een of meerdere programma's moest afsluiten of anders opnieuw moest opstarten. En dat wilde ik niet, want ik was aan het downloaden. Dusch.
Nadat ik alle programma's had afgesloten (behalve LimeWire ja) ging ik maar eens op zoek naar de hoeveelheid geheugen waarover m'n macje eigenlijk beschikt. Dat had ik snel gevonden. Dat dan weer wel.
Want bij het kijken naar al die cijfertjes drong het tot me door dat ik eigenlijk geen flauw idee heb wat ze allemaal betekenen. Ingebouwd geheugen zoveel procent, virtueel geheugen zoveel...Zus programma gebruikt zoveel van de zoveel MB die er voor beschikbaar is. Zo programma heeft nog zoveel geheugen. Geen idee of die computer van mij nou eigenlijk bijna vol is of niet.
Wat een desillusie! Ik heb dat venstertje maar snel weer weggeklikt. Ik hou het er maar op dat er daarnet goon even een foutje in de porgrammadinges is geslopen. Was maccie even in de war van al die nieuwe muziekjes die ie ineens op z'n harde schijf kreeg. 't Valt ook niet mee, dag in dag uit trouwe dienst. Maar vanwege die dagelijkse trouwe dienst dacht ik wel dat ik em goed kende, van binnen en van buiten. Blijkt dat ie eigenlijk goon een vreemde is. Jammer hoor.
In de categorie kaas was daar snofrisk (waar zit nou toch dat verdomde streepje door de o?), een soort smeerbare geitenkaas. Niet echt heel bijzonder, hebben ze in Nederland vast ook wel ergens. Maar hebben ze em ook met dille of champignonsmaak? Nee? Ha! dat dacht ik wel! Dusch.
In de lokale supermarkt bleken de Noren erg dol te zijn op tubes. Alles zit daar in tubes. Ook dingen die je helemaal niet in tubes wil zien zoals leverpastei en jam. Toch kwam ik niet alleen thuis met een tube 'ishavskaviar' maar ook met een soort smeerkaas met baconsmaak en eentje met krabsmaak. Ik had niks in huis waar ik het op kon smeren dus hoe die laatste twee smaken kan ik u niet vertellen.
Tot slot maakten we bij het avondmaal kennis met nog het beste het Noorse stokbrood kan worden genoemd. Het lijkt natuurlijk helemaal niet op stokbrood, het heet flatbrod (nog steeds streepje kwijt, eentonig) maar 't wordt op dezelfde manier gebruikt als hoe wij stokbrood gebruiken. Bij een maaltijd of goon tussendoor als lekker hapje. En het smaakt naar...ja naar wat eigenlijk? Een beetje naar grofvolkoren knackebrod, maar dan heel heel dun. En plat. Vandaar die naam ook (joh!) Maar wel lekker uiteraard en wonder boven wonder ook nog bijna helemaal heel gebleven tijdens de terugreis. 
;){kind=link}
;){kind=link}